Aangeboden: werknemer met (levens)ervaring

De laatste dagen van mijn klinische opname binnen het Colk zitten er bijna op. Binnenkort ga ik de (veilige) omgeving verlaten om terug te keren in de ‘harde’ maatschappij. Hoewel ik een beter beeld gekregen heb van de factoren die mijn klachten beïnvloeden, vind ik het heel spannend om straks teruggeworpen te worden op mijn eigen kracht. Wel ben ik onbewust bekwaam geworden in het reguleren van mijn klachten. Ik kan beter anticiperen om mijn lichaamssignalen, waardoor de aanvallen milder van aard zijn geworden en kan mij bijtijds terugtrekken en mij in veiligheid brengen.

Gelukkig wordt ik nog niet helemaal losgelaten, want ik krijg nog een nazorg-traject in de vorm van 1daagse therapie en individuele gesprekken. Daarin wil ik voor mijzelf ruimte creëren om samen met de therapeuten te kijken naar mijn veranderde toekomstbeeld.

Inmiddels zit ik anderhalf jaar in de ziektewet, en over ongeveer een half jaar zal het UWV ook aan mijn deur gaan kloppen. Hoewel ik mijzelf momenteel nog niet stabiel genoeg voel om weer terug te keren in het arbeidsproces, wil dat niet zeggen dat ik in de toekomst nooit meer zou kunnen werken.

Mijn jarenlange werk in de gezondheidszorg heeft zijn vruchten afgeworpen, hoewel het helaas wel rotte vruchten zijn geweest; een dubbele burnout op mijn 29e levensjaar, gevolgd door een depressieve periode. Omdat ik van huis uit de norm heb meegekregen dat van ‘hard werken nog nooit iemand dood is gegaan’, bleef ik in de zorg hangen. Daar was destijds voldoende vraag naar, dus dat was een logisch gevolg.

loesje-zorg-is-tijd-nemen.jpg

Inmiddels is de marktwerking in de zorg zodanig doorgeschoten, dat de ‘echte zorg’ voor de patiënt, cliënt, bewoner ver te zoeken is. Alles moet gemonitord worden, waardoor je meer tijd kwijt ben met administratieve rompslomp en het zo nodige gesprekje met de patiënt, cliënt, bewoner er vaak bij in schiet. Ook door de komst van de moderne technologie (de zogenoemde domotica), is het efficiënter om de zorg vanachter een bureau te regelen, en de mantelzorger op afstand te instrueren wat ze moeten doen. En ondertussen kan de verzorgende andere administratieve taken doen. Veel werknemers in de zorg zijn ten slotte vrouw, en zouden kunnen moeten multitasken.

 

Je kan je voorstellen dat je in deze situaties stressbestendig moet zijn. En dat ben ik niet meer; dus voor mij is er geen toekomst meer als verzorgende in de gezondheidszorg.

Omdat ik door verschillende omstandigheden (zowel werk als prive) een psychisch rugzakje heb, ben ik bang dat toekomstige werknemers terughoudend zijn om mij een baan aan te bieden. Helaas merk ik dat er in mijn eigen omgeving veel mensen zijn die stigmatiserend denken, en soms betrap ik mij er zelf zelfs op. Vandaar dat ik mij ook aangemeld heb als supporter van Samen Sterk zonder Stigma.

download

Want hoewel ik behoorlijk wat tegenslagen heb gekend, heb ik mij daar telkens doorheen geworsteld, waar doorzettingsvermogen voor nodig is. Ook kan ik uit mijn eigen ervaringen spreken, waardoor ik empathisch ben en inlevingsvermogen heb. Een vleugje humor en betrokkenheid zijn kwaliteiten welke ik zeker kan gebruiken in mijn toekomstige baan.

Voorlopig zal dat nog even duren, zodat ik mijzelf de tijd kan gunnen om te werken aan mijn herstel, zodat ik in het vervolg niet weer in dezelfde valkuilen stap. Maar ik hoop dat er daarna een werkgever is die mij ziet staan* en mij met mijn (levens)ervaring een nieuwe kans wil bieden op de arbeidsmarkt.

 

* Wat zie jij in het logo van Samen Sterk zonder Stigma? 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s