Vechten of vluchten?

Een jaar geleden was ik klinisch opgenomen in het Colk (Centrum voor Onverklaarbare Lichamelijke Aandoeningen) in Gorinchem. In deze periode heb ik veel geleerd over mijzelf, over mijn conversiestoornis en de mogelijke triggers die een aanval kunnen uitlokken. Na dit traject zou er nog een ambulant traject volgen, maar door onduidelijkheid over een hoofdbehandelaar is dat nooit gestart. Wel heb ik na die periode, op eigen initiatief een Psycho Somatisch Fysiotherapeut (PSF) gevonden, waarmee ik onderzoek hoe mijn lichaam zich op een juiste manier kan inspannen en ontspannen.

Waar ik heel blij mee ben, is dat zij niet bang is voor mijn aanvallen. Dit geeft mij het gevoel dat ik deze (vaak op epilepsie lijkende aanvallen) niet meer zozeer als negatief begin te zien, maar meer als een alarmsignaal van mijn lichaam. Als ik op mijn rug bij haar op de behandeltafel lig, voel ik mij kwetsbaar. Vaak gebruikt zij een ontspanningsoefening om mij meer in mijn lichaam te laten zakken, waardoor ik meer ga voelen.En juist op dat gevoelsniveau voel ik mij kwetsbaar. Tijdens de ontspanningsoefening begint ze mijn nek en schouders zachtjes te masseren, waardoor ik mij bewust wordt van de spanningen die zich in mijn nek en schouders.

download-3

Onbewust activeert er in mijn lichaam er een alarmsysteem, om maar niet te hoeven voelen. Ik vlucht weg in mijn hoofd, of soms nog verder weg, buiten mijn lichaam. Door de zachte aanrakingen, waar ik tegelijkertijd naar verlang, komt mijn lichaam in een pad-stelling, waarbij soms het onbewuste alarmsysteem het nog overneemt. Mijn lichaam begint te reageren, waardoor ik in een soort ‘kramphouding’ kom te staan, om te kunnen vluchten als het vechten tegen de angst niet meer gaat. Inmiddels heb ik geleerd dat ik door middel van mijn ademhaling ervoor te zorgen dat ik niet meer helemaal dissocieer wat ik op zich al een hele vooruitgang vind.

Mijn PSF’er helpt mij, door mij aan te sporen om ondanks de verkramping die ik op dat moment ervaar, ‘open’ te blijven en met behulp van mijn ademhaling mijn systeem weer te laten ‘ont’spannen.

Dat dissociëren heb gelukkig de laatste periode steeds minder, wat niet wegneemt dat de aanvallen minder heftig zijn geworden. In mijn verbeelding zijn ze korter maar heviger. Dat komt wellicht ook wel door het feit dat ik probeer ‘open’ te blijven, meer ervaar wat er onbewust gebeurt. Daarnaast heb ik veel gehad aan de training ‘Ik blijf erbij’ die ik bij de Niki-Stichting gevolgd heb, waarin ik geleerd heb dat ik het dissociëren bewuster kan inzetten. Want ik vind het nog steeds wel prettig als ik in de tandartsstoel lig, even kan dissociëren!

Wel ben ik nog steeds zoekende naar de (onbewuste) triggers die een aanval uitlokken. Zo ook vanmorgen, toen ik nietsvermoedend een uurtje ben gaan sporten in de sportschool. Oké, weliswaar met enige tegenzin, maar ik ging toch. Op zich ging het hedownload-1el redelijk, deed niet meer dan dat ik mij voorgenomen had. Maar toen ik aan mijn laatste onderdeel van mijn ‘fitness-rondje’ aangekomen was, voelde ik mij minder in contact met mijzelf en de omgeving. Alles om mij heen leek vertraagd te gaan en had een unheimlich gevoel in mijn lichaam. Ik heb eerst nog een tijdje op het toestel gezeten, in de hoop dat het gevoel zou wegtrekken, maar helaas gebeurde dat niet.

Blijkbaar zat er een aanval aan te komen, die ik niet meer kon onderdrukken en uit kon stellen totdat ik thuis was. De fitness-instructeur vroeg hoe het met mij ging. Ik wilde antwoorden, maar merkte dat mijn spraak al uitgevallen was, wat één van de begintekenen was voor een aanval. Gelukkig had ik mijn telefoon bij mij, waarop ik in de notitie-modus nog kon typen dat ik voelde dat er een aanval zat aan te komen en ik hem bewust wilde laten komen, zodat ik  de spanning uit mijn lichaam kon laten vloeien.

Bij de sportschool waar ik train, heb ik in het begin aangegeven dat ik last heb van een conversiestoornis heb met pseudo-epilepsie, waardoor het personeel weet dat er geen ambulance gebeld hoeft te worden. Daarnaast geeft het mij een veiliger gevoel en durf ik toch mijn op een positieve manier in te spannen.

Er werden wat voorzorgsmaatregelen getroffen, zodat ik op een veilige manier de spanning uit mijn lichaam kon ontladen. Uiteraard waren er wat bezorgde gezichten van de rondlopende sporters, maar doordat ik niet dissocieerde kon ik met handgebaren aangeven dat alles oké met mij was. De uiting van de onbewust opgebouwde spanning kwam tot uiting door het kort maar hevig schudden en trillen van mijn benen. Helaas is het nog wel zo dat mijn benen daarna nog erg ‘papperig’ aanvoelen, en ik er met geen mogelijkheid beweging in krijg. Blijkbaar hebben mijn benen meer hersteltijd nodig. En die tijd gun ik mijzelf vaak niet altijd!

Achteraf heb ik nog niet kunnen achterhalen wat de onbewuste trigger van deze aanval is geweest, en dat brengt mij terug bij het begin van mijn blog.

download-2

Na de periode in het Colk zou er nog een ambulant traject starten met schematherapie. Door schematherapie leer je de onbewuste gedragspatronen te herkennen en hierop beter te anticiperen. Doordat ik vaak nog niet geheel duidelijk heb wat de triggers zijn die een aanval kunnen uitlokken, hoop ik dit door schematherapie duidelijker te krijgen, zodat ik in de toekomst wellicht helemaal zonder aanvallen door het leven kan gaan.

Ik houd moed!

Advertenties

Een gedachte over “Vechten of vluchten?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s