Geen nieuws is meestal goed nieuws

Ik merkte net op dat het al 2 maanden geleden is dat ik een laatste blogbericht gepost heb. Niet dat er in die afgelopen maanden niets gebeurd is, in tegendeel. In mijn laatste blog vertelde ik over de emoties van mijn enkel. Gelukkig is mijn enkel inmiddels hersteld, en loop ook al weer (bijna als een kieviet)

Mocht je geen interesse hebben om mijn hele blog te lezen (wat ik mij niet kan voorstellen, omdat je hem nu toch aan het lezen bent), zal ik in vogelvlucht vertellen wat ik de afgelopen weken beleefd heb: Sinds september zit ik 2 jaar in de ziektewet, ben ik begonnen aan een nieuwe opleiding doktersassistente, heb ik stappen uit mijn comfort-zone gezet tijdens een acquisitie-challenge (waarbij ik een filmpje van mijzelf opgenomen heb, en daar een prijs mee gewonnen), ben ik samen met lotgenoten naar de dag van het misbruikte kind geweest, en heb ik helaas één van mijn poezenkinderen moeten laten inslapen. En, het belangrijkste: ik ben even heerlijk op vakantie geweest.

Ah, je bent er nog! Fijn. Blijkbaar ben je toch geïnteresseerd in mijn hele verhaal!

the_best_is_yet_to_come-280254

Sinds september zit ik 2 jaar in de ziektewet, wat normaal betekend dat ik een WIA-keuring zou moeten krijgen. Echter, deze is tot op heden nog niet geweest, omdat het UWV van mening is dat mijn huidige werkgever niet voldoende inspanning geleverd heeft om mij binnen het bedrijf te laten re-integreren. Praktisch betekent dat dat mijn werkgever een loonsanctie heeft gekregen voor maximaal 52 weken, en de WIA-keuring tot nader order uitgesteld is. Uiteraard heeft mijn werkgever bezwaar gemaakt op deze beslissing, en is het nu wachten een uitspraak daarover.

largeDat betekent niet dat ik achterover geleund aan het wachten ben, want ik ben inmiddels begonnen aan mijn nieuwe opleiding doktersassistente. Helaas heb ik ook gemerkt dat ik nog niet geheel aanvalsvrij ben. Want de eerste lesdag op school kreeg ik door alle prikkels, nieuwe informatie en het feit dat ik (na 20 jaar) weer een hele dag in de schoolbanken moest zitten, een behoorlijk heftige pseudo-epileptisch insult. (PPEA) Gelukkig voelde ik hem aankomen, en heb mij tijdig in veiligheid kunnen brengen door naar de gang te lopen.Maar blijkbaar heb toch nog de nodige onbewuste signalen van mijn lichaam niet opgemerkt, waardoor ik de aanval niet heb kunnen uitstellen tot ik thuis was. Je kunt je voorstellen dat het zien van een klasgenoot, die eerst nog rustig naast je in de schoolbanken zat, even later op de grond aan het schudden is (wat lijkt op een epileptisch insult) behoorlijke impact maakte op mijn overige klasgenoten. Dus nadat ik weer een beetje bijgekomen was, heb ik mijn klasgenoten toch maar uitgelegd dat ik lijd aan een conversiestoornis en wat ze in het vervolg het beste kunnen doen. Omdat mijn klasgenoten begrijpelijk bezorgd waren hoe ik thuis zou komen, heb ik toch maar mijn ouders opgebeld met de vraag of ze mij konden komen ophalen (wat ze gelukkig ook gedaan hebben)

download-2Ook heb ik stappen uit mijn comfort-zone gezet, tijdens een acquisitie-challenge op facebook. Zoals wellicht sommige lezers weten, heb ik een eigen praktijk voor lichaamsgerichte bewustwording, waar ik massages en meditaties verzorg voor mensen met stress en spanningsgerelateerde klachten. Door mijn eigen ervaringsdeskundigheid in te kunnen zetten, weet ik als geen ander waar deze mensen behoefte aan kunnen hebben. Helaas is de bedrijvigheid van mijn praktijk door mijn eigen klachten momenteel een beetje op de achtergrond geraakt, en zag op facebook een mooie kans voorbij komen om in een veilige setting te werken aan het opnieuw in de markt zetten van mijn praktijk. Eén van de opdrachten was het opnemen van een video; iets wat een behoorlijke stap uit mijn comfort-zone is. Maar ik heb het toch gedaan. (nee, ik ga de video niet openbaar maken!) En het heeft mij een mooi boek opgeleverd: Playing Big van Tara Mohr! Nu nog tijd zien vrij te maken om het te lezen en de stappen die zij in het boek beschrijft om mijn zelfkritiek het zwijgen op te leggen en mijn praktijk weer op te pakken.

