Oud verdriet

Vorige week dinsdag had ik mijn eerste 6-weekse evaluatie, waarin ik zelf op mijn proces terugkijk alsmede het behandelteam. Het idee dat ik mijn evaluatie moest voorbereiden en voorlezen zorgde ervoor dat ik het gevoel kreeg welke ik vroeger vaak had bij spreekbeurten. Ook de gedachte dat ik de evaluatie namens het behandelteam te horen kreeg, voelde voor mij als het horen van mijn rapportcijfers. Iets wat oude angst triggerde. Inmiddels ben ik een aantal jaar ouder en weet rationeel dat dit niet het geval is, hoewel mijn systeem nog reageert op het oude gevoel.
Gelukkig mocht ik ook mijn eigen proces beschrijven, en merk dat ik het dan fijn vind om dat in derde persoon enkelvoud te doen, waardoor ik ook mijn ‘blinde vlekken’ zie.

Wat ik namens het behandelteam terugkreeg, was iets waar ik in eerste instantie niet op berekend was. Zij spraken namelijk hun zorgen uit over mijn draagkracht, en dat ik snel in ‘oude’ patronen schiet. Deze oude patronen kenmerken zich in de aanvallen en uitvallen. Het lukt mij dan nog niet om op eigen kracht hieruit te komen, of beter nog, ze te voorkomen. Wat het behandelteam ook is opgevallen is dat ik aan mijn trauma wil werken, maar dat ik daarvoor nog niet stabiel genoeg ben. Ter verduidelijking; het is niet zo dat ik ‘zelf’ besloten heb om aan het trauma te willen werken, het komt nu naar de oppervlakte, waardoor ik er wel iets mee moet gaan doen.

Eerst moet ik zorgen dat ik voldoende draagkracht creëer, om de heftige emoties die hierbij vrij kunnen komen aan te kunnen. Helaas is het nu soms zo, dat deze emoties zich naar de oppervlakte komen drijven, en ik nog over onvoldoende structuur bezit om deze in goede banen te leiden.

De komende periode zal in het teken staan van stabilisatie, om in een vervolgtraject een stapje dieper te kunnen gaan.

De veranderingen die, onder andere vanwege de bezuinigingen, in het nieuwe behandelrooster zijn doorgevoerd, zorgen ervoor dat de structuur die ik zo hard nodig heb om mijn stabilisatie te kunnen bewerkstelligen vaak wegvalt.

Dat triggert op hun beurt weer mijn gevoel van machteloosheid, het gevoel dat ik geen controle meer heb over de situatie. Een gevoel wat ik ook herken uit de periode van mijn dubbele burnout, ongeveer 10 jaar geleden. Alle zekerheden die ik had vielen in een klap weg. Op het moment dat ik hierover wilde delen, werd er al snel dat zo’n jong iemand geen burnout kon hebben (ik was destijds 29 jaar)

Mijn innerlijke criticus vind het vaak niet nodig om over deze onmacht, controleverlies en verdriet te huilen, maar mijn systeem geeft aan dat dat verdriet nog niet zo oud is, en pas nu naar de oppervlakte komt om gevoeld te kunnen worden en te helen.

Acda & de Munnik – Oud verdriet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s