Verwerken zonder woorden

Zoals ik in mijn vorige blog aangaf, zou ik wat meer vertellen over TRE (Tension Release Exercises). Maar ook wil ik andere vormen van lichaamsgerichte interventies belichten, welke ik aan de lijve ondervonden heb (leuke zinspeling, trouwens!)

In 2008 maakte ik een dubbele burnout door, waardoor ik voor het eerst ook openlijk over mijn traumatische ervaringen sprak welke ik had als 12 jarig meisje. Omdat ik bij de eerste burnout de alarmsignalen niet eens door had, en ik de overtuiging had dat ‘overspannenheid’ iets was voor watjes, heb ik mijzelf de tijd niet gegeven om hiervan goed te herstellen. Dus negeerde ik de signalen van mijn lichaam die aan gaven dat het niet goed met mij ging. Ik werkte die tijd als verzorgende in de gezondheidszorg, en na een dag werken moest ik eerst een aantal uur bijslapen om zo de avond nog een beetje door te komen. Daarbij kwam het feit dat ik ook nog zorgen had over mijn (inmiddels ex) echtgenoot en zijn ouders, die kampten met gezondheidsproblemen. Ergens in mij zat een ongelofelijke drive om door te gaan, opgeven was geen optie. Dit heb ik ongeveer een klein jaar volgehouden, totdat het huwelijk ook zijn eerste barsten ging vertonen. Langzaam brokkelde alles waar ik zo veel van hield af.

Door alle overheidsregeltjes werd de werkdruk in de gezondheidszorg hoger, mijn huwelijk strandde. Ik ging tijdelijk weer bij mijn ouders wonen, waardoor mijn privacy behoorlijk ingeperkt werd, en tot overmaat van ramp werd ik vervolgens (onterecht overigens) ontslagen. Doordat ik nog steeds de overtuiging had dat ik niet mocht thuiszitten, heb ik mij vervolgens ingeschreven bij uitzendbureau’s om te ontsnappen aan de pijnlijkheid van alles wat ik in korte tijd had meegemaakt. De basis voor een nieuwe burnout was geboren. Ik heb het nog een aantal maanden volgehouden, tot ik volledig instortte. Mijn moeder heeft toen de knoop voor mij doorgehakt en heb huilend aan de telefoon gezeten om mij ziek te moeten melden.

Nadat ik bij de-taal-van-je-lichaam-1-150x150de gesprekken met de psycholoog merkte dat ik het verstandelijk allemaal wel kon beredeneren, maar dat er een verschil was tussen het weten en het doen, kwam ik in aanraking met lichaamsgerichte methodes. Ik was op zoek naar manieren om mijn frustratie te kunnen uitten, en heb indertijd een tijdlang aan BodyCombat gedaan. Een krachtige cardio-workout waarbij je helemaal loskomt. Geïnspireerd op de Oosterse vechtkunst en put uit een breed scala aan disciplines, zoals Karate, Boksen, Taekwondo, Tai Chi en Muay Thai. Heerlijk vond ik dat, totdat ik daar zo in op ging dat ik mijn schouder uit de kom sloeg! Ook merkte ik dat ik meer emoties voelde, dan alleen frustratie en boosheid. Dus ging ik op zoek naar iets waar ik al mijn emoties kon uiten. Dat vond ik in de Awareness Understanding Meditation, kortweg genoemd AUM. Dit is een 2,5 uur durende meditatie waarin je al de menselijke emoties voorbijkomen. Van woede, verdriet tot vergeving en lachen. In combinatie met het sociale aspect maakte dat ik in korte tijd veel nieuwe vrienden leerde kennen.

Ik merkte dat de bio-energetische oefeningen, welke in de AUM zitten ervoor zorgde dat ik mijn lichaam in beweging kon zetten om op die manier de boosheid, frustratie en verdriet kon transformeren, zonder dat ik daar bewust over na hoefde te denken. Mijn lichaam weet wat het moet doen om te ontladen, en hoe zeer ik dat ook met mijn gedachten probeer te doen, tot op de dag van vandaag is dat mij mentaal nog niet gelukt.

De manier om mijn lichaam in te zetten, werkte zo goed dat ik besloot om een training “Leven in je lijf” te volgen (weer zo’n toepasselijke zinspeling) Ik leerde om daar om door middel van beweging, adem, en geluid te maken, mij te kunnen ontdoen van negatieve stress en spanning. Deze training heb ik uiteindelijk een aantal keer gedaan, omdat ik merkte dat ik telkens een laagje dieper kwam en kreeg inzicht in het hoe en waarom mijn lichaam reageert zoals het reageert. Uiteindelijk heb ik ook het eerste jaar van de ‘Energetic Intergration‘ van Bodymind Opleidingen gedaan, waar ik een diepgaand proces heb mogen doormaken.

Om wat verduidelijking te geven over de bio-energetica, welke zowel in de AUM, Leven in je lijf, en in de opleiding van Bodymind voorkomen: Bij bio-energetica is het concept van levensenergie belangrijk. De essentie van levensenergie is de voortdurende cyclus tussen spanning en ontspanning, tussen opladen en ontladen. Deze energiestroom kan worden geblokkeerd door spanningen in het lichaam, waardoor de beschikbare energie niet vrijuit kan worden gebruikt. Bio-energetische therapie is erop gericht door middel lichamelijke oefeningen het evenwicht in de energiestroom terug te brengen en blokkades op te heffen.

Helaas ging ik ook steeds meer dissociëren tijdens het doen van de bio-energetische oefeningen. Uiteindelijk resulteerde dit ook in pseudo-epileptische aanvallen. Wellicht ook omdat ik bewuster bezig was met mijn verwerking van mijn traumatische ervaringen als 12-jarig meisje. Toen ik 2 jaar geleden de diagnose conversiestoornis kreeg, werd ik zelf sceptisch en bang voor het doen van bio-energetische oefeningen, uit angst om te dissociëren.

Nu ben ik momenteel bezig met een training over hoe om te gaan met mijn dissociatie van de Niki-Stichting met als toepasselijke titel “Ik blijf erbij” en krijg steeds meer kennis over hoe en waarom mijn systeem soms dissocieert. En kennis is macht! Ook krijg ik meer inzicht in hoe ik een dissociatie voor kan zijn. Want inzicht in is de oplossing van.

Gecombineerd met de Tension Release Exercises die ik voor het eerst bij mijn psychotherapeut deed, merk ik dat ik het schudden van mijn lichaam effectief kan inzetten en daar zelf controle over kan krijgen. Door het doen van een aantal oefeningen om de spieren moe te maken, komt er een bepaalde energie vrij, net zoals de levensenergie welke vrijkomt bij de bio-energetica. Door deze trillingen van mijn lichaam toe te staan, kan mijn lichaam zich ontladen. Ook merk ik dat ik er bewuster bij kan blijven en onbevooroordeeld naar het trillen van mijn lichaam kan kijken.

Door bewust op deze manier met mijn lichaam bezig te zijn, met een nieuwsgierigheid van een kind, kan ik mijn lichaam ontdoen van alle overtollige stress, spanning, gedachten, gevoelens en emoties. Zonder dat ik er een woord over hoef te spreken. Helaas merk ik dat ik dat ook nog niet kan, omdat mijn conversie zich momenteel meer uit in het (tijdelijk) niet meer kunnen praten.

Ik heb de oefeningen nu een aantal keer gedaan, waarbij ik nog wel merk dat ik wat ondersteuning nodig heb, omdat de angst om te dissocieren nog in mijn systeem opgeslagen is. Door de aanwezigheid van iemand die mij begeleid kan ik leren om deze angst om te zetten naar een positieve ervaring.

 

Advertenties

Luisteren naar mijn lichaam

Sinds een tijdje heb ik sessies bij een Psycho Somatisch Fysiotherapeut. Dit werd mij aangeraden vanuit het Colk nadat ik tevergeefs op een na-traject wachtte. Uit praktische overweging heb ik gezocht naar iemand bij mij in de buurt, en toevallig was het een mannelijke PSF’er. Dit voelde voor mij als een uitdaging en besloot voor mijzelf dat het niet uit mocht maken dat hij een man was. Nou, daar dacht mijn lichaam anders over. Zo heb ik vaker dat mijn verstand en gevoel niet goed samenwerken. In het begin probeerde ik mijzelf wijs te maken, dat hij de expert was en wist wat hij deed. Daarmee dompelde ik mijzelf onbewust onder in een oud stuk slachtofferschap. Na een aantal sessies, waar we voorzichtig begonnen zijn met haptonomische aanrakingen, merkte ik dat mijn lichaam nog steeds in een zeer alerte modus verkeerde. Ik kwam tot de conclusie dat ik er blijkbaar nog niet aan toe was om mijn vertrouwen aan een man te geven. Doordat ik vanuit mij jeugd de onuitgesproken boodschap meegekregen heb dat ik geen autoriteit mag tegenspreken, had ik er moeite mee om hem kenbaar te maken dat ik de behandelrelatie wilde beëindigen. Uiteindelijk heb ik hem toch een mail gestuurd met daarin de boodschap dat ik aan mijn lichamelijke reacties kon opmaken dat ik er blijkbaar nog niet aan toe ben om een man volledig te vertrouwen. Ik kreeg vervolgens een begripvolle mail terug waardoor de irreele angst die ik had voor zijn reactie volledig teniet werd gedaan. En uiteraard gaf mijn innerlijke bemoeizuchte ouder “Zie je nou wel, je maakt je weer druk om niets” ook zijn mening, waardoor ik mij naast mijn opluchting ook tegelijk klein voelde worden.

Inmiddels had ik een andere vrouwelijke PSF’er gevonden, waar ik in het verleden wel eens een workshops bij gevolgd had en waarbij ik mij tijdens die korte momenten op mijn gemak voelde. Haar praktijk was echter wel wat verder weg gelegen, maar dat nam ik voor lief. Dat zij mij nog herkende van de workshops werkte op zich al geruststellend. Zij vertelde mij dat als ik de volgende keer kom, wat eerder kan komen om in een aparte rustgevende ruimte even tot rust kan komen en mag luisteren naar “Mijnheer ontspanning”, een geleide meditatie om even te kunnen acclimatiseren. Deze gedachte maakte mij al rustig, omdat ik merkte dat mijn mannelijke PFS’er zijn afspraken vlak op elkaar heeft gepland, wat bij mij onrust oproept.

Tijdens deze eerste afspraak hebben we de intake afgerond, want ik had al een hoop informatie gegeven door middel van het invullen van een digitale vragenlijst. Vervolgens mocht ik op de behandeltafel gaan liggen en mijn ogen sluiten. Ze vertelde dat ze mij zou gaan aanraken. Op zich was daar niets mis mee, maar toen ze aangaf dat ik niet zou weten wanneer, waar en hoe, voelde ik in mijn lichaam de angst en spanning toenemen. Ik werd uitgenodigd om dit te benoemen, en merk dat ik dat vaak niet durf. Nadat ze mij op verschillende manieren en plaatsen had aangeraakt, werd de angst en spanning minder.

Ze vertelde later dat door de PTSS die ik heb, mijn systeem nog steeds in een ‘vecht- of vluchtstand’ staat. En dat mijn conversiestoornis een uiting is van ‘bevriezing’. Dit fenomeen wordt overigens heel mooi beschreven in het boek van Peter Levine; De tijger ontwaakt. Langzaam kom ik ook tot de conclusie dat mijn conversie het gevolg is van mijn destijds (in 2008) onvoldoende behandelde burnout.

Naast de PSF heb ik sinds kort ook sessies bij een integratief psychotherapeut, waar ik vorige week een sessie TRE heb gehad. TRE staat voor Tension Release Exercises en is een zelfhulpmethode om diepe (chronische) spanning die een gevolg zijn van een traumatische ervaring en dagelijks opgelopen stress los te laten. In Nederland is deze methode nog vrij nieuw, maar internationaal erg bekend. Ik deed deze oefeningen samen met de therapeut en merkte dat ik op een gegeven moment dat ik controle had over het trillen.

Normaal gesproken dissocieer ik ook vaak tijdens een conversie-aanval, zeker als ik een pseudo-epileptisch insult heb. Met behulp van de Tension Release Exercises kun ik mijn lichaam laten schudden, maar dissocieerde ik niet. Dat was voor mij al een hele vooruitgang. Helaas zijn mijn beide therapeuten nu op vakantie, maar ik zal in een volgend blog meer over TRE vertellen.