Het leven begint bij 40

40 YearsVandaag ben ik jarig. Vroeger vond ik het een feest om jarig te zijn en vond ik het lang duren voordat ik weer jarig was. Ik hield ervan om cadeautjes te krijgen en vierde ik mijn verjaardag uitbundig met vrienden en familie. Nu voelt het als een dag als alle andere en heb ervoor gekozen om mijn verjaardag niet uitbundig te vieren. Hoewel dit wel mijn ‘magische’ 40e geboortedag is. Niet dat ik nu sentimenteel wil doen, maar als ik terugkijk op mijn leven tot nu toe, hoop ik dat het waar is wat men zegt over de uitdrukking ‘Het leven begint bij 40’

In de afgelopen 20 jaar heeft het jarenlange werken als verzorgende een behoorlijke impact op mij gehad, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik ben ik getrouwd geweest, en ook gescheiden en zijn er gebeurtenissen uit mijn eerste twintig levensjaren naar boven gekomen welke ik ver weggestopt had.

Gelukkig zijn er ook positieve dingen gebeurd in de afgelopen 20 jaar; ik heb mijn zielsliefde gevonden en ben meer gaan doen wat ik leuk vind. Heb mijn eigen praktijk opgezet waar ik met liefde en aandacht mensen (ook mijzelf) bewuster laat worden welk verhaal hun lichaam wil vertellen.

Als ik naar de toekomst kijk wil ik genieten van de dagelijkse cadeautjes; complimenten die ik mag ontvangen, uitdagingen waar ik kan voelen dat ik sterk genoeg ben om deze aan te kunnen, de onvoorwaardelijke liefde voelen voor mijn lichaam, gedachten en gevoelens.

En ik ben ontzettend dankbaar dat jij, als lezer, vriend(in), familie(lid) in mijn leven bent gekomen en de tijd heb genomen om mij te leren kennen zodat ik samen met jou het leven kan vieren! Want dat begint tenslotte bij 40!

De (eigen)wijsheid van mijn lichaam

Sinds 2014 heb ik de diagnose conversiestoornis gekregen, omdat mijn (pseudo)epileptische aanvallen niet medisch verklaard konden worden. Tijdens de uitgebreide onderzoeken die ik destijds ondergaan heb, kon er medisch niet aangetoond worden en werden deze klachten bestempeld als een conversiestoornis.

Hoewel ik het in het begin als een opluchting voelde, er was tenslotte geen ‘echte’ epilepsie vastgesteld; merk steeds vaker dat mijn lichaam een eigen  ‘verhaal’ verteld dan dat ik in mijn hoofd had voorgesteld. Het contact met mijn eigen lichaam is zowiezo altijd al een lastig issue geweest.

Inmiddels ben ik het wel gewend om aan mensen in mijn omgeving uitleg te geven over mijn ‘gebruiksaanwijzing’, zodat zij op de hoogte zijn van mijn aanvallen en er niet onnodig een ambulance gebeld hoeft te worden. Gelukkig komen de hevige aanvallen, waarbij het lijkt alsof ik een tonisch clonisch epileptisch insult heb steeds minder voor. Deze hebben plaatsgemaakt voor uitvallen van mijn benen en mijn spraakvermogen. Dit laatste is soms erg frustrerend omdat ik in mijn hoofd wel weet wat ik wil zeggen, maar de woorden komen gewoonweg niet uit mijn mond.

Omdat ik gemerkt heb dat mijn adem voor mij een belangrijk referentiekader is, heb ik het ‘ademen’ weer opgepakt. Ik heb altijd gezegd (en zeg dat nog steeds) dat ik een haat-liefde verhouding heb met ademen. Ik kan niet met en kan niet zonder. Sinds een aantal jaar kom ik regelmatig op Venwoude, een prachtig landgoed in de bossen van Lage Vuursche
download (71)waar ademdag en gegeven worden. Tijdens deze ademdagen kan ik ervaren wat mijn lichaam te vertellen heeft, zonder tussenkomst van mijn gedachten. De trainers en het team zorgen voor een veilige bedding waarbij ik getuige mag zijn wat er in mijn onderbewuste naar boven wil komen. Ik heb meerdere malen mogen ervaren wat deze extra zuurstofboost met mijn lichaam doet en sta telkens weer perplex van de inzichten die ik tijdens of na afloop van zo’n ademsessie krijg.

