Zachtheid

Zachtheid. Een thema wat als een rode draad door mijn leven loopt. Een verlangen waar ik eigenlijk heel bang voor ben. Want wat zou er kunnen gebeuren als ik hier aandacht aan besteed? In mijn vorige blog schreef ik over een ‘knuffelworkshop’ die meer indruk (fysiek en mentaal) indruk op mij heeft gemaakt dan ik verwacht had.

In mijn leven ben ik altijd bezig geweest om anderen te pleasen, ervoor zorgen dat een ander het goed heeft, tot in het extreme aan toe. De persoon die ik daarbij vaak vergat was ik zelf. Ik zette mijzelf altijd op de tweede plaats. Gelukkig niet op de derde of vierde, dat dan weer wel. Maar echt aandacht aan mijzelf geven, kwam niet in mij op.

Ongeveer een jaar of tien geleden brak dit mij letterlijk op, en belandde in een dubbele burnout. Een dubbele burnout?, vraag je je misschien af. Ja, ik was nog niet hersteld van de ene burnout, omdat er een behoorlijke criticus in mijn hoofd aan het woord was, die er een behoorlijk negatief oordeel had over het feit dat ik ‘ziek’ thuis zat. Daarbij had ik ook het pleasende ego wat er voor zorgde dat ik veel te snel weer ben gaan werken.

img_1857-300x282Vervolgens heb ik veel therapieën gevolgd, waarbij vaak de nadruk werd gelegd op het mentale stuk. Omdat ik zelf analytisch aangelegd ben, wilde ik weten waarom ik mij voelde zoals ik mij voelde. In mijn boekenkast staan ook diverse zelfhulpboeken, waardoor ik vaak in de cognitieve therapieën de therapeut vaak mentaal te slim af was. Want in mijn hoofd wist ik wel hoe het werkte, waar ik tegenaan liep is het hoe ik dat zou kunnen veranderen. Op een gegeven moment kwam ik in aanraking met lichaamswerk wat voor mij een geheel nieuwe kijk op mijn lichaam en leven gaf. Ik leerde dat ik de antwoorden niet in mijn hoofd kon vinden, maar in mijn lichaam.

Om terug te komen op het onderwerp zachtheid, kan ik mij één situatie nog heel goed herinneren. Misschien klinkt het zweverig wat ik nu ga vertellen, maar voor mij is dit misschien wel de doorbraak geweest waardoor ik meer voor mijzelf ben gaan zorgen. Tijdens een sessie met mijn lichaamsgericht therapeut, waar ik het thema ‘zorgen voor de ander’ naar voren bracht, vroeg zij mij om tegen haar aan te komen zitten op een matras. Een hele andere benadering dan de cognitieve therapieën die ik tot dan toe had gevolgd. Wel moet ik erbij vermelden dat ik toen al een langere periode bij haar onder behandeling was, waardoor er een vertrouwensband en therapeutische relatie was ontstaan.

download-2Zij zat achter mij, en ik mocht voor haar plaatsnemen op het matras. So far, so good. Vervolgens nodigde zij mij uit om tegen haar aan te leunen. Dat durfde ik dus niet, en prompt werd het pleasende gedrag heel duidelijk zichtbaar. De stemmetjes in mijn hoofd gingen tekeer: “Zit zij wel goed?, Mag ik dit wel?, ik neem kostbare tijd van haar in beslag, etcetera.” Dit was het gedrag wat ik altijd deed. Altijd zorgen voor de ander. Maar ik mocht nu eens voor mijzelf zorgen. Op het moment dat ik mijn hoofd ook mocht laten rusten, reageerde mijn lichaam terughoudend.

Angstig om daadwerkelijk te durven voelen dat er iemand voor mij is. Dat ik er mag zijn, dat ik het waard ben. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder, maar nog steeds is er een overlevingsstrategie in mijn lichaam merkbaar op het moment dat ik deze zachtheid mag ervaren. Gelukkig durf ik deze overlevingsstrategie bewust te voelen, hoewel ik het nog steeds spannend vind.

My body knows the answers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s