Ik moet het zelf doen, maar niet alleen

Sommige mensen zeggen wel eens dat wel eens dat ik een doorzetter ben. Dan kan wel kloppen, want opgeven is voor mij geen optie. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan de woorden van Byron Katie: “Is dat waar?” Nee, natuurlijk is dat niet waar. Maar waarom is het dan toch zo dat ik het voor mijzelf soms zo moeilijk maak? Voor een ander weet ik vaak precies te vertellen wat iemand zou kunnen doen om zich beter te voelen. Maar waarom doe ik het dan niet zelf?

Afgelopen week heb ik een intakegesprek gehad bij het COLK (Centrum voor Onverklaarbare Lichamelijke Klachten), waarin ze in een kort tijdsbestek simpel uitlegde hoe mijn klachten zijn ontstaan. Dat het niet één oorzaak heeft (wat ik altijd dacht), maar dat het een opeenstapeling is van stressverhogende situaties.

In het verleden heb ik veel trainingen, cursussen en workshops gevolgd, maar altijd in mijn achterhoofd de gedachten hoe ik dat zou kunnen overbrengen op anderen. Ik heb boekenkasten vol zelfhulpboeken, hoewel het lezen daarvan iets anders is dan het daadwerkelijk gaan toepassen.

Samen met mijn moeder zijn we erachter gekomen dat ik eigenlijk al 10 (!) jaar last heb van onverklaarbare klachten! Een aantal jaar geleden ben ik zelfs een keer in het ziekenhuis beland omdat ik vermoedelijke hartklachten had. Na uitvoerig onderzoek konden ze niets vinden. Achteraf gezien natuurlijk ook tekenen dat ik mijn grenzen ver had overschreden.

Inmiddels zit ik ook al een jaar in de ziektewet, omdat ik door mijn klachten ongeschikt verklaard ben voor mijn eigen functie. Ik werkte als verzorgende, ook weer zo’n beroep waar je voor anderen moet zorgen! Gelukkig werk ik momenteel een aantal uur op arbeidstherapeutische basis als administratief medewerker, zodat ik toch een soort van dagstructuur kan behouden.

Door de uitleg die ik bij het COLK kreeg begrijp ik ook dat het niet een kwestie is van simpelweg ‘de knop omdraaien’. Soms krijg ik ook wel eens te horen van mensen dat ik een keuze heb om mijn aanvallen te stoppen. Misschien heb ik op dat moment wel een keuze, maar vroeg of laat wil de opgebouwde spanning in mijn lichaam toch een uitweg zoeken en dan krijg ik vaak later op de dag alsnog een pseudo-epileptische aanval.

Zoals sommige mensen last hebben van een notenallergie, heb ik een allergie voor negatieve stress. Mijn lichaam is momenteel zeer snel overprikkeld waardoor ik niet altijd alles kan doen wat ik zou willen doen. Dat is frustrerend, waardoor ik in feite mijzelf in een neerwaartse spiraal begeef.

Elke dag slik een handvol medicijnen om mijn hoofd tot rust te brengen, wat helaas niet altijd lukt.Gelukkig kan ik mij door mediteren, mandala’s kleuren en slapen ook een beetje ontspannen waardoor ik die hele farmaceutische rotzooi op den duur kan laten staan.

Inmiddels probeer steeds meer in de vertraging te gaan, om op die manier mij steeds bewuster te worden van de gevoelssensaties van mijn lichaam, zodat ik daarop kan anticiperen. Helaas heb ik gemerkt dat mij dat niet alleen lukt en hoop dan ook heel erg dat er mensen zijn die mij daarbij kunnen helpen. Want zoals ik geleerd heb: “Ik moet het zelf doen, maar hoef het niet alleen te doen!”

helping

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s