Zo merk ik dat mijn lichaam in een trager tempo zich wil herstellen, maar door tussenkomst van mijn gedachten ik vaak weer verval in mijn oude patronen, waarbij ik mijzelf weer voorbijloop. Dat de kracht van vertraging een heilzame uitwerking heeft, heb ik ook gemerkt tijdens de haptotherapeutische sessies welke mijn Psycho Somatisch Fysiotherapeut mij geeft. Hierbij wordt ik uitgenodigd om daadwerkelijk stil te staan bij wat ik voel in mijn lichaam. Door heel bewust te observeren wat mijn lichaam mij wil vertellen op het moment dat ik aangeraakt en gewiegd wordt op de massagetafel. Het observeren is één ding, het uitspreken is een tweede.

Ik heb vaak moeite met het uitspreken van mijn gevoelens, gedachten en/of lichamelijke gewaarwordingen. Deels omdat ik het gewoonweg (nog) niet kan voelen, deels omdat ik het nooit geleerd heb, of wellicht wel noodgedwongen heb afgeleerd en deels omdat ik het gewoon eng vindt. Bang voor wat mijn lichaam mij te vertellen heeft. Aan de andere kant weet ik ook dat ik niet naar mijn lichaam luister, zij zich in allerlei bochten zal wringen zodat er toch naar haar geluisterd wordt. images (31)

Langzaam leer ik de taal van de eigen wijsheid van mijn lichaam kennen. Nu nog de moed om deze wijsheid uit te spreken.

 

 

 

 

Energetische APK

Door een goede vriendin van mij werd ik getipt over een dag met lichaamswerk. Ze emotioneel_lichaamswerknoemde het een Energetische APK. Een Algemene Periodieke Keuring kon ik wel gebruiken, dus ging ik graag op dit aanbod in. Omdat ik niemand kende van de groep, en inmiddels weet dat deze spanning en onzekerheid triggers kunnen zijn voor een pseudo-epileptische aanval, had ik van te voren een mailtje gestuurd naar de trainster. Gelukkig was zij er bekend mee en voor mijn eigen veiligheid alsmede voor de overige groepsgenoten heb ik aan het begin van de dag eveneens gemeld dat ik bekend ben met een conversiestoornis, wat zich bij mij kan uiten in verlies van mijn stem en uitval van mijn benen.

Tijdens de dag, waar veel bekende en onbekende lichaamsvormen voorbijkwamen, merkte ik dat ik het heerlijk vond om weer met mijn lichaam bezig te zijn, nieuwsgierig als een klein kind te mogen ontdekken wat mijn lijf mij wil vertellen. Wel merkte ik dat mijn fysieke lichaam snel vermoeid was, wat weer de nodige negatieve stemmetjes in mijn hoofd te weeg bracht.

Tijdens mijn sessie met de PSF’er (Psycho Somatisch Fysiotherapeut) eerder deze week, heb ik ook aangegeven dat ik het soms niet begrijp waarom ik mij fysiek zo vermoeid voel, hoewel ik (voor mijn gevoel) weinig doe. Door zijn antwoord waarbij voor mij de bekende begrippen als sympathicus en parasympaticus voorbijkwamen begreep ik waardoor ik mij zo vermoeid voel.

Om enige verduidelijking te geven; het lidownload (1)chaam kun je vergelijken met een auto; waarbij het parasympatisch systeem werkt als acculader of rem, en de sympathicus als gaspedaal. Het sympathisch systeem zorgt ervoor dat het stresssysteem in actie komt, hartslag en bloeddruk gaan omhoog, de ademhaling gaat omhoog, buik en blaasspieren trekken samen, arm en beenspieren spannen zich aan; kortom klaar om in actie over te gaan. Het parasymatisch systeem zorgt ervoor dat het herstelsysteem in actie komt, hartslag en bloeddruk gaan omlaag, de ademhaling normaliseert zich weer, het voedsel wordt weer verteerd, de spierspanning daalt; kortom de fase van herstel.

In een normale situatie zijn deze systemen goed op elkaar afgestemd, helaas blijkt dat mijn systeem ontregeld is, door negatieve ervaringen uit het verleden, waardoor ik vaak nog steeds met één voet op het gaspedaal en één voet op het rempedaal sta. Zodoende ervaar ik mijn extreme vermoeidheid terwijl ik ogenschijnlijk weinig doe. Maar binnen in mijn systeem is er een constante strijd aan de gang om deze twee systemen weer in balans te krijgen.

Door regelmatig mijn lichaam af te scannen kon ik duidelijk de gefragmenteerdheid voelen, en merkte dat ik op sommige plaatsen van mijn lichaam nog steeds niet bewust kan ervaren.