Daarnaast ben ik op 24 september jongstleden naar het ‘dag van het misbruikte kind’ geweest in Driebergen. Ik heb gemerkt heb dat mijn klachten deels te maken hebben met het misbruikverleden wat ik met mij meedraag, wil ik daar niet meer voor weglopen. Dat heb ik jarenlang gedaan! Tijdens dit symposium was er in de ochtend een lezing over ‘Traumaseksualiteit’ en in de middag kon er gekozen worden voor diverse workshops, zoals biodanza, zelfverdediging, theatersport en ‘over de streep’. Aangezien ik zelf ook volwassen begeleider ben bij de Challenge Days, koos ik dus voor deze laatste workshop. Ondanks dat ik wist dat het allemaal lotgenoten waren, vond ik het fijn om te merken dat ik niet de enige ben met gedachten en gevoelens die ik eigenlijk niet hardop uit durf te spreken. Dat zorgde bij mij voor nog meer bevestiging dat mijn gedachten niet vreemd zijn!

img-20160611-wa0000Helaas heb ik de afgelopen periode ook afscheid moeten nemen van één van mijn poezenkinderen, Louche. Mijn Noorse Boskat die ik, bijna 16 jaar geleden als kitten geboren heb zien worden bij mijn ouders. We hebben haar destijds de naam Louche (wat je gewoon uitspreekt als Loesje) gegeven, omdat zij altijd een beetje ondeugend was. De laatste periode kwam ze mij niet meer enthousiast begroeten, en leek zij steeds benauwder te worden. Omdat ik het niet vertrouwde heb ik op een vrijdag de dierenarts gebeld en mochten langskomen. Echter was mijn eigen dierenarts helaas niet aanwezig en de vervangende dierenarts wilde uitzoeken wat er aan de hand was, dus moest er bloed geprikt worden. Helaas was Louche net zo moeilijk te prikken als ik (zo poezenmoeder, zo poezenkind), dus ging dat niet zo makkelijk. Het weekend wat daarop volgde was heel dubbel. Ik wist dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn lieve Louche, omdat ik haar zo niet wilde laten lijden. Ze was niet meer de poes die ik kende, liep verdwaasd door het huis rond en had al dagen niet geslapen. Uit het bloedonderzoek kwam niets bijzonders, behalve dat het kaliumgehalte erg hoog was, maar aangezien ze ook een respectabele leeftijd had (omgerekend in mensenjaren was ze bijna 80!) besloten we om geen levensreddende handelingen meer te doen en haar een handje te helpen om over de regenboog te gaan.
Het was een mooie warme dinsdagochtend toen ik, samen met mijn moeder, voor de laatste keer met haar naar de dierenarts ging. Gelukkig nam de dierenarts alle tijd voor ons en kon ik op mijn gemak afscheid nemen van mijn kleine Louche, welke bijna 16 jaar een deel van mijn leven is geweest. Gek genoeg vond ik het heel fijn dat ze nu eindelijk mocht gaan slapen…en langzaam over de regenboog stapte.
Mijn vader bood aan om haar bij hun achter in de tuin te begraven en, ondanks dat ik haar nog steeds mis in mijn huis, weet ik dat ze thuis is en kan haar regelmatig bezoeken! Dat voelt wel heel erg fijn!

En ‘last but not least’, de afgelopen weken ben ik heerlijk even op vakantie geweest. Even twee weekjes helemaal niets. Afgezien van mijn online webinairs voor de generieke (Nederlands, Engels en rekenen) vakken van mijn opleiding. Ik had gehoopt dat mijn lichaam ook even kon bijtanken, maar heb gemerkt dat de spanningen die ik van de afgelopen periode onbewust in mijn lichaam opgeslagen heb, er tijdens deze vakantie regelmatig zijn uitgekomen. Helaas in de vormvan pseudo-epileptische aanvallen. Maar als ik kijk naar de duur van de aanvallen en mijn hersteltijd heb ik al een behoorlijke vooruitgang gemaakt. Ik weet dat ik er nog niet ben, maar er zit in ieder geval een stijgende lijn in. En dan is het soms ook goed om even achterom te kijken, om te zien waar ik vandaan kom.

download-3

Advertenties