Danspasjes

cha cha

Dinsdag 17 november was de dag waar ik vier weken geleden naar uitgekeken had, mijn eindevaluatie. Ik had ik mijn evaluatie om half 10 al, dus hoefde ik niet al te lang in spanning te zitten. Hoewel ik er vrijwel zeker van was welk advies ik zou gaan krijgen, vond ik het toch wel spannend. Een aantal mede-cliënten hadden hun twijfels over dat ik het intensieve programma in de klinische behandel groep aan zou kunnen, en hoopte stiekem dat ik hen gezelschap zou houden in de zogenoemde PAP (Prikkel Arm Programma)

Ik had iemand meegenomen naar het gesprek, omdat 2 paar oren meer horen dan 1. Daarnaast vond ik het prettig om iemand letterlijk en spreekwoordelijk ‘aan mijn zijde’ te hebben staan.

Net zoals mijn mede-cliënten hun twijfels hadden, had het behandelteam ook hun twijfels, vanwege mijn relatief vele aanvallen die ik heb gehad in de afgelopen weken. Gelukkig  kreeg ik het voordeel van de twijfel en mocht ik door naar de Klinische Behandel Groep (KBG). Voorlopig voor 6 weken, waarna er weer een evaluatie plaatsvindt. In deze 6 weken is het voor mij wel van belang dat ik vaardigheden ga ontwikkelen om mijn lichaamssignalen sneller kan herkennen, en ernaar handelen. Met dat laatste heb ik vaak nog veel problemen, omdat het schuldgevoel mij nog vaak in de greep houdt.

Tijdens mijn Observatie en Diagnostiek-fase heb ik ook 14(!) vragenlijsten moeten invullen in het kader van het psychologisch onderzoek. Hieruit kwamen aspecten naar voren, die ik zelf ook wel herkende, zoals bindings- en verlatingsangst. Ook is er nu definitief een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS) vastgesteld. Dit vermoeden had ik zelf ook wel. Het klinkt wellicht raar, maar ik ben wel blij met deze diagnose, omdat ik nu beter begrijp waarom mijn lichaam in stress-reacties reageert zoals het reageert. Naast het feit dat er nu gerichter behandeld kan gaan worden.

Na het gesprek, wat ik totaal niet meer dan een half uurtje geduurd heeft, heb ik het ‘goede’ nieuws verteld in de ‘oude’ O&D-groep. Omdat ik in principe meteen door zou gaan in de ‘nieuwe’ KBG-groep, voelde ik mij die dag een beetje in een soort niemandsland. Vanwege praktische overwegingen ben ik ook van kamer veranderd, en heb dus in etappes mijn inboedel verhuisd. In de vier weken dat ik hier ben, heb ik al aardig wat spul verzameld om mijn kleine kamertje toch gezellig in te richten.

Hoewel ik in de Observatie-periode behoorlijk veel vrije tijd had, welke door de visie van het Colk gebruikt wordt om uit te rustten en op te laden, is de hoeveelheid therapieën in de Behandelgroep veel meer. Het zal dus voor mij nog meer een uitdaging worden om mijn lichaamssignalen te signaleren en hiernaar te handelen.

Ook heb ik gemerkt dat er in de Klinische Behandel Groep er ook door de cliënten gerichtere vragen worden gesteld tijdens de dagopening en -sluiting.  Vaak weet ik nog niet precies hoe en wat ik moet antwoorden. Hierbij komt ook het feit kijken dat ik snel nog bevestiging zoek bij anderen. Op den duur zal ik deze bevestiging in mijzelf moeten leren vinden, maar voor nu vind ik het heel prettig dat ik nog een paar andere ‘danspartners’ heb die het mij kunnen leren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s