Burnout

Net zo lang bleef ik doorgaan
maar nooit ging ik over die streep
vechtend tegen mijn gedachten
hield het schuldgevoel mij in de greep

Toegeven dat het niet meer ging
voelde exact als falen
Ik wist niet dat ik zo naïef kon zijn
omdat het in mijn hoofd bleef malen

De reserves had ik allang opgebruikt
mijn bloed werd vervangen door adrenaline
ontspannen kon ik mij niet meer
ik leek wel een op hol geslagen machine

De lat legde ik veel te hoog
om alsmaar te willen presteren
Te laat kwam ik erachter
dat ik tegen mijn lichaam loog.

© Annelies van Eijsden
2007

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s