Ademen. We doen het allemaal, toch?

Ademen. Ondanks dat de liefde voor het ademwerk gegroeid is (ik ben inmiddels zelfs ademcoach) heb ik nog steeds een haat-liefde verhouding met het ademen.
Misschien niet zozeer met het ademen op zich; want dat (gelukkig) 24/7 vanzelf, maar de frustratie ligt meer in het feit hoe mijn lichaam reageert op de extra zuurstof, prana of energie die je bij het ademwerk tot je neemt!

Omdat mijn lichaam (door traumatische ervaringen uit het verleden) in een constante waaktoestand verkeert, wordt deze toename van energie onbewust gezien als “gevaar”, waardoor er als een automatische respons de oude overlevingsmechanismes van het reptielenbrein (vluchten, vechten en bevriezing) aangezet worden.

Toen ik in 2010 begon met ademwerk kon mijn lichaam niet anders dan vluchten (flight); de toename van zuurstof was te overweldigend voor mijn systeem, waardoor ik regelmatig uit mijn lichaam dissocieerde om zo maar niet te hoeven voelen wat er aan de oppervlakte kwam. Ik had het idee dat het dissociëren erbij hoorde en dat dit een normale reactie was.

Later, nadat ik de boeken van Peter Levine (‘De tijger ontwaakt’ en ‘de stem van mijn lichaam’) gelezen had, begreep ik beter wat mijn lichaam nodig had om de beweging af te maken waar mijn systeem in gevangen zat.

Ei van Columbus

Omdat ik dacht dat ik het “ei van Columbus” gevonden te hebben, stortte ik mij in therapeutische encounter-programma’s waarin het uitten van mijn gevoelens en emoties centraal stonden. Hoe meer, hoe beter. Achteraf gezien was, wat ik deed pure over-acting en ging voorbij aan het daadwerkelijke gevoel wat eronder zat. Maar goed, dat is achteraf gezien. Op dat moment had ik het nodig om mij weer te kunnen aarden, gronden en mijzelf fysiek te voelen. Emotioneel was een ander verhaal!

Inmiddels kan ik deze vecht-modus meer kanaliseren, en lijken de onafgemaakte bewegingen in mijn lichaam als vanzelf zich te ontladen. Als dit tijdens het ademwerk gebeurd, juich ik dit alleen maar toe. Mijn lichaam trilt en schud dan als vanzelf waardoor de overtollige spanning zich een weg naar buiten baant. Ook komt hier vaak oud verdriet mee naar boven, of zie ik beelden die zich vanuit mijn onderbewuste op mijn netvlies geprojecteerd worden. Doordat mijn aandacht gefocust is op het ademen, kan ik niet anders dan het gadeslaan, zonder dat ik er iets mee hoef! Behalve te voelen!
En in dat voelen zit weer een volgende crux. Soms zijn de gevoelens zo overweldigend dat ik er alles aan doe om ze niet te voelen en in een split-second reageert mijn reptielenbrein weer door te vluchten.

Mijn regelsysteem is niet goed afgesteld

Normaal gesproken is dit regelsysteem goed op elkaar afgesteld en weet je automatisch wat er nodig is om te overleven (vechten, vluchten of bevriezen)
Helaas is het regelsysteem in mijn lichaam nog niet helemaal goed afgesteld en lopen deze overlevingsmechanismen in elkaar over of wordt er een ander mechanisme ingezet dan nodig is. Deze Functioneel Neurologische Stoornis is in