Van denken naar doen!

Ik heb wat te vieren! Ik ben al bijna 2 (!) weken volledig aanvalsvrij. Dat wil zeggen dat, als ik ’s avonds in bed lig na een drukke dag, ook geen spanningsaanvallen meer heb.

Daarbij modownloadxet ik wel bekennen dat het dagritme wat ik in het Colk hanteerde, voortgezet heb. Dus dat betekent bijtijds opstaan, douchen en ontbijten. En dan niet eerst in mijn pyjama achter mijn computer duiken, want dan is het meestal rond het middaguur voordat ik mij gedoucht en aangekleed heb. En vaak schiet het ontbijt daar dan ook bij in. Wel heb ik nog wel behoefte aan mijn middagslaapje, wat gezien mijn leeftijd inmiddels ook wel schoonheidsslaapje genoemd mag worden. Maar daar zie ik ook verbetering in komen. Waar ik voorheen vaak meer dan 2 uur slaap nodig had, kan ik nu volstaan met 1 uurtje. Ik zet mijn wekker wel, want anders kan het voorkomen dat dat ene uurtje toch langer wordt. En of dat mijn schoonheid bevordert, betwijfel ik.

Maar goed, eigenlijk heb ik mijn dag in 2’en gesplitst. In de ochtend en vroege middaguren voel ik mij het fitst en zo rond een uur of drie voel ik aan mijn lichaam dat het haar rust nodig heeft. Ook iets wat ik geleerd heb in het Colk; beter naar mijn lichaam luisteren én daarop anticiperen. Na mijn siësta doe ik nog wat huishoudelijke klusjes, haal boodschappen en kook (of ik laat voor mij koken) en ’s avonds probeer ik ‘op te slomen’, zodat ik rond half elf ontspannen mijn bed weer induik!

Het vele denken, waar ik vorige week last van had, is overgegaan in iets doen. Mijn leidinggevende heeft (lettend op mijn mogelijkheden beschreven in mijn Functionele Mogelijkheids Lijst) een aantal taken voor mij gezocht waar ik mij de komende weken/maanden op kan storten.Zo ga ik collega’s ondersteunen bij het verwerken van de roostermutaties.

Daarvoor moest ik wel eerst ingewerkt worden op één van de locaties. Aangezien deze locatie aan de andere kant van de stad was, moest ik met het openbaar vervoer.Vanwege de angst voor een eventuele paniekaanval, die ik in het verleden wel eens heb gehad tijdens het rijden met het openbaar vervoer, was dat best lastig. Daarbij kwam ook de spanning van het idownload (12)nwerken, waarbij mijn faalangst weer naar voren kwam. Gelukkig was mijn collega door mijn leidinggevende ingeseind dat ik langdurig ziek ben, en in het kader van re-integratie kom werken. Omdat ik met haar de komende weken ga samenwerken, heb ik haar meteen openheid van zaken gegeven omtrent mijn conversiestoornis. Op het moment dat ik een aanval heb, kan ik haar niet meer uitleggen wat te doen. Ik blijf het een lastig iets vinden. Het voelt alsof ik mij steeds weer moet bewijzen of zo. Maar ik merk wel dat ik door mijn openheid een stuk veiligheid (en daarmee ook rust) creëer voor mijzelf en de omgeving. 

Nadat mijn collega zich ook kort had voorgesteld heeft zij mij wegwijs gemaakt met het software-programma en de werkwijze waarop de mutaties verwerkt moeten worden.   Haar (en ook mijn toekomstige) werkplek op één van de locaties, is tevens een woonlocatie voor bewoners met de ziekte van Alzheimer. Hoewel het kantoor afgescheiden is van de huiskamer, voel ik wel de sfeer die er hangt. En omdat ik erg gevoelig ben voor sfeer, voelde ik mijn spanning oplopen toen een bewoner verbaal fel haar onvrede over iets af reageerde tegenover een verzorgende. Rationeel kan ik beredeneren dat dit gedrag door haar ziekte veroorzaakt wordt, maar het maakte wel dat ik hyperalert was. Na 2 uur op AT-basis aanwezig te zijn geweest, merkte ik ook dat mijn emmertje vol was, en ben weer huiswaarts gekeerd. Gelukkig heb ik ook de beschikking over een thuiswerkplek, waardoor ik (als ik ingewerkt ben) ook thuis mijn werkzaamheden kan doen. En dat geeft toch wel een prettiger gevoel.

lef (2)Overigens heb ik ook de stap genomen om een thuis-studie te gaan doen, zodat ik minder tijd heb om na te denken over mijn onzekere toekomstperspectief. In het verleden heb ik in het spoor-2 traject aangegeven dat ik graag de medisch-secretariële kant uit wil. Helaas heb ik daarvoor (nog) niet de juiste papieren, en als opstapje heb ik mij ingeschreven voor de cursus Medische Terminologie. Met mijn achtergrond als sportmasseur en verzorgende gaat mij dit tot nu toe gemakkelijk af. Mijn gemiddelde cijfer is momenteel een 9.

Helaas zit ik nog wel te wachten om te kunnen starten met het ambulante individuele na-traject van het Colk. Wel heb ik van hun een kopie van mijn ontslagbrief ontvangen, waar ik om gevraagd had. Hierin stond de lezen dat mijn vermoeidheidsklachten mogelijk verband kunnen houden met een te langzaam werkende schildklier (hypothyreoïdie) . Naast dat ik deze ontslagbrief kan gebruiken voor mijn dossiervorming voor een eventuele WIA-aanvraag, vind ik psychologie ook een boeiend onderwerp en zeker als het mijzelf aangaat!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s