Mijn lichaam spreekt

luister_naar_je_lichaam_fit_worden_wordfit.beIk ben erachter gekomen dat mijn lichaam zijn eigen taal heeft. Al een week wilde ik iets persoonlijks delen tijdens de Groeps Psycho Therapie (GPT), maar door omstandigheden lukte dat niet. Daarnaast speelde mijn innerlijke criticus mee, die vond dat ik mijn verhaal niet mocht delen, omdat dat wellicht iets kon triggeren bij anderen.

Ik ben er achter gekomen dat mijn lichaam zijn eigen verhaal verteld. Ik had al een aantal dagen een zeurende pijn in mijn onderrug, wat ik niet kon thuisbrengen. De dagen daarna verplaatste deze pijn zich richting mijn onderbuik en bekkengebied. Omdat ik door de koliekaanvallen soms  op handen en voeten op mijn bed lag om zo de pijn draaglijk te houden, heb ik vorige week toch vorige week de dienstdoend arts laten bellen. Deze heeft mij vervolgens doorgestuurd naar een huisarts om na te kijken of er een lichamelijke oorzaak te vinden was, maar dat was niet het geval. Met een dosis pijnstillers ben ik weer teruggekeerd naar het Colk.

Volgens de sociotherapeuten kan de pijn die ik heb te maken hebben met een emotioneel aspect. In eerste instantie vond ik deze gedachtegang erg kort door de bocht, maar er kan wel een kern van waarheid inzitten. Mijn buik en bekken is een gebied waar ik niet graag ben met mijn gedachten, maar door de pijn wordt mijn aandacht daar wel naar toe getrokken. Mijn lichaam gaf duidelijk iets aan.

Ik heb na lang wikken en wegen mijn verhaal gedeeld in de groep, wat wel voor een opluchting zorgde. De pijn in mijn buik is nog niet helemaal verdwenen, maar momenteel al wel een stuk minder en draaglijker. Helaas merkte ik wel dat mijn lichaam last heeft gehad van de onbewust opgebouwde spanning en stress, want de dagen daarna heb ik een aantal aanvallen gehad. Waarschijnlijk om te ontladen. Ik ben nog op zoek naar manieren om mijn lichaam met beleid te reguleren.

En graag zou ik onder de kerstboom een boekje willen vinden met de uitleg van de taal van mijn lichaam, want die taal spreek ik nog niet zo goed!

Advertenties

Orde in de chaos

Inmiddels heb ik mijn plekje weer een beetje gevonden in de Klinische Behandel Groep (KBG), hoewel ik dat plekje in mijzelf soms ver te zoeken is. Om mijn eigen gedachten wat te structureren houd ik een soort dagboek bij, wat overigens ook heel handig is bij de dagopening en –sluiting. Naast het feit dat ik regelmatig mijn blogs schrijf. Dit laatste is voor mij een manier om de mensen om mij heen een inkijkje te geven van mijn proces, zodat ik dat niet elke keer hoef te vertellen als ik ze tegenkom of spreek.

Het uitspreken van mijn gevoelens, gedachten en emoties heb ik al meerdere malen als dagdoel gesteld, en zal dat waarschijnlijk ook nog heel vaak gaan doen. Het vervelende is dat mijn innerlijke criticus mij vaak belemmert om mijn gevoelens en gedachten te delen. Waarschijnlijk uit angst om niet gehoord te worden. Als ik hier wat dieper op focus (wat ik overigens beter durf op papier), kom ik erachter dat deze angst vaak gebaseerd is op irreële gedachten.

Helaas is het nog niet zo makkelijk om deze gedachten te veranderen, omdat mijn criticus op dat moment zo nadrukkelijk aanwezig is, dat ik hem niet durf tegen te spreken. Pas in een later stadium kan ik reflecteren op mijn eigen gedachten en inzien dat deze gebaseerd zijn op een irreële angst.

In mijn vorige blog heb ik ook gesproken over doelen, en ben tot de conclusie gekomen dat ik voor mijzelf vaak onbewust onrealistische hoge doelen stel, waarvan ik eigenlijk van te voren al weet dat ik daar niet aan kan voldoen, zodat ik mij niet schuldig hoef te voelen als het inderdaad niet lukt. Om een meer realistischer doel te stellen, maakt dat ik wellicht ook meer uit de behandeling haal, ook al vind ik dat veel spannender.

De laatste dagen zit ik een beetje met mijzelf in de knoop. Op momenten dat ik een aanval heb, die helaas nog wel steeds aanwezig zijn, voel ik mij achteraf vaak schuldig, omdat ik (terugkijkend op) wellicht wel signalen heb gemerkt, maar deze niet als zodanig heb herkend, waardoor de aanvallen er nog steeds zijn. Als ik dat deel in bijv. de dagsluiting, krijg ik vaak terug van mijn medegroepsgenoten dat ik wat milder voor mijzelf mag zijn, en dat ik mij niet schuldig hoef te voelen. Ik ben tenslotte lerende!

Ook zit ik al een tijdje met iets wat ik graag wil delen in de groep, maar eigenlijk niet goed durf. Uit angst dat dit bij anderen dingen kan triggeren, waardoor ik mij weer schuldig ga voelen. Wat ik wel merk is dat ik onbewust spanning opbouw, en dan een simpele, soms goedbedoelde opmerking, als onkruid in mijn onderbewuste verder groeit (als onkruid), wat op den duur weer een aanval kan uitlokken.

Mijn inziens heeft dit ook te maken met de mentale hersenspoeling die ik als kind heb meegemaakt, waardoor ik verbale alsmede non-verbale boodschappen verkeerd geïnterpreteerdheb. Hierdoor vind ik het ook lastig om de veiligheid in mijn lichaam te voelen, omdat ik het mij daar ook / juist niet veilig voel.

Ik zit mij wel eens af te vragen waarom ik het spannend vind om hierover te delen. 2 jaar geleden heb ik zelfs meegedaan aan een foto-project van ‘Project Unbreakable’, en heb daarmee ook paginagroot in de krant gestaan. Als ik er over praat, lukt dat vrij gemakkelijk, maar dan wel in derde persoon enkelvoud. Alsof het niet van mij is.

Tijdens de therapieën die ik hier krijg, waarbij lichaam en geest een onlosmakelijke combinatie is, ga ik steeds meer voelen. En kom ik langzaam tot de conclusie dat dat kleine meisje, wat ik altijd als derde persoon enkelvoud benaderd heb, ook van mij is. En dat vind ik confronterend, verdrietig, eng en voel zelfs een stukje schaamte. Hoewel dat laatste wellicht door mijn innerlijke criticus versterkt wordt. Al een week zit ik tegen het gevoel aan te vechten, om het te delen, zodat ik weer wat meer rust in mijn hoofd en ontspanning in mijn lichaam kan voelen.

images

Ik hoop dat ik de komende tijd mijn kleine meisje weer langzaam van mij kan worden, zonder dat mijn innerlijke criticus zich daarmee weer gaat bemoeien!