Sporten, maar dan anders…

friend

Ik heb weer eens gesport. Nee, helaas niet in de sportschool, maar gewoon thuis op de bank. Normaal gesproken heb je na het sporten vaak een gelukzalig gevoel van trots. Helaas ben ik na deze tak van sport vaak niet alleen fysiek, maar ook mentaal gesloopt en is mijn eigenwaarde weer een stuk gedaald.

Afgelopen week had ik mij al rustig gehouden vanwege de verhoogde spierspanning in mijn lichaam, dus heb een aantal dagen thuis gewerkt. Daar kwam echter ook nog bij dat ik nog steeds klachten had van mijn enkel, waar ik een week daarvoor doorheen was gegaan. Tja, als je het dan doet, moet je het ook goed doen…Voor de zekerheid heb ik maar weer eens een bezoekje gebracht aan mijn huisarts. En als ik er dan toch zat, kon ik meteen de klachten van mijn nek doorgeven. De huisarts bevestigde mijn vermoedden dat er wellicht een breukje zou kunnen zitten in mijn enkel, en verwees mij door naar het ziekenhuis voor een röntgenfoto. Kon ik meteen mijn nek op de kiek laten zetten. Het is dat ik niet lenig genoeg was, anders had ik mijn been in mijn nek kunnen leggen, zodat ze met 1 foto genoeg hadden.

Gelukkig had ik mijn joggingbroek voor niets meegenomen, want er was geen breukje in mijn enkel te zien. Wat betreft mijn nek, konden ze niet beoordelen of de nekhernia die in 2011 aan het licht kwam bij een MRI er nog zat en de uitstralende klachten veroorzaakte.

Waarschijnlijk hebben deze indrukken en het racen van huisarts naar ziekenhuis naar apotheek etc.
zijn tol geëist, waardoor mijn lichaam zich ’s avonds ontlaadde in bed met schudden en schokken. De dagen daarna bleef ik maar kwakkelen met mijn gezondheid. Slapen gaat moeizaam, en als in de nachten komen de dromen langs, waarvan ik hoopte dat ze weg zouden blijven.

Ergens in mij is er een grote drive om door te gaan, zelfs door een aanval laat ik mij niet tegen houden. Alleen merk ik wel, dat mijn lichaam steeds meer uit de kast gaat halen om mij op de pauze-stand te laten staan, want ik dender nog steeds in fast forward door. Mijn lichaam krijgt de kans haast niet om zich te herstellen tussen de aanvallen door. En ik…….baal ervan dat ergens in mijn mind een patroon automatisch herhaald wordt…..en vecht nog te vaak tegen het gevecht om dat te accepteren. En misschien wordt ik van dat vechten wel zo moe.

Het wordt tijd dat er een scheidsrechter even alles stillegt, voordat mijn lijf voor de zoveelste keer knock-out gaat….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s