Voor-gevoel

Hoewel ik in mijn vorige blog schreef dat ik al 2 weken aanvalsvrij was geweest, heb ik de afgelopen weken een terugval gehad. Blijkbaar heb ik onbewust toch spanning opgebouwd, die zich op enig moment uit door een aanval. Zoals ik al eerder schreef, heb ik momenteel een nieuwe functie op mijn werk, het verwerken van de roostermutaties. Met mijn collega had ik afgesproken dat ik dit deels thuis doe (met behulp van mijn thuiswerkplek) en deels naar een locatie kom.

Het thuiswerken gaat goed; kan mijn eigen tempo bepalen en voel mij op mijn gemak. Echter, als ik naar een locatie toe moet, dan heb ik vaak het gevoel dat ik het goed moet doen, en komt mijn faalangst om de hoek kijken. Hierdoor heb ik het idee dat ik op mijn tenen moet lopen, hoewel dat waarschijnlijk helemaal niet waar is. Maar waar komt dat gevoel dan vandaan?

Gelukkig begin ik mijn aanvallen wel steeds beter te voelen aankomen.’Echte’ epilepsie-patiënten krijgen soms kort voor zij een aanval krijgen een voorgevoedownload (42)l. Bijvoorbeeld een vreemd gevoel in hun maag, of het zien van lichtflitsen of het horen van vreemde geluiden. Dit wordt een aura genoemd. Soms zijn er al dagen van te voren aanwijzingen dat er een aanval ‘op komst’ is. Ik heb gemerkt dat ik mij dan anders voel dan anders. Hoewel ik hiermee niet de aanval kan blocken, kan ik wel voorzorgsmaatregelen nemen om ervoor te zorgen dat ik veilig ben.

Helaas zit ik ook nog steeds te wachten op het vervolgtraject van het COLK. Omdat ze nog geen hoofdbehandelaar hebben kan het ambulante vervolgtraject niet van start gaan. Ik vind dat erg vervelend, want de afgelopen weken heb ik wel weer een toename van mijn aanvallen gehad. Ik heb van de week maar weer gebeld en gevraagd of het anders zinvoller is, om in mijn woonplaats te starten met de PFS (Psycho Somatische Fysiotherapie)

Tijdens mijn opname werd er ook aangegeven dat ik wel over mijn trauma’s mocht praten, maar dat ze liever hadden dat ik dat binnen de muren van het COLK deed, in plaats van bij een lotgenotengroep. De reden daarvan was dat ik niet overspoeld zou worden. Nu ik nog steeds op mijn na-traject zit  te wachten, merk ik dat de behoefte om mijn trauma’s binnen een lotgenotengroep te delen steeds groter wordt.

De komende weken zal het na-traject waarschijnlijk toch nog niet van start gaan, omdat ik volgende week geopereerd wordt aan mijn galblaas. Eigenlijk zou ik hier al aan geopereerd zijn, maar het zelfstandig centrum waar ik mij in eerste instantie voor had aangemeld durfde mij niet te opereren, vanwege mijn conversiestoornis. Nu wordt ik dus volgende week in een regulier ziekenhuis geholpen. Ik leef met de dag, dus ben er nog niet echt mee bezig.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s