Angst voor het onbekende

fearLangzaam ben ik mijn tas aan het pakken voor de opname in het Colk morgen. Vroeger stond deze al een paar weken naast mijn bed, en nam ik altijd veel te veel mee. Nu probeer ik het tot het laatste moment uit te stellen. Het feit dat ik nog maar 1 nacht thuis slaap en morgennacht in een vreemd bed, op een vreemde locatie, met vreemde mensen beangstigd mij soms. Oh, nee…dat laatste is niet helemaal waar: we hebben allemaal een conversiestoornis. Misschien schept dat dan wel weer een band. 🙂

Gisteren had ik nog even mijn psychiater aan de telefoon, die aan mij vroeg waar ik nu zo bang voor ben. “Angst voor het onbekende”, antwoordde ik. Als ik langer over deze vraag nadenk, merk ik dat het wellicht niet zozeer angst voor het onbekende is. In het verleden heb ik regelmatig meerdaagse trainingen en cursussen gevolgd, waarvan ik niet wist wat mij precies te wachten stond. Ik merk dat er veel mensen die heel dicht bij mij staan, heel graag willen dat ik van mijn aanvallen afkom. Zelf wil ik dat ook heel graag, omdat het mij belemmert in mijn functioneren. Hoewel het paradoxale is, dat ik door de spanningsaanvallen wel in één klap van mijn spanning af ben. Helaas wel met alle gevolgen van dien….

Ik vergelijk dit bovenstaande met iemand die ‘anorexia nervosa’ heeft. Daartegen kun je ook niet zeggen dat die persoon ‘gewoon’ moet gaan eten. Het daadwerkelijke probleem zit veel dieper. Vaak op het gebied van zelfvertrouwen. In mijn geval is het ook niet zo ‘simpel’ om ervoor te zorgen dat ik geen aanvallen krijg. Bovendien werkt het bij mij als een boomerang-effect. Als ik de aanval uitstel door mij groter voor te doen, dan dat ik ben (en dat kan ik heel goed!), krijg ik later op de dag alsnog de deksel op mijn neus….

Ik probeer mij de laatste dagen rustig te houden door het ‘kleuren op nummer’. Kleurboeken voor volwassenen, worden ze genoemd. In eerste instantie zie je niet wat het moet gaan worden, en op het moment dat je geconcentreerd bezig ben op een klein detail, zie je het ook nog niet. Pas op het moment dat je er weer afstand van neemt, komt de afbeelding naar voren. Ik vind dit een mooie vergelijking met het proces van mijzelf: op het moment dat ik ergens op gefocust ben, overzie ik het geheel niet meer. Op het moment dat ik er getuige van ben, kan ik zien wat er zich afspeelt. Voor mij wordt het wellicht tijd om eens met wat afstand naar mijzelf te leren kijken. Als getuige…net als in een meditatie.

Af en toe voel ik de angst in mijn lichaam, mijn darmen laten van zich horen, mijn maag krimpt ineen, mijn schouders voelen gespannen en ik voel een brok in mijn keel. Het positieve is dat ik in ieder geval iets voel….maar het liefst wil ik vluchten voor deze gevoelens…..Dat laatste is mijn overlevingsmechanisme geworden. Het wordt tijd dat ik deze gevoelens onder ogen ga zien. En voelen…

2 gedachtes over “Angst voor het onbekende

Laat een reactie achter op lifemustbefabulous Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s