De emoties van mijn enkel

20160811_123938Het is nu inmiddels 2 weken geleden dat ik mijn enkel gebroken heb door een ongelukkige val op het Open UP festival en ben aan mijn 2e gipsvoetje bezig. Nadat ik een weekje noodgedwongen in ‘Hotel Mamma’  gelogeerd had, waarin ik mijn voet/enkel niet mocht belasten, mocht ik, nadat deze voorzien was van een kunststof -gips mij weer redden in mijn eigen huisje. Helaas heb ik een aantal afspraken moeten afzeggen, wat ik erg lastig vind.

Langzaam komt ook het besef dat ik voorlopig nog even aan mijn ge-immobiliseerde voetje vastzit. In ieder geval de komende 2 weken. Daarna zal er een periode komen van training en oefening om mijn enkel de stevigheid en stabiliteit te geven als daarvoor. Gelukkig mag ik inmiddels wel belasten, wat mij enigszins het gevoel van vrijheid terug geeft, maar autorijden is vooralsnog geen optie.

Hoewel het iedereen had kunnen overkomen, overkwam het mij, en omdat ik in het verleden ook vaak door ‘simpele’ ongelukjes in het ziekenhuis terechtkwam, heb ik de afgelopen weken vaak de reactie gehoord: “Dat heb jij weer” Op zich een natuurlijke reactie, maar hierdoor kwam soms wel de irreële gedachte in mij op dat ik wellicht voor het ongeluk geboren ben. Zoals het gezegde luidt dat een maandagmorgen-product vaak verborgen gebreken heeft, zo werd ik ook vaak gezien (Ik ben inderdaad op een maandagmorgen geboren)

Inmiddels probeer ik mij erbij neer te leggen dat ik de komende periode in het kader van herstel van mijn enkel zal staan, en wellicht ook wel in het herstel van mijzelf. Noodgedwongen een pas op de plaats maken, want ook al mag ik volledig belasten, het lopen gaat niet zo snel als daarvoor. Misschien is dat wel de les die ik hieruit nog meer mag gaan leren.In de vertraging gaan, even pas op de plaats maken, keuzes maken.

Uitbreken

Soms wordt er wel eens gezegd dat het universum je de juiste lessen geeft om aan te werken. Misschien wil ik wel te snel en te veel. Waardoor ik nu letterlijk even afstand moet nemen om te reflecteren op mijzelf. Wat wil mijn gebroken enkel mij zeggen?  Christiane Beerlandt beschrijft in het boek ‘De Sleutel tot Zelf-Bevrijding’ dat botbreuken wijzen op een gevoel van verstikking, alsof je wil losbreken. De energie naar buiten laten komen in alle zelfvertrouwen is hierbij dan ook de boodschap. De uitdrukking ‘break a leg’ zegt hier wel heel erg veel.

Het losbreken herken ik wel. Ik merk dat ik nog veel woede, frustratie, boosheid en verdriet uit het verleden, in mij heb wat ik graag naar buiten zou willen brengen, maar uit angst voor wat er dan naar boven komt, durf ik dat niet. Hopelijk kan ik daar met hulp van mijn psycho-somatisch fysiotherapeut hier binnenkort aan werken, waardoor ook mijn conversieklachten af zouden kunnen nemen.

Als ik een conversie-aanval heb implodeer ik als het ware, terwijl deze woede, frustratie, boosheid en verdriet zich een weg naar buiten mag maken. Maar dan wel in een veilige omgeving, en in samenspraak met mijn therapeut(en).

 

A new story

download “A New Story”, dat was het thema van het Open UP festival waar ik afgelopen dagen ben geweest. Een festival met workshops, muziek, co-creatie en meer. Aangezien ik langzaam mijn eigen nieuwe verhaal aan het schrijven ben, had ik het gevoel dat ik hier bij moest zijn. Ik heb in het verleden wel meerdere festivals bezocht, zoals het Open Spirit Festival in de Humaniversity in Egmond aan Zee, het Healing Festival op Venwoude (bij Lage Vuursche) en vorig jaar het vrouwenfestival Lorelei, maar omdat ik goede verhalen hoorde over het Open UP festival, wilde ik dat zelf ook eens ervaren.

