Meditatie als medicatie

Afgelopen zeigenschappen van meditatieondag heb ik weer een meditatie begeleid, zoals ik regelmatig doe op de zondagavonden. Zo’n 8 jaar geleden ben ik in contact gekomen met actieve vormen van meditatie. Zoals je bij yoga verschillende vormen hebt, heb je dat ook met meditatie. En omdat ik niet het type ben van stilzitten, zijn de actieve meditaties een uitkomst. Zowel het begeleiden van een meditatie als het doen van een meditatie geeft mij rust.

Hoewel ik normaal gesproken het erg leuk vind om de meditaties voor te bereiden en te geven, merkte ik dat mijn zelfverzekerdheid een beetje verdwenen was. Waarschijnlijk heeft de onbewuste roofbouw van de convulsies ook een deuk in mijn zelfvertrouwen geslagen.

Vandaag heb ik het definitieve groene licht gekregen dat ik volgende week woensdag opgenomen zal gaan worden in het COLK. Praktisch betekent dit dat ik 5 dagen per week (van zondagavond tot vrijdagmiddag intern verblijf) Meteen werd het in mijn hoofd onrustig, en het duurde niet lang voordat mijn lijf zich ermee ging bemoeien door lichamelijke klachten te geven. De onrust en gejaagdheid hingen samen met de rampgedachten, hoe ik dat allemaal voor elkaar moest gaan krijgen om toch de meditaties te begeleiden.

Het duurde een tijdje voordat ik mij bewust was van het feit dat mijn super-ego weer behoorlijk aan het roer stond, en mij richting een innerlijke storm dirigeerde. Gelukkig geef ik deze meditaties niet alleen en voelde het heel fijn om te weten dat er een team naast mij staat, welke de meditaties overnemen, zodat ik mij niet schuldig hoef te voelen. Helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is een eerste stap in het leren overgeven. Ik heb zo’n vermoeden dat ik dat tijdens mijn opname in het COLK nog vaker moet gaan doen; mijzelf overgeven….

Het overgeven aan het onbekende, is iets wat ik eng vind. Zo kan ik mij ook nog wel mijn allereerste actieve meditatie herinneren. Het was een meditatie waarbij je je lichaam losschud op muziek, om vervolgens te dansen met wat er is. Blijkbaar was ik in al die jaren zo gehecht geraakt aan mijn strakgespannen pantser van mijn lichaam, dat ik het heel eng vond om alles zo maar los te laten. Uit angst dat ik mijzelf verlies. Die angst was dusdanig groot dat ik inderdaad mijzelf ‘verloor’. Althans, ik verloor mijn evenwicht en viel op de grond. De angst was op dat moment nog te groot om te doorvoelen. (Overigens ben ik later wel goed opgevangen, hoor!)

Nu, jaren later, is deze meditatie één van mijn favoriete actieve meditaties, omdat ik op eigen kracht mijn angst heb durven doorvoelen. Stukje bij beetje, stapje voor stapje. Zonder medicatie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s