Mijn veilige kasteel

Laatst las ik een statusupdate van iemand die het had over de overbekende stemmetjes in je hoofd. Vaak zijn die innerlijke stemmen negatief, en schreeuwen hard dat je ergens niet goed genoeg in bent of niet kan. Deze stemmen belemmeren om je ten volle te leven. Ik denk dat iedereen deze stemmen wel kent. Ik dus ook. Ik noem het mijn innerlijke criticus, die op alles wat ik doe kritiek heeft. De vaak terugkomende gedachten als “doe ik het wel goed” en “wat zouden ze wel niet van mij denken” maken mij onzeker.

Een mooie manier om hier naar te kijken en om deze innerlijke criticus te ontmaskeren is om jezelf af te vragen “Wat als?” Want als je het niet goed doe, wat zou er dan kunnen gebeuren? En telkens als je op deze vraag dieper ingaat jezelf af te vragen “Wat zou het ergste zijn wat er zou kunnen gebeuren?” Ik heb deze techniek al een aantal keer (met hulp) toegepast, en heb gemerkt dat ik dan uiteindelijk bij de angst voor het onbekende uitkom. Als ik op die vraag weer dieper inga, komt ik uit bij angst voor de angst.

Angst is een slechte raadgever, dat wordt ons altijd verteld. Door de betekenis van het gezegde “Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest”, wordt je geleerd dat iets in werkelijkheid veel minder eng is dan dat je in je verbeelding voor ogen houdt.

Maar wat nou, als je als kind iets traumatisch is overkomen, waar je geen bewuste herinneringen of beelden bij hebt? Dan kan het fenomeen angst voor de angst je vervelend in de weg gaan zitten. Als kind zijnde hebben we een fantastisch mechanisme om te fantaseren. Zo kan ik mij nog levendig voor de geest halen hoe ik als kind zijnde het heerlijk vond om onder de tafel te gaan zitten met een groot laken ervoor, zodat ik het gevoel had dat ik veilig in mijn kasteel zat. Daar kon niemand mij wat aandoen. Ik had en heb zelfs een compleet dik harnas aan.

Helaas wordt het wat lastiger als je de leeftijd bereikt heb dat het ongewoon is om onder de tafel te gaan zitten met een laken ervoor, en krijg je te horen dat het niet normaal is dat je als 12 jarige om in je veilige tentje te kunnen zitten.  Je gaat tenslotte al naar de middelbare school. De overtuiging van “Wat zouden ze wel niet van mij denken”, wordt daarmee nog eens versterkt.

download (2)Nu, jaren later, heb ik gemerkt dat ik het nog steeds heerlijk vind om in mijn gedachten om veilig in mijn kasteel te kunnen zitten; het liefst met een grote burcht eromheen en een ophaalbrug. Die ophaalbrug is omhoog en durf ik niet iedereen een inkijkje te geven in mijn kasteel. Sommige mensen mogen wel via het ‘geheime’ achterom paadje een voorzichtige blik werpen via het sleutelgat. En dat vind ik al heel spannend, en laat dus vaak de sleutel in het sleutelgat zitten, zodat zij niets kunnen zien, en ik daar de beslissing over maak om hem om te draaien.

Al die jaren heeft de sleutel in het sleutelgat gezeten en je kunt je voorstellen dat het in de loop van de tijd is gaan roesten, waardoor ik de sleutel moeilijker kan omdraaien. Dat gaat stukje bij beetje. Want wat zou er gebeuren als ik de deur ineen keer wagenwijd openzet? Ik denk niet dat de mensen, die niet eens van het bestaan afweten van het ‘geheime’ achterom paadje zich met z’n allen zich naar binnen willen dringen. Maar die angst is er wel.

oude-sleutel-een-sleutelgat-24427889Dus ben ik heel voorzichtig bezig om de sleutel langzaam om te draaien, zodat ik zelf eerst eens door het sleutelgat naar buiten kan kijken om te zien of het veilig genoeg is. En wil jou vragen om mij daarvoor de tijd te geven. En misschien durf ik daarna de deur op een kiertje te openen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s