Omdat ik nog steeds last heb van mijn conversiestoornis, en voor mijzelf de (achteraf goede) inschatting had gemaakt dat ik door de transformatieve werking van het festival en de mogelijke overprikkeling die dat met zich mee zou brengen, heb ik dat van te voren aangegeven. Zodoende kreeg ik een soort ‘buddy’, waar ik op terug kon vallen, omdat ik er alleen naar toe ging. Ik kende wel wat mensen van gezicht, maar ik was voor de rest op mijzelf aangewezen. Via de carpool-oproep-facebook-pagina van het festival had ik iemand gevonden met wie ik mee kon rijden. Dat was wel heel fijn, want naast het feit dat mijn auto met een kapotte uitlaat bij de garage stond, ben ik nog niet geheel aanvalsvrij.

Daar aangekomen kon ik merken dat er al een veilige bedding gecreëerd was door de co-creators die al een aantal dagen bezig waren om het kasteel om te toveren tot festivalterrein. Ook sprak ik voor het eerst met mijn ‘buddy’ die ik van te voren alleen even kort telefonisch had gesproken. Dat ik haar de dag erna hard nodig had, had ik op dat moment nog niet voor kunnen stellen. We bespraken hoe men met mij om zou gaan, op het moment dat ik een aanval zou hebben. Inmiddels kan ik zelf ook heel goed duidelijk maken wat voor mij helpend is, maar helaas uitten mijn conversieklachten zich de laatste tijd ook in uitval van mijn spraak en verminderd bewustzijn.

Om een beetje ontspanning te vinden (en mijzelf te verwennen) heb ik mij de eerste avond getrakteerd op een heerlijke lomi-lomi massage, waarna ik wilde gaan dansen op de muziek van Kareem Raihani, een bekende DJ in de alternatieve muziekscene. Met nadruk wilde, want ik stond nog geen 5 minuten op de dansvloer of ik glij uit over wat water wat er op de vloer ligt en ga behoorlijk door mijn enkel. Nu heb ik toch al zwakke enkels, dus voelde meteen dat het niet goed zat. Ik ben met hulp naar de EHBO gestrompeld, waarna ik op een stoel ben gaan zitten.

Nadat mijn enkel zo goed als het kwaad gekoeld werd met natte theedoeken, werd mijn vermoeden door de aanwezige arts en verpleegkundigen van de EHBO ook uitgesproken dat er wellicht een scheurtje in mijn enkel zat. Inmiddels was ik boven mijn pijngrens van 10 uitgestegen, en merkte dat ik misselijk werd van de pijn en mijn spraak uitviel. Omdat het ’s avonds laat was, had het geen zin om meteen naar het ziekenhuis te gaan. Met een dosis pijnstillers en het vervoer in de kruiwagen ben ik naar mijn kamer gebracht. Gelukkig sliep ik in een kasteelkamer en niet in een tentje!

De volgende ochtend hebben de “Flying Angels” mij een ontbijt op bed gebracht, waarna de huisarts in de buurt ook haar vermoeden uitsprak dat mijn enkel waarschijnlijk gebroken was. Dus op richting het ziekenhuis in Venlo om een röntgenfoto te laten maken om de definitieve bevestiging te krijgen. Gelukkig ging mijn buddy met mijn mee om mij te ondersteunen. Ruim 4 uur later waren we in het bezit van een rolstoel, krukken en een voordeelverpakking paracetamol en de diagnose van een gebroken enkel.

Hulp durven vragen en hulp kunnen ontvangen ligt niet in mijn aard, dus was het een mooie les van het universum om hiermee te kunnen oefenen. Hoewel er voldoende mensen om mij heen waren die hulp wilde bieden, wilde ik het allemaal zelf doen. Ik was gelukkig redelijk mobiel door middel van de rolstoel, en heb het festival meteen kunnen testen op rolstoelvriendelijkheid.

