Geduld is een schone zaak

downloadHet is nu ongeveer 2 weken geleden dat ik de ‘veilige’ omgeving van het Colk heb ingeruild voor de ‘harde’ maatschappij. Ik heb het gevoel dat mijn herstel nu pas gaat beginnen. Hoewel ik in de klinische periode dat ik opgenomen was, wel onbewust ‘regulerings-vaardigheden heb geleerd, moet ik deze nu gaan toepassen. Ik heb hiervoor mijn eigen signaleringsplan moeten schrijven, wat ik zelf in een terugval-preventie-plan heb omgedoopt. En ik moet zeggen dat hij al een paar keer van pas is gekomen.

Ik heb nogal de neiging om impulsief te reageren, en mijn eigen glazen daarmee in te gooien. Ik zit dagelijks te kijken op vacature-sites; in de hoop dat er een passende vacature voor mij bij zit. Ook zit ik te kijken naar mogelijkheden voor omscholing, omdat ik door mijn klachten mijn huidige werk niet meer kan doen. Ik was al begonnen met een spoor2-traject (outplacement), maar dat heeft tijdens mijn opname stil gelegen. Inmiddels heb ik daar ook alweer wat afspraken voor staan.

Maar ik wil doorpakken. Geduld is niet een van mijn sterkste kanten. Zo zit ik ook nog te wachten op de afspraken van mijn individuele ambulante vervolgtraject bij het Colk. In overleg met mijn bedrijfsarts is er een aangepaste Functionele Mogelijkheids Lijst (FML) opgesteld met daarin de (psychische) beperkingen die ik nu heb. Omdat ik nu wel (weer) beschikbaar ben voor werk, zal mijn werkgever aangepaste taken voor mij moeten zoeken om er zo voor te zorgen dat ik wel het dagritme behoud, welke ik tijdens mijn opname ook had.

Ik probeer het dagritme wel vast te houden door mijn afspraken in de ochtend te plannen, omdat ik dan het productiefst ben. Ook heb ik dagelijkse huishoud-taken ingepland die langzaam een regelmaat aan het worden zijn. En dan is er een groot deel van de dag over, waar ik de ruimte heb om over mijn toekomst na te denken. En dat vergt een hoop energie. Iets wat veel mensen zich niet zullen realiseren. Want mijn hoofd wil meer dan dat mijn lichaam op dit moment aankan. Ook al zie je dat niet aan de buitenkant.

Als ik aan mensen vertel dat ik opgenomen ben geweest vanwege mijn conversie-stoornis, waarbij ik uitleg dat als ik te veel stress en spanning ervaar, ik pseudo-epileptische aanvallen krijg, gaan ze er vaak van uit dat deze opname geholpen heeft en dat ik klachtenvrij ben. Helaas moet ik ze dan teleurstellen dat ik nog niet klachtenvrij ben, maar dat ik wel geleerd heb om er mee om te gaan.

Omdat mijn klachten zo onvoorspelbaar zijn (ook voor mij), is het lastig aan te geven  wat mij spanning geeft. Daarbij heb ik gemerkt dat mijn lichaam als het ware vaak wat achterloopt dan mijn hoofd. Een stressvolle gebeurtenis kan ik op dat moment misschien wel handelen, maar een aantal dagen erna kan er uit het niets een aanval komen. Wel heb ik tijdens mijn opname inzichtelijk gekregen wat een aanval uit kan lokken, en kan daarop dus beter anticiperen.

Zoals ik al zei; geduld is niet een van mijn sterkste kanten. En misschien is dat de grootste les die ik momenteel te leren heb. Want mijn hoofd wil sneller dan mijn lichaam. En helaas weet ik wat dat voor consequenties heeft!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s