De (eigen)wijsheid van mijn lichaam

Sinds 2014 heb ik de diagnose conversiestoornis gekregen, omdat mijn (pseudo)epileptische aanvallen niet medisch verklaard konden worden. Tijdens de uitgebreide onderzoeken die ik destijds ondergaan heb, kon er medisch niet aangetoond worden en werden deze klachten bestempeld als een conversiestoornis.

Hoewel ik het in het begin als een opluchting voelde, er was tenslotte geen ‘echte’ epilepsie vastgesteld; merk steeds vaker dat mijn lichaam een eigen  ‘verhaal’ verteld dan dat ik in mijn hoofd had voorgesteld. Het contact met mijn eigen lichaam is zowiezo altijd al een lastig issue geweest.

Inmiddels ben ik het wel gewend om aan mensen in mijn omgeving uitleg te geven over mijn ‘gebruiksaanwijzing’, zodat zij op de hoogte zijn van mijn aanvallen en er niet onnodig een ambulance gebeld hoeft te worden. Gelukkig komen de hevige aanvallen, waarbij het lijkt alsof ik een tonisch clonisch epileptisch insult heb steeds minder voor. Deze hebben plaatsgemaakt voor uitvallen van mijn benen en mijn spraakvermogen. Dit laatste is soms erg frustrerend omdat ik in mijn hoofd wel weet wat ik wil zeggen, maar de woorden komen gewoonweg niet uit mijn mond.

Omdat ik gemerkt heb dat mijn adem voor mij een belangrijk referentiekader is, heb ik het ‘ademen’ weer opgepakt. Ik heb altijd gezegd (en zeg dat nog steeds) dat ik een haat-liefde verhouding heb met ademen. Ik kan niet met en kan niet zonder. Sinds een aantal jaar kom ik regelmatig op Venwoude, een prachtig landgoed in de bossen van Lage Vuursche
download (71)waar ademdag en gegeven worden. Tijdens deze ademdagen kan ik ervaren wat mijn lichaam te vertellen heeft, zonder tussenkomst van mijn gedachten. De trainers en het team zorgen voor een veilige bedding waarbij ik getuige mag zijn wat er in mijn onderbewuste naar boven wil komen. Ik heb meerdere malen mogen ervaren wat deze extra zuurstofboost met mijn lichaam doet en sta telkens weer perplex van de inzichten die ik tijdens of na afloop van zo’n ademsessie krijg.

Zo merk ik dat mijn lichaam in een trager tempo zich wil herstellen, maar door tussenkomst van mijn gedachten ik vaak weer verval in mijn oude patronen, waarbij ik mijzelf weer voorbijloop. Dat de kracht van vertraging een heilzame uitwerking heeft, heb ik ook gemerkt tijdens de haptotherapeutische sessies welke mijn Psycho Somatisch Fysiotherapeut mij geeft. Hierbij wordt ik uitgenodigd om daadwerkelijk stil te staan bij wat ik voel in mijn lichaam. Door heel bewust te observeren wat mijn lichaam mij wil vertellen op het moment dat ik aangeraakt en gewiegd wordt op de massagetafel. Het observeren is één ding, het uitspreken is een tweede.

Ik heb vaak moeite met het uitspreken van mijn gevoelens, gedachten en/of lichamelijke gewaarwordingen. Deels omdat ik het gewoonweg (nog) niet kan voelen, deels omdat ik het nooit geleerd heb, of wellicht wel noodgedwongen heb afgeleerd en deels omdat ik het gewoon eng vindt. Bang voor wat mijn lichaam mij te vertellen heeft. Aan de andere kant weet ik ook dat ik niet naar mijn lichaam luister, zij zich in allerlei bochten zal wringen zodat er toch naar haar geluisterd wordt. images (31)

Langzaam leer ik de taal van de eigen wijsheid van mijn lichaam kennen. Nu nog de moed om deze wijsheid uit te spreken.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s