Zo voelt mijn bekkengebied nog steeds niet als een deel van mij. Ik weet dat het er is, ik kan het fysiek voelen en weet verstandelijk dat het bij mijn lichaam hoort, anders zou ik de normaalste dingen zoals staan, lopen en zitten niet kunnen doen. Maar ik durf nog steeds niet echt mijn bekkengebied waar te nemen. Dit heeft mede te maken met het seksueel trauma wat ik als kind opgelopen heb.

bekken-bodem-training-rotterdamOp het moment dat er een oefening met het bekkengebied uitgelegd werd, waarbij we uitgenodigd werden om daarbij ook geluid te maken, leek het alsof bij mij onbewust alle alarmsignalen afgingen waardoor ik geen geluid kon maken en ook moeite had om de rest van mijn lichaam te voelen. Mijn bekkengebied voel ik al jaren niet. Hoewel het verlangen er wel is om in mijn bekken te kunnen zijn, protesteerde de rest van mijn lichaam en wilde mij het liefst zo klein mogelijk maken. Dus ging ik zitten op de vloer, waarbij ik het risico had om te verdwijnen in mijn overlevingsmechanisme.

Door de uitleg van de trainster die aangaf dat het bekkengebied in relatie staat met het keelgebied kreeg ik het inzicht waarom ik, tijdens en na een conversie-aanval, tijdelijk ook stemverlies heb. En dat het waarschijnlijk niet alleen te maken heeft met het bijna-verdrinkingsongeval wat ik in mijn derde levensjaar heb meegemaakt.

Een mooie ontdekking deed ik toen ik mijn kracht mocht inzetten vanuit mijn bekken, waarbij een groepsgenoot achter mij stond om tegenkracht te geven. Ik kon mijn kracht voelen en naar buiten brengen via mijn bekken, een plek waar ik normaal gesproken niet durf te zijn.

In tweetallen deden we de voor-en achteroverboog; waarbij de ene persoon voorovergebogen staat zodat de ander met zijn of haar rug zich volledig over kon geven aan dat wat er vrij wilde komen. Een oefening die ik uit mijn jaar van BodyMind herkende. Het vooroverbuigen ging mij (misschien) iets te makkelijk af, omdat ik het gevoel had dat ik ‘alles’ wel kon dragen. Bij het achteroverbuigen, en daarbij de overgave te kunnen voelen, kwam de angst en paniek weer terug in mijn lichaam waardoor ik de tijd en ruimte nodig had om mijn lijf weer stevig op de grond te kunnen voelen.

IK-innerlijke-kracht-Claudia-Hermsen-www.ikinnerlijkekracht.nl_-300x211Het innemen van mijn eigen ruimte vind ik toch al lastig, omdat er ergens diep van binnen nog steeds de irrationele negatieve overtuiging zit geworteld dat mijn ik er niet mag zijn. Tijdens een oefening, waarbij we bij het uitspreken van het woord ‘ik’ de ruimte in mochten nemen, kwam er in mijn hoofd meteen een stemmetje erachteraan die zei dat ‘ik….het niet kon’, ‘ik…het niet waard was’, ‘ik….er niet mocht zijn’ Dat stemmetje kon ‘ik’ niet uitzetten, waarna het net leek alsof mijn lichaam begon te praten.

Ik voelde mijn lichaam oncontroleerbare bewegingen maken, en had af en toe de neiging om daaraan te ontsnappen door te dissociëren in mijn hoofd, om op deze manier mijn lichaam niet hoefde te voelen. Ik gaf aan dat ik de neiging had om te gaan liggen om op deze manier de spanning in mijn benen de vrije loop te kunnen laten, wetend dat ik daarbij in een conversie-aanval zou kunnen schieten. Helaas werd deze ontsnappingsmogelijkheid onmogelijk gemaakt doordat er iemand tegenover mij werd gezet en die ik aan moest kijken, zodat ik weer in het hier en nu kwam, en kon voelen dat ik deze enorme levensenergie kon dragen.

Het was een mooie dag, met bijzondere mensen en een hoop nieuwe inzichten waarbij ik heb gemerkt dat het voor mij heel belangrijk is om actief met mijn lichaam bezig te zijn om mij daardoor ook te kunnen behoeden voor een aanval. In september is er een training van 5 dinsdagavonden waar ik mij graag mijn nieuwsgierige kleine meisje laat ervaren wat mijn lichaam mij nog meer wil laten vertellen.

dankbaarheid_1.jpg