Ik moet het zelf doen, maar niet alleen

Sommige mensen zeggen wel eens dat wel eens dat ik een doorzetter ben. Dan kan wel kloppen, want opgeven is voor mij geen optie. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan de woorden van Byron Katie: “Is dat waar?” Nee, natuurlijk is dat niet waar. Maar waarom is het dan toch zo dat ik het voor mijzelf soms zo moeilijk maak? Voor een ander weet ik vaak precies te vertellen wat iemand zou kunnen doen om zich beter te voelen. Maar waarom doe ik het dan niet zelf?

Afgelopen week heb ik een intakegesprek gehad bij het COLK (Centrum voor Onverklaarbare Lichamelijke Klachten), waarin ze in een kort tijdsbestek simpel uitlegde hoe mijn klachten zijn ontstaan. Dat het niet één oorzaak heeft (wat ik altijd dacht), maar dat het een opeenstapeling is van stressverhogende situaties.

In het verleden heb ik veel trainingen, cursussen en workshops gevolgd, maar altijd in mijn achterhoofd de gedachten hoe ik dat zou kunnen overbrengen op anderen. Ik heb boekenkasten vol zelfhulpboeken, hoewel het lezen daarvan iets anders is dan het daadwerkelijk gaan toepassen.

Samen met mijn moeder zijn we erachter gekomen dat ik eigenlijk al 10 (!) jaar last heb van onverklaarbare klachten! Een aantal jaar geleden ben ik zelfs een keer in het ziekenhuis beland omdat ik vermoedelijke hartklachten had. Na uitvoerig onderzoek konden ze niets vinden. Achteraf gezien natuurlijk ook tekenen dat ik mijn grenzen ver had overschreden.

Inmiddels zit ik ook al een jaar in de ziektewet, omdat ik door mijn klachten ongeschikt verklaard ben voor mijn eigen functie. Ik werkte als verzorgende, ook weer zo’n beroep waar je voor anderen moet zorgen! Gelukkig werk ik momenteel een aantal uur op arbeidstherapeutische basis als administratief medewerker, zodat ik toch een soort van dagstructuur kan behouden.

Door de uitleg die ik bij het COLK kreeg begrijp ik ook dat het niet een kwestie is van simpelweg ‘de knop omdraaien’. Soms krijg ik ook wel eens te horen van mensen dat ik een keuze heb om mijn aanvallen te stoppen. Misschien heb ik op dat moment wel een keuze, maar vroeg of laat wil de opgebouwde spanning in mijn lichaam toch een uitweg zoeken en dan krijg ik vaak later op de dag alsnog een pseudo-epileptische aanval.

Zoals sommige mensen last hebben van een notenallergie, heb ik een allergie voor negatieve stress. Mijn lichaam is momenteel zeer snel overprikkeld waardoor ik niet altijd alles kan doen wat ik zou willen doen. Dat is frustrerend, waardoor ik in feite mijzelf in een neerwaartse spiraal begeef.

Elke dag slik een handvol medicijnen om mijn hoofd tot rust te brengen, wat helaas niet altijd lukt.Gelukkig kan ik mij door mediteren, mandala’s kleuren en slapen ook een beetje ontspannen waardoor ik die hele farmaceutische rotzooi op den duur kan laten staan.

Inmiddels probeer steeds meer in de vertraging te gaan, om op die manier mij steeds bewuster te worden van de gevoelssensaties van mijn lichaam, zodat ik daarop kan anticiperen. Helaas heb ik gemerkt dat mij dat niet alleen lukt en hoop dan ook heel erg dat er mensen zijn die mij daarbij kunnen helpen. Want zoals ik geleerd heb: “Ik moet het zelf doen, maar hoef het niet alleen te doen!”

helping

Burnout

Net zo lang bleef ik doorgaan
maar nooit ging ik over die streep
vechtend tegen mijn gedachten
hield het schuldgevoel mij in de greep

Toegeven dat het niet meer ging
voelde exact als falen
Ik wist niet dat ik zo naïef kon zijn
omdat het in mijn hoofd bleef malen

De reserves had ik allang opgebruikt
mijn bloed werd vervangen door adrenaline
ontspannen kon ik mij niet meer
ik leek wel een op hol geslagen machine

De lat legde ik veel te hoog
om alsmaar te willen presteren
Te laat kwam ik erachter
dat ik tegen mijn lichaam loog.

© Annelies van Eijsden
2007

Innerlijke kracht

De kerkers van mijn ziel
Zijn diep, donker en kil
Als ik naar binnen roep
Blijft het angstig stil

Ik schijn een een licht
Om te zien wat daar is
Mijn lichaam reageert
En doe snel de deur weer dicht

Ik gooi een steentje
In de diepe duisternis
En wacht tot ik iets hoor
Uit deze gevangenis

Ik roep om hulp
mijn stem blokeert
Machteloos voel ik
Hoe mijn systeem spanning produceert

Het punt is aangekomen
Om met hulp te gaan kijken
Naar mijn innerlijke demonen
Zodat zij kunnen bezwijken

Onder de druk van mijn innerlijke kracht
Waardoor ik weer kan gaan stralen
in de toekomst die op mij wacht.

(c) Annelies van Eijsden

30-09-2015