Een ‘simpele’ knuffelworkshop

Een tijdje geleden zag ik op Facebook een evenement met een aantrekkelijke naam: “Knuffelworkshop”. In het verleden heb ik wel eens meegedaan aan een ‘free hugs’, waarbij je aan wildvreemde mensen gratis een omarming uitdeelt. Om voor mijzelf enige vorm van veiligheid in te bouwen, heb ik de trainers van dit evenement bij mijn aanmelding mijn ‘noodprotocol’ meegestuurd, in de hoop dat dat niet nodig hoefde te zijn. Ook ben ik met Esther meegereden, een goede vriendin die mij al jaren kent, waardoor ik op dat punt goed voor mijzelf gezorgd heb.

In de auto vertelde ik dat ik vaak lastiger vindt om de intimiteit te voelen, door oogcontact te maken of door de zachtheid die er vaak voelbaar is. Met een liefdevolle omarming heb ik paradoxaal genoeg minder moeite mee.

Bij aankomst stond ik nog even de kat uit de boom te kijken, terwijl om mij heen diverse mensen die elkaar kende al liefdevolle omarmingen uitwisselde en met elkaar in gesprek raakte. Tijdens het introductieronde werd gevraagd wat je verlangen was voor deze avond. Mijn verlangen was het voelen, en dat bleek achteraf lastiger dan ik had gedacht.

De eerste contact-oefeningen gingen nog wel, ik kon redelijk goed bij mijzelf blijven en in contact met de ander. Langzaam werd er toegewerkt naar vertraging en verstilling. Maar laat dat nou juist mijn achilleshiel zijn. Om te begrijpen waarom wil ik een stukje uitleg geven over het brein:
hersen-delen-reptielenbreinIn ons brein zitten verschillende delen: de neo-cortex, het regelcentrum waardoor we in staat te redeneren, te denken, bewegen en te praten. Het zoogdierenbrein (ook wel lymbisch systeem) is de emotionele fabriek, waardoor we over ons intuïtie (het onderbuik-gevoel) kunnen beschikken. Het oudste, tevens kleinste brein is het reptielenbrein. Hier worden de vitale functies zoals hartslag en ademhaling geregeld. De reacties uit dit deel van het brein zijn instinctief en automatisch. Als zodanig functioneert dit brein buiten onze bewuste controle. Ook bevinden zich hier de amygdala en de hippocampus. Dit zijn twee gebieden die ons waarschuwen voor angst en gevaar.

Op een gegeven moment was er een oefening waarbij we met een aantal partners een zogenoemde ‘handendans’ deden. Zittend op de grond en met gesloten ogen werden we uitgenodigd om de handen te voelen die zachtjes op de muziek met elkaar verstrengelde. Op een gegeven moment bleek ik al een tijdje mijn eigen hand te strelen, terwijl ik dit niet eens opgemerkt had. Achteraf redenerend was dat wellicht al een signaal dat ik het contact met mijn eigen lichaam aan het verliezen was.

imagesDe oefening die volgde was er een om het hart te openen. Gelukkig deed ik deze samen met Esther, waardoor het voor mijn lymbisch systeem veilig voelde. Omdat ik zelf heel goed kan geven en minder goed durf te ontvangen. (liefde kunnen geven is een gift, liefde kunnen ontvangen is een gave), hielp ik Esther eerst om haar hart te kunnen openen, door haar liefdevolle aandacht te geven en haar nog meer te laten verzachten en verstillen.

Vervolgens wisselde we van rol en mocht ik verstillen en verzachten om zo mijn hart te openen. Hoewel mijn neo-cortex en mijn lymbische systeem ervan overtuigd waren dat het veilig was, reageerde mijn reptielenbrein anders en sloeg mijn amygdala alarm. In het begin probeerde ik mij er nog aan over te geven, maar omdat het reptielenbrein (waar de amydala) onderdeel van is leek mijn systeem een alarmsignalen af te geven, waar ik geen controle meer over had. Mijn lijf kromp ineen wat resulteerde in een conversie-aanval.

Gelukkig kent Esther mij al geruime tijd en wist wat zij moest doen. Ik werd op de grond neergelegd, waardoor de spanning in de vorm van een pseudo-epileptisch insult mijn lichaam kon verlaten. Blijkbaar had ik onbewust spanning opgebouwd in mijn lichaam uit angst om mijn hart te durven openen. Verstandelijk kan ik met mijn neo-cortex redeneren dat er niets engs gebeurd op het moment dat ik in de verstilling en vertraging ga, maar door de PTSS is mijn amygdala nog zo ontregeld dat bij iedere vorm van zachtheid alarm slaat.

Later heb ik zittend in mijn veilige coconnetje, ‘de tunnel’ kunnen gadeslaan, waar iedereen doorheen mocht lopen, waarbij zij door de anderen teder en zacht aangeraakt werden. Het zien van dit tafereel vond ik heel bijzonder, maar de gedachte dat ik daar zelf ook doorheen zou lopen maakte mij weer angstig. Omdat mijn spraak en benen inmiddels ook uitgevallen waren, kon ik ook niet anders dan het van een afstandje ‘veilig’ bekijken.

imagesHoewel ik het wel heel prettig vond dat een van de trainers en Esther bij mij bleven zitten, voelde ik mij onterecht ‘schuldig’ dat zij voor mij moesten zorgen en niet met de workshop mee konden doen. Blijkbaar had mijn lymbisch systeem (wat oa voor de denkprocessen zorgt) hier ook een mening over. Dit zou een mooie gelegenheid zijn om The Work van Byron Katie hierop los te laten! (Is het waar? )

Op het moment dat de workshop tegen zijn einde liep sloten we af met een staande cirkel waarbij we iedereen met de ogen bedankte. Het was tijd voor mijn benen om weer in actie te komen. Met enige hulp lukte het mij weer om met mijn bambi-benen te staan, maar moest nog wel focussen op elke stap die ik zette. In de cirkel kon ik de support voelen van de groep, en ondanks dat mijn systeem zich op een gegeven moment uitschakelde heb ik toch kunnen genieten van deze mooie knuffelworkshop.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s