Oog van de orkaan

Door het oogAfgelopen maandag ben ik begonnen aan mijn laatste volle week in de Observatie en Diagnostiekgroep (O&D), en ik heb in de afgelopen weken gemerkt dat ik de groepsbehandeling die ze hier aanbieden mij wel ligt. Hoewel de klachten waarmee mensen hierheen komen, verschillend zijn hebben we een ding gemeen; we zijn onbewust over onze grenzen gegaan. Langzaam wordt ik mij ook steeds bewuster van mijn eigen grenzen, hoewel ik daar in een onbewaakt ogenblik nog wel eens overheen kan gaan, en wordt dan weer teruggefloten door mijn lichaam in de vorm van een pseudo-epileptische aanval.

Tijdens een individuele sessie met de psycho somatisch fysiotherapeut, werd mijn conditie en uithouding gemeten. Ik wist dat mijn conditie in de afgelopen periode behoorlijk verminderd is, en zag hier dus wel enigzins tegenop. Terwijl we wat cardio- en krachtoefeningen deden in de oefenzaal, kreeg ik wel het inzicht dat ik (te) vaak doorga op wilskracht. In mijn beleving is/was opgeven geen optie. Dat ik daarmee vaak over mijn eigen grenzen heen ga, had ik nooit echt in de gaten. Door het heel goed observeren wat er in mijn lichaam gebeurd, kon ik voelen dat ik een hoop energie verlies door bv onbewust hoge spierspanning te geven.

Omdat ik niet onbekend ben met lichaamswerk, weet ik dat het belangrijk is om processen en patronen te ‘belichamen’. Het lichaam heeft een bepaalde cel-herinnering, waardoor het opgeslagen wordt, om het in het vervolg op een andere manier te kunnen doen. Helaas vind ik dat een beetje erg zwart-wit geschetst, omdat ik ook niet in 1 dag heb leren fietsen. En hoop ook dat ik de kans krijg om hier verder mee te oefenen, zodat deze oude patronen doorbroken kunnen worden en vervangen kunnen worden door nieuwe ervaringen.

De irreële en onzekere gedachten die ik in het begin van mijn O&D-fase had, beginnen langzaam weer terug te komen.Dit heeft mijn inziens te maken met de komst van 2 nieuwe medecliënten, mijn toekomstige evaluatie en ook speelt het sombere weer hierin mee. Ik ben van nature niet zo’n liefhebber van de herfst en winter. 

Afgelopen maandag kregen we bij beeldende therapie een vrije opdracht waarin we onder andere ons gevoel moesten tekenen met pastelkrijt. Hoe abstract kun je het krijgen? Ik dacht in eerste instantie, hoe kan ik mijn gevoel nu op papier krijgen? Nadat in gedachten naar binnen ben gegaan kwam ik een beeld tegen wat exact mijn gevoel weergaf. Ik nam een willekeurige pastelstift en maakte daarbij een steeds groter wordende cirkel naar buiten. Net zoals het buiten kan stormen in de herfst, zo stormt het ook wel eens in mij. Het voelt dan wel fijn als ik in het oog van de orkaan zit, maar ik weet (en daar zit misschien ook wel de onrust) dat ik vroeg of laat weer meegesleurd wordt door de orkaan.

Ik kijk naar dat moment uit dat de wind weer is gaan liggen, want het uitrusten in de oog van de orkaan vind ik heel spannend. Zijn met alles wat er is….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s