Gevoelig lichaam

In de Nederlandse Taal zijn er een aantal gezegdes waarin de term gal voorkomt. Vaak hebben deze betekenissen iets wat met boosheid en frustratie gepaard gaat. Denk aan iemand die zijn gal spuwt. Er zijn genoeg dingen waar ik mij bewust of onbewust mijn gal over wil(de) spuwen, alleen lukt(e) dat niet op eigen kracht. Een aantal vrienden van mij, die ik vertelde over het feit dat mijn galblaas operatief verwijderd zou worden, waren van mening dat ik dat zelf ook op eigen kracht kon doen. Op internet circuleren inderdaad handleidingen voor ‘Do It Yourself- reinigingskuren.’ Maar om nou vele liters olijfolie naar binnen te werken om op de ‘natuurlijke’ manier de stenen mee te krijgen…  Dat zag ik toch niet zitten.

De sIMG-20160414-WA0004teen die ik al wat jaartjes meezeulde heeft meerdere malen mijn galgang geblokkeerd, wat koliek-achtige klachten veroorzaakte. Helaas heeft mijn lichaam de vreemde eigenschap dat ze soms a-typische klachten laat zien. Want toen ‘mijn’ steen zich voor het eerst van zich liet horen, werden de artsen op het verkeerde been gezet, en dachten ze dat ik last had van hartfalen en werd ik eerst cardiaal helemaal onderzocht. Aan het einde van dat traject, werd er tijdens een echo (beeldvormend onderzoek) gezien dat ik in het bezit was van een behoorlijke galsteen.

Dus was het donderdag 14 april, de dag dat ik operatief van mijn galblaas (inclusief inhoud) verlost werd. Hoewel het wel erg vroeg (07.15u) was dat ik mij moest melden in het ziekenhuis, ik nuchter was en geen koffie op, viel het met de zenuwen nog wel mee. Ik was niet echt nerveus. Dat kwam pas toen ik naar de OK werd gereden. De oxazepam, die er voor zou moeten zorgen dat ik wat rustiger werd, deed weinig tot niets. In de voorbereidingsruimte werden alle dingen in gereedheid gebracht; zo werd er een infuus geprikt en werd ik aan de monitor gelegd zodat ze al mijn lichaamsfuncties goed in de gaten konden houden. Verschillende mensen in blauwe operatiekledij liepen langs de bedden en keken alleen naar de namen op de dossiers. Ik wilde nog bijna zeggen: “Ja, hallo. Hier ligt de patiënt, hoor!”, maar hield mij in.

En ineens kwam er uit het niets een angst… De angst voor het onbekende? Angst voor de angst?  Ik weet het niet. Ik ben wel eerder geopereerd, dus weet wat het is. Misschien het feit dat ik mij moet overgeven aan andere mensen. Ook al doen die operatie-assistenten hun best om mij op mijn gemak te stellen en dat ik vertrouwen in hun moet hebben. Ik antwoordde dat ik wel vertrouwen in hun had, maar geen vertrouwen in mijn eigen lichaam. Ik voelde mijn ogen nat worden en even later liepen de tranen over mijn wangen.

Gelukkig probeerde een operatie-assistente het ijs een beetje te breken door grapjes te maken. Maar op het moment dat ik over moest stappen naar de OK-tafel, werd de spanning mij toch te veel en schoot ik in een PPEA. Ik was bang, mijn lichaam deed niet wat ik wilde en mijn hoofd schokte erg. Ik hoorde dat er een kussen geregeld werd, die onder mijn hoofd geschoven werd. En gelukkig mocht ik de hand van de operatie-assistente vast houden (en voor mijn gevoel heb ik hem ook niet meer losgelaten)

Nadat ik weer een beetje rustiger werd, mocht ik kiezen waar ik op vakantie zou willen gaan. Ook zo’n lekkere onnozele vraag! Ik vraag mij wel eens af of iemand daadwerkelijk gedroomd heeft tijdens een narcose? Ik antwoordde dat ik graag naar Cuba zou willen, en nadat ik dat had uitgesproken, werd het kapje over mijn neus en mond gezet. ‘Lekkere frisse lucht op Cuba’, hoorde ik ze nog zeggen…Maar ik had het gevoel dat ik door de zee werd meegenomen en raakte in paniek onder water…..

maxresdefault

 

…..en zo werd ik ook weer wakker. Af en toe deed ik mijn ogen open, maar ik was te vermoeid om ze open te houden, dus vielen ze weer dicht. Elke keer probeerde ik het weer, maar ik was te vermoeid om ze open te houden. Ik zag schimmen om mij heen, die naar mij toeliepen en weer wegliepen. Soms hoorde ik stemmen, en af en toe ving ik flarden van een gesprek op over iemand waar nog overlegd moest worden of ze al stabiel genoeg was om naar de afdeling terug te gaan. Achteraf bleek dat om mij te gaan. Uiteindelijk heb ik een uur of vier op de verkoeverkamer gelegen.

