Voelen! Is dat (opnieuw) te leren?

Als kind voelde ik heel veel. Ik voelde haarfijn aan of er ergens ruzie was geweest of dat iemand zich verdrietig voelde. Alleen kon ik de woorden niet vinden om deze gevoelens te benoemen. Soms waren deze gevoelens overweldigend, waardoor ik mij regelmatig onbewust afsloot en mij terugtrok in mijn eigen wereldje. In mijn schoolrapporten van de lagere school werd dan ook met regelmaat geschreven dat ik vaak zat te “dromen”

download (43)

Tijdens mijn opvoeding werd er het gezegde “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg” met de paplepel ingegoten en ook als ik emoties voelde werd dat weggewuifd met de woorden “bewaar je tranen maar voor later, dan heb je ze harder nodig” Op school moest ik presteren en meegaan met de stroom, terwijl ik mij liever in mijn eigen tempo wilde ontwikkelen.

Terwijl men mij in een keurslijf probeerde te drukken, en de mantra’s zich uit mijn jeugd zich herhaalde, bleef ik dingen voelen. Pas jaren later, en een dubbele burn-out verder kwam ik erachter dat wat ik voelde een naam had: hoog gevoeligheid. Meerdere boeken heb ik erover gelezen en was blij te lezen dat ik hiermee niet alleen stond.

Ik heb mijn vader in zijn leven nog geen 1 keer zien huilen, zelfs niet toen zijn moeder overleed.

Mijn vader, inmiddels gepensioneerd politiefunctionaris, kon hier niets mee wat in het begin behoorlijk wat frictie opgeleverd heeft. De dingen die hij meegemaakt heeft in zijn werk hem dusdanig emotioneel getraumatiseerd, dat hij een aversie heeft gekregen tegen alles wat met gevoelens en emoties te maken heeft. Ik heb hem in zijn leven nog geen 1 keer zien huilen, zelfs niet toen zijn moeder overleed.

Hoe open ik ben, hoe gesloten hij is. Dat ik misschien te open sta, blijkt ook uit het feit dat ik op onbewust niveau (te) veel voel, waardoor ik soms regelmatig ‘vertrek’ in mijn eigen veilige space. Iets wat ik op jonge leeftijd ook al deed.  Dit automatisme is waarschijnlijk weer geactiveerd na de traumatische ervaringen die ik als kind meegemaakt heb en welke ik op latere leeftijd mij pas weer ben gaan herinneren.

En hoe mooi zou het zijn, als ik mijzelf energetisch en gevoelsmatig kan beschermen, dat misschien mijn vader zich wat meer open durft te stellen.

Het onderbuik-gevoel, wat men intuïtie noemt, heeft altijd mijn interesse gehad. Maar omdat mijn vader zich regelmatig negatief uitgelaten heeft over emoties en gevoelens, durfde ik daar nooit iets mee te doen. Uit angst dat ik zou worden afgewezen door hem. Angst voor afwijzing is één van de grootste angsten van de mens.

Steeds vaker durf ik te vertrouwen op mijn intuïtie, in plaats van dat ik mij in een keurslijf laat drukken. Het durven vertrouwen op dat onderbuik- is één aspect. Het vertrouwen op mijn lichaam is het andere. Mijn lichaam reageert fysiek op energieën, waarvan ik nog niet kan voelen of ze van mij zijn of van de ander. Een ander krijgt dan migraine of buikpijn. Bij mij resulteert dit in een psychische vorm van epilepsie.

Om hier meer in te onderzoeken, energieën te leren scheiden en mijzelf te beschermen ben ik begonnen aan een opleiding intuïtieve ontwikkeling waar ik dit hoop te leren. Niet vanuit de boeken, want die zijn hier voldoende over geschreven. Maar met gevoel en compassie naar mijzelf. Want als ik met compassie naar mijzelf kan kijken, kan ik dat ook naar de ander. En hoe mooi zou het zijn, als ik mijzelf energetisch en gevoelsmatig wat meer kan beschermen, dat misschien mijn vader zich wat meer open durft te stellen. Dan kunnen we elkaar ontmoeten achter het masker van het ego. Alleen bij die gedachte maakt mijn hart een sprongetje! Want misschien is het voor mijn vader nog niet te laat om opnieuw te leren voelen!

Advertenties