Huidhonger

De afgelopen weken is bij  mij de frustratie en ergernis opgelopen. Door mijn hoofd speelt ook de evaluatie die ik op 12 januari van de behandelstaf te horen heb gekregen. Hierin werd aangegeven dat zij hun zorgen hebben over mijn draagkracht. Hoewel de aanvallen (gelukkig) in hoeveelheid en intensiteit zijn afgenomen, kan ik nog snel ontregeld raken door gebeurtenissen die mijn ‘oude pijn’ raken. Ook heb ik naast aanvallen soms ook uitvallen. Ik ben er dan wel bewust bij, maar heb geen controle over mijn benen. Hoe ik ook mijn best doe om mijn voeten te voelen en er beweging in te brengen, gebeurt er niets. Als ik over mijn benen wrijf, lijkt het alsof ze niet van mij zijn. En dat is een hele rare gewaarwording.

Daarnaast heb ik steeds vaker last van dissociaties. Ik bevind mij dan in gedachten in het verleden of de toekomst, maar zeker niet in het NU. En dat is toch de plek waar ik hoor te zijn. Deze dissociaties zijn wellicht te verklaren door de diagnose PTSS (Post Traumatische Stress Stoornis) ik tijdens mijn eerste evaluatie bevestigd heb gekregen.

Tijdens de dagopeningen is mijn dagdoel steeds vaker het uitspreken van mijn gevoelens en het durven toestaan van mijn emoties. Inmiddels heb ik gemerkt dat het niet uitspreken van mijn gevoelens ervoor kan zorgen dat de frustratie die ik voel zich tegen mij keert en in mijn lichaam kan gaan zitten, met mogelijke aanvallen en uitvallen tot gevolg. Vanuit mijn opvoeding heb ik meegekregen dat huilen een teken van zwakte is, waardoor ik mijn emoties vaak niet heb durven uitten.

Ook ben ik langzaam achter gekomen dat ik een aantal eigenschappen bezit, welke niet bevorderlijk zijn voor mijn herstel. Daarvan zijn er waarschijnlijk een aantal te herleiden naar mijn trauma’s, zoals schuldgevoel, onzekerheid en angst. Ook heb ik een aantal persoonlijkheidstrekken die ik bij mij geboorte meegekregen heb. Ik denk dan aan faalangstigheid, piekeren over zaken die ik toch niet kan veranderen en moeite om met (mijn eigen) grenzen om te gaan.

Op mijn 29e levensjaar heb ik een dubbele burnout gehad en heb aansluitend een depressieve periode doorgemaakt. In die periode heb ik onvoldoende professionele hulp gehad, en probeerde mij door het volgen van workshops en cursussen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling mij staande te houden. Blijkbaar heb ik destijds niet de lessen geleerd die mijn burnout mij gegeven heeft. Dit heeft geresulteerd dat ik mij vaak overvraagd voel en gevoelens ervaar dat ik niet gehoord / gezien wordt. Ook het gevoel van afwijzing is waarschijnlijk in deze periode ontstaan.

Al deze gevoelens kunnen getriggerd worden tijdens de therapie-momenten, waar ik kan oefenen met nieuwe vaardigheden die ik, mede van mijn groepsgenoten leer, toe te passen om zo mijn oude copingsmechanismen te veranderen. Nieuw gedrag aanleren heeft tijd nodig, en gaat soms (in mijn geval) letterlijk met vallen en opstaan.

De frustratie die ik de afgelopen weken ervoer heb ik o.a. in de Beeldende Therapie kunnen uitten. Ik had nooit gedacht dat ik de therapeutische waarde van dit ‘handwerkuurtje’ heb kunnen inzien. Tijdens een groepsopdracht werd er gevraagd om een vel papier met pastelkrijt volledig in te kleuren. Op een gegeven moment voelde ik een ingehouden behoefte om met beide handen over het vel te gaan, maar durfde dat in eerste instantie eigenlijk niet. Toen ik deze behoefte uitsprak, gaf de therapeut mij toestemming om te experimenteren. Ook na deze goedkeuring bleef bij mij de twijfel bestaan of ik dat wel mocht doen. Nadat mijn groepsgenoot met wie ik de opdracht deed, ook haar toestemming gaf, durfde ik mijn ingehouden behoefte te uitten en wreef met mijn beide handen over het inmiddels gekleurde blad. Wat een heerlijk gevoel was dat!

In de Psycho Motorische Therapie (PMT) kreeg ik toestemming om mijn frustratie te kunnen uitten door mij uit te leven op de boksbal. Ik nam af en toe bewust afstand om te voelen wat er in mijn lichaam gebeurde, afgezien van het feit dat ik die tijd ook even nodig had om op adem te komen. De therapeut gaf mij regelmatig bemoedigende woorden, en vroeg mij uit te spreken wat ik voelde in mijn lichaam. Op een gegeven moment voelde ik dat er een andere emotielaag naar voren kwam; namelijk verdriet. Ik stopte met boksen en probeerde het verdriet toe te staan. Ik kreeg een kussen in mijn armen, welke de bescherming en troost kon bieden die ik nodig had. De woorden die de therapeut vervolgens uitsprak: “Goed gedaan, meisje!” voelde helend aan.

Tijdens de nabespreking durfde ik uit te spreken dat ik behoefte had om ook van (socio)therapeuten bemoedigende woorden te horen of letterlijk een hand op mijn schouder, waarna er wederom helende tranen vloeiden.

Helaas is het beleid binnen het Colk om geen lichaamscontact te hebben, afgezien van het sociaal wenselijke handenschudden. Persoonlijk ben ik van mening dat een tweesporen-model, waarbij ervan uitgegaan wordt dat lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar verbonden is, ook ruimte moet zijn om (weer) contact te kunnen maken met het eigen lichaam, dan wel in contact met de ander.

Mede door mijn eigen negatieve ervaringen uit het verleden ben ik ervan bewust dat dit kritische vragen kan oproepen op de manier van werken binnen de GGZ. Echter heb ik (gelukkig) ook positieve ervaringen opgedaan met haptotherapeutische behandelingen, waarbij de gevoelsbeleving van de cliënt en hoe hij/zij omgaat met anderen centraal staat. Een toevoeging van een therapie als deze, zou in mijn ogen geen overbodige luxe zijn.

Gelukkig heerst er binnen de leefgroep wel een klimaat waar je bij een groepsgenoot een knuffel kan vragen, maar ik merk dat het niet voldoende is om mijn huidhonger te kunnen stillen.

P7150263.jpg

Een gedachte over “Huidhonger

Laat een reactie achter op nadenkerd Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s