Leren loslaten

De wonderpil, waar ik het in mijn vorige blog over had, heb ik helaas nog steeds niet gevonden. Sterker nog; laatst was ik bij mijn huisarts die mij nog een pil in m’n maag wilde splitsen. De afgelopen jaren ben ik soms een wandelende apotheek geweest. Eigenlijk wil ik inmiddels wel van al die medicijnen af, want de middelen die ik momenteel slik zijn voorzien van zo’n leuke gele sticker. Dat betekent dat ik voorzichtig moet zijn in het verkeer, en in principe dus ook geen auto mag rijden

Het mogen autorijden geeft voor mij de betekenis van vrijheid. Vrijheid om zelf te kunnen bepalen welke richting ik op ga. Nu ik in deze vrijheid beperkt wordt, heb ik gemerkt dat ik  op een andere manier graag de vrijheid wil voelen. Dus heb ik besloten om de facebook-app. van mijn telefoon te verwijderen, wat naast een hoop ruimte op mijn telefoon geeft ook een hoop ruimte en vrijheid in mijn hoofd. Ik was constant met mijn mobieltje in de weer om er zeker van te zijn dat ik geen berichten zou missen.

Om deze ‘verslaving’ los te laten, voelde in het begin wat onwennig, maar gaandeweg vind ik het heerlijk om de rood-omcirkelende gemiste berichten niet op mijn mobiel te zien oplichten. Daarnaast had ik besloten om mijzelf te ‘trakteren’ op een weekend adownload (1)lleen met vrouwen, zonder vast programma, waar we allemaal onze eigen kwaliteiten deelden. Een volgende stap in het loslaten, waar ik mijzelf ook een aantal keer tegen kwam omdat ik graag houvast wil hebben. Toch wel een thema in mijn leven; angst om de controle los te laten en maar zien wat er gebeurt. Ongemerkt sprong ik toch weer in het zorgende, en zorgde dat het niemand aan iets ontbrak, alleen daarbij vergat ik de belangrijkste persoon; mijzelf. Ondanks dat ik het heerlijk vond om iedereen het naar haar zin te maken, merkte ik de volgende dat dat ik toch te veel gegeven had, hoewel ik dat op dat moment niet eens door had.

Ik kreeg de aanbieding om hierna nog een aantal dagen bij een bevriende lotgenoot te verblijven in het oosten van het land, om bij te komen en ervaringen uit te wisselen. Dit heb ik met beiden handen aangepakt, hoewel ik het ook wel best spannend vond. Ik heb haar maar een aantal keer gezien, maar het voelde goed. Ik besloot om mijn ratio uit te schakelen, waarin mijn innerlijke stemmetjes gehuisvest waren, en op mijn gevoel te vertrouwen dat het goed is. En dat was en is het ook!

Tijdens het weekend had ik kunnen regelen dat ik met iemand mee kon rijden naar het station van Apeldoorn. Daar aangekomen zou ik met de trein verder reizen naar Raalte, waar ik opgehaald zou worden. In Apeldoorn aangekomen bleek dat er geen treinen reden vanwege een stroomstoring. Dus stond ik daar, bepakt en bezakt. Er zouden bussen ingezet worden, maar hoe lang het zou duren voordat ze er waren, wist niemand. Ik moest naar Raalte, maar Deventer was ook goed. Nadat ik met Maaike contact opgenomen had, om te melden dat de treinen niet reden en ik richting Deventer zou komen, zag ik de bussen aankomen. Veel reizigers hadden intussen een andere manier gevonden om hun reis te vervolgen, dus was de groep inmiddels wel wat uitgedund. Maar toch was het dringen om de bus in te kunnen komen.

En gezien mijn conversieklachten, waarvan ik weet dat ze bij vermoeidheid en te veel prikkels de kop kunnen opsteken, voelde ik dat het geen wijs besluit was om met al mijn spullen in de drukte van de bus te gaan zitten. Dus besloot ik een taxi te nemen, iets wat een aantal andere reizigers ook besloten te doen. Vervolgens reden we in colonne op weg naar Deventer, waar niet veel later ook de bussen arriveerden.

people-have-a-hard-time-thich-nhat-thanAan het begin van het weekend had ik de letter ‘L’ van leren loslaten getrokken. Het was wel heel toepasselijk dat ik deze week wilde gebruiken om zowel letterlijk al figuurlijk dingen los te laten. Om te beginnen was daar de hectische periode van de afgelopen weken cq maanden (opname Colk, ziekenhuisonderzoeken, operatie) dat ik los wilde laten. Ook het zorgen voor de ander, wat ik toch in het afgelopen weekend weer onbewust ging doen. En als klap op de vuurpijl moest ik mijn planning loslaten nadat ik merkte dat de treinen niet reden door een stroomstoring. Een behoorlijke opsomming van uitdagingen, waarbij ik het gevoel kreeg dat het universum mij een steeds moeilijkere opgave in het loslaten wilde laten zien.

Het loslaten heeft in de week dat ik bij Maaike was nog meer vorm gekregen, waardoor ik langzaam ook een begin heb gemaakt om oude patronen los te durven laten. En dat voelt heel spannend en eng, maar ergens in mijn binnenste is er een vertrouwen dat het helemaal oke is, om het masker te laten vallen en te durven kijken naar dat wat zich aandient.

De pure jij

 Zonder masker, de pure jij

Weet dat het zo niet langer kan

Maar bouwt steeds meer spierspanning op

Uit bescherming en dan….

 

Sta je ontwapend voor me

Zonder masker, de pure jij

Je weet dat je veilig bent

En dat je jezelf mag zijn, bij mij

 

Ik zie je staan

In je krachtige kwetsbaarheid

Zonder masker, de pure jij

Lieve schat, geloof me, het is tijd!

 

Je hoeft niet meer te vechten

Je bent er bijna, zo dichtbij

Rust maar uit en ontspan

Zonder masker, de pure jij!

 

© van Annelies voor Annelies – 2012

 

                                                          

 

.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s