Nadat ik weer op de afdeling was, kreeg ik mijn ademhaling niet onder controle. Door de pijn durfde ik nog niet goed door te ademen, en voelde mij nog te groggy om er bewust mee bezig te zijn. Aan de arts die in de middag nog even langskwam heb ik (volgens mij) meerdere malen gevraagd waarom ik nog zo groggy was. Hij antwoordde dat ik op de operatiekamer extra morfine gekregen had en dat mijn zuurstofgehalte in het bloed (saturatie) nog niet optimaal is. Daarom zat ik nog steeds aan de 3 liter zuurstof. ’s avonds is dat even af geweest, maar merkte dat ik weer meer moeite moest doen om voldoende zuurstof binnen te krijgen, en dook mijn saturatie weer naar 85% (normaal 98%), dus ging voor de nacht weer aan de zuurstof. 

Mijn buurvrouw, die behoorlijk wat jaartjes ouder was, en zelfs later dan mij geopereerd was, liep ’s avonds alweer zelfstandig naar de wc en ik lag nog half onder invloed van alle verdovende middelen in mijn bed. Dat voelde wel vervelend, ondanks dat ik daar verder niets aan kon doen.

De volgende ochtend ben ik naar de afdeling chirurgie gebracht, omdat de short stay het weekend dicht was. In overleg met de arts hadden we al besloten dat ik nog een extra nachtje zou ‘bijboeken’ Omdat ik de onvoorspelbaarheid van mijn eigen lichaam inmiddels een beetje ingecalculeerd heb, had ik voor de zekerheid wat extra kleding meegenomen, zodat ik niet zonder zou zitten.

Inmiddelsdownload (43) ben ik al weer een aantal dagen thuis, en krijg van verschillende mensen te horen dat ik ‘mij over een tijdje weer de oude voel’ en goedbedoelde adviezen van ‘snel opknappen hoor’ Heel lief allemaal, en verstandelijk weet ik ook wel dat ik mij over een tijdje weer de oude voel, alleen NU voel ik mij nu zo nog niet. Mijn lichaam is erg gevoelig en heeft de tijd nodig om te ontgiften van de narcose en morfine. Naast dat mijn systeem alle onuitgesproken spanningen en gebeurtenissen moet verwerken. Mijn lichaam heeft daarvoor tijd nodig, en aangezien vertraging momenteel ook het sleutelwoord voor mij is, probeer ik dicht bij mijzelf te blijven en goed te voelen wat mijn lichaam nodig heeft. En niet wat anderen vinden hoe ik zou moeten zijn. Ieder mens is uniek! Ook ik!

 

 

 

 

 

Advertenties

Voor-gevoel

Hoewel ik in mijn vorige blog schreef dat ik al 2 weken aanvalsvrij was geweest, heb ik de afgelopen weken een terugval gehad. Blijkbaar heb ik onbewust toch spanning opgebouwd, die zich op enig moment uit door een aanval. Zoals ik al eerder schreef, heb ik momenteel een nieuwe functie op mijn werk, het verwerken van de roostermutaties. Met mijn collega had ik afgesproken dat ik dit deels thuis doe (met behulp van mijn thuiswerkplek) en deels naar een locatie kom.

Het thuiswerken gaat goed; kan mijn eigen tempo bepalen en voel mij op mijn gemak. Echter, als ik naar een locatie toe moet, dan heb ik vaak het gevoel dat ik het goed moet doen, en komt mijn faalangst om de hoek kijken. Hierdoor heb ik het idee dat ik op mijn tenen moet lopen, hoewel dat waarschijnlijk helemaal niet waar is. Maar waar komt dat gevoel dan vandaan?

Gelukkig begin ik mijn aanvallen wel steeds beter te voelen aankomen.’Echte’ epilepsie-patiënten krijgen soms kort voor zij een aanval krijgen een voorgevoedownload (42)l. Bijvoorbeeld een vreemd gevoel in hun maag, of het zien van lichtflitsen of het horen van vreemde geluiden. Dit wordt een aura genoemd. Soms zijn er al dagen van te voren aanwijzingen dat er een aanval ‘op komst’ is. Ik heb gemerkt dat ik mij dan anders voel dan anders. Hoewel ik hiermee niet de aanval kan blocken, kan ik wel voorzorgsmaatregelen nemen om ervoor te zorgen dat ik veilig ben.

Helaas zit ik ook nog steeds te wachten op het vervolgtraject van het COLK. Omdat ze nog geen hoofdbehandelaar hebben kan het ambulante vervolgtraject niet van start gaan. Ik vind dat erg vervelend, want de afgelopen weken heb ik wel weer een toename van mijn aanvallen gehad. Ik heb van de week maar weer gebeld en gevraagd of het anders zinvoller is, om in mijn woonplaats te starten met de PFS (Psycho Somatische Fysiotherapie)

Tijdens mijn opname werd er ook aangegeven dat ik wel over mijn trauma’s mocht praten, maar dat ze liever hadden dat ik dat binnen de muren van het COLK deed, in plaats van bij een lotgenotengroep. De reden daarvan was dat ik niet overspoeld zou worden. Nu ik nog steeds op mijn na-traject zit  te wachten, merk ik dat de behoefte om mijn trauma’s binnen een lotgenotengroep te delen steeds groter wordt.

De komende weken zal het na-traject waarschijnlijk toch nog niet van start gaan, omdat ik volgende week geopereerd wordt aan mijn galblaas. Eigenlijk zou ik hier al aan geopereerd zijn, maar het zelfstandig centrum waar ik mij in eerste instantie voor had aangemeld durfde mij niet te opereren, vanwege mijn conversiestoornis. Nu wordt ik dus volgende week in een regulier ziekenhuis geholpen. Ik leef met de dag, dus ben er nog niet echt mee bezig.