Duiken in de diepte.

Mijn vorige blog eindigde ik met de tekst ‘My body knows the answer’ Dat gevoel is weer bevestigd tijdens mijn sessie met mijn Psycho Somatisch Fysiotherapeut (PSF). Ze vroeg mij hoe het ging, waarna ik vertelde over de kortstondige therapeutische relatie die ik had met mijn psycholoog.

Ik had het idee dat ik door schematherapie inzicht kon krijgen waarom mijn negatieve overtuigingen uit mijn verleden (de zgn. schema’s) mij belemmeren in mijn huidige functioneren. Na de intake-fase, welke een aantal gesprekken duurde, merkte ik dat de psychologe echt terughoudend was in het fysieke contact. In mijn zelfgeschreven ‘noodprotocol’ staat geschreven dat ik tijdens downloadeen conversie-aanval onder andere door middel van het knijpen in haar hand kan aangeven wat ik nodig heb. Door haar reactie kon ik opmaken dat het lichaamscontact beperkt zou moeten blijven met het algemene handen schudden aan het begin en einde van de afspraak.

Om mijn ‘huidhonger’ te voedden heb ik tussen de behandelafspraken door een massage voor mijzelf gepland bij een bevriende collega-masseur. Haar vraag die ze aan mij stelde, voorafgaande aan de massage, heeft mij het inzicht gegeven op de vraag waarom ik eigenlijk schematherapie wilde krijgen. Ik was er van overtuigd dat, als ik inzicht in mijn schema’s zou krijgen, ik kon begrijpen waarom dit mij belemmert.

Helaas bleek dat ik dat antwoord niet makkelijk kon vinden op het cognitieve vlak. Het kan handig zijn om processen te begrijpen, want kennis is macht. Maar helaas blijkt dit voor mij niet altijd te werken. Ik moet deze processen letterlijk belichamen om ze te kunnen begrijpen. En vandaaruit te kunnen handelen.

Ik heb gemerkt dat ik een therapeut nodig heb, die niet bang is voor de lichamelijke reacties die mijn lichaam soms kan maken op het moment dat mijn systeem het spannend vindt. De afgelopen jaren heb ik meerdere therapeuten meegemaakt die door hun eigen onzekerheid of onwetendheid over een conversiestoornis vaak op de oppervlakte blijven. Gelukkig is mijn PSF’er iemand die wel durft door te pakken. Door de vertrouwensrelatie die ik inmiddels met haar opgebouwd heb durf ik steeds beter op mijn eigen lichaam te vertrouwen, omdat ik voel dat zij mij durft te laten springen in het diepe.

download-1Mijn PSF’er stelde voor om een ademhalingsoefening van Wim Hof (ook wel bekend als The Iceman) samen met mij te doen. Door een goede ademhaling kun je je adem langer inhouden en maak je bewust contact met je hart, autonome zenuwstelsel en immuunsysteem. Ook heeft het een positieve invloed op je bloedcirculatie.

Ik heb een haat-liefde verhouding met ademen, wat waarschijnlijk veroorzaakt wordt door een bijna-verdrinkingsongeval op mijn 3e levensjaar. Hier kan ik mij niets bewust van herinneren. Behalve het gelukzalige gevoel wat ik ervoer, wat ik later gekoppeld heb aan een bijna-doodervaring. Blijkbaar zit er in mijn lichaam nog een onverwerkt trauma opgeslagen, waar ik alleen toegang tot heb op het moment dat ik mijn gedachten stil kan zetten. Door het ademwerk wat ik de afgelopen jaren regelmatig heb gedaan heb ik gemerkt dat deze techniek voorbij mijn denken gaat.

Door eerst meer zuurstof dan normaal in te ademen en deze vervolgens vast te houden, kan het lichaam zich als het ware van binnenuit verwarmen door de toename van het hemoglobinegehalte in het bloed. Vandaar dat de Ice-man zijn lichaamstemperatuur op circa 37 graden Celsius kan houden, terwijl hij in een bak met ijsklontjes staat. Wij deden een soortgelijke ademoefening, maar dan zonder ijsklontjes. Op het moment dat ik mijn adem inhield, leek het wel of ik hier eindeloos mee kon doorgaan. Ik voelde niet de behoefte om weer in te ademen. En op dat punt voelde ik dat gelukzalige gevoel weer wat ik als kind blijkbaar ook had gevoeld. Beangstigend voelde dat niet, juist het tegendeel. Op het moment dat mijn overlevingsmechanisme weer in werking trad, door toch een ademteug te nemen, reageerde mijn lichaam met het schokken en beven.

download-2Mijn PSF’er zag dat en spoorde mij aan om ‘in openheid’ te blijven. Daarmee bedoelde ze dat ik niet in de verkramping hoefde te schieten, een automatische respons van mijn lichaam op het moment dat het spannend wordt. Binnen het ademwerk ligt waarschijnlijk voor mij de sleutel om mijn systeem langzaam te ‘unwinden’ van de traumatische ervaringen die ik in mijn jeugd heb opgelopen. En ondanks het feit dat ik waarschijnlijk daarbij zelf de beste therapeut zal zijn, vind ik het heel fijn om iemand te hebben die mij vanaf de kant durft te ondersteunen om toch de te duiken om die sleutel te vinden.

 

“Op de bodem van de oceaan liggen de mooiste schatten”

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Duiken in de diepte.

  1. Ik heb respect voor hoe je elke keer weer vol vertrouwen het contact met je lichaam aan gaat met je eigen inbreng wat goed voor jou voelt.
    Mij heeft schematherapie geholpen door te kijken in welke modus ik mij bevind en waarom in plaats van welke schema’s er onder liggen.
    Zo weet ik als ik in de beschermende modus verkeer ik uit contact ben met mijn lichaam. In de kindmodus het te dichtbij komt.
    Op deze manier heb ik de balans gevonden om niet in uitersten te vallen en het beter te verdragen zodat mijn lichaam niet te heftig reageert.
    Houd moed!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s