Ik vond het lastig om telkens uit te moeten leggen hoe het met mij ging en sommigen hadden niet eens door dat het door een ongelukkige val hier op het festival de reden was dat ik in de rolstoel zat. Ondanks alles probeerde ik door mijn zichtbare (gebroken enkel) en onzichtbare beperking (conversiestoornis) niet te laten weerhouden om niet aan workshops mee te doen, hoewel mijn programma er anders uitzag dan dat ik van te voren had gepland.

Het vertragen, leren loslaten en aanvaarden wat er is, vond en vind ik erg confronterend. Het liefst had ik willen schreeuwen, schoppen, gooien etc, maar dat ging niet. Door het feit dat ik fysiek en emotioneel erg hard aan het werken was,  en ik niet bij het verdriet van de onmacht kon komen merkte ik dat mijn lichaam zich een aantal keer op een andere manier ontlaadde; namelijk door een pseudo-epileptische aanvallen. Doordat er gelukkig meerdere mensen waren, welke op de hoogte hiervan waren, kon ik mijn aanvallen in een veilige omgeving de vrije loop laten, zonder dat er meteen een hoop goedbedoelde healers om mij heen zouden staan.

imagesHulp vragen om mij richting het ontbijt te rijden deed ik niet, wat mij zere schouders en een pijnlijke nek opleverde, omdat ik met mijn rolstoel achterover viel. Ik merkte dat als ik achteruit reed sneller ging, maar had niet in de gaten dat het pad afliep. Uiteraard waren er wederom weer een hoop mensen om mij heen om te kijken of het goed met mij ging. Nadat ik van de eerste schrik bekomen was, en de festival-arts naar mn nek gekeken had, werd er alsnog een ontbijtje voor mij geregeld.

Elk nadeel heeft zijn voordeel, want door mijn conversie heb ik soms zelf niet goed in de gaten heb hoe het met mij gaat. Ook voelde ik de eerste dagen weinig pijn, blijkbaar had ik deze onbewust ge-blocked. Mijn buddy zag dat ik er erg moe uitzag en dat het wellicht niet verstandig was om een workshop te gaan volgen, maar mijn rust te pakken. Ik wilde de workshop gaan doen van ‘Over de Streep’, maar in plaats daarvan heb ik mijzelf gesetteld op het Balance & Healingveld, waar ik een Reconnective Healing heb mogen ontvangen.

De dagen daarna heb ik het noodgedwongen nog rustiger aan gedaan, omdat ik mijn toenemende vermoeidheid begon te voelen. Hierdoor ging het hulp vragen wel steeds makkelijker, hoewel mijn mind en ego daar van alles van vond. Door de krachtige energie van de ademsessie die we met 80(!) man/vrouw deden kon ik door dat gevoel heen ademen en het loslaten. Dat voelde heel bevrijdend! Door het feit dat ik meer ging voelen, voelde ik ook meer pijn.

Maar dat heeft mij er niet van weerhouden om toch te genieten van de sfeer, de markt met verschillende foodtrucks en standjes met kleding, accessoires, de  muziek, goede gesprekken, liefdevolle mensen en de soms confronterende inzichten die ik gekregen heb in deze afgelopen dagen.

Op de laatste dag kwamen mijn ouders mij ophalen, en was ik nieuwsgierig hoe mijn vader dit ‘zweef-festival’ zou ervaren. Nadat mijn spullen waren ingeladen en we onderweg naar huis reden, vertelde hij dat hij het best een gezellig sfeertje vond hebben, en ook mijn moeder had het gevoel dat ze weer even midden in de flower-power-periode was beland. Het heeft inderdaad een beetje weg van een Ibiza-achtig-hippie-festival.

“A New Story” was het thema van het festival, en ik ben dankbaar dat ik mijn eigen verhaal nog meer mag gaan schrijven, hoewel ik dat al doe door middel van mijn blogs, maar mijn wens om mijn gedichtenbundel uit te geven is nog groter geworden.

“Liefde kunnen geven is een gift.

Liefde kunnen ontvangen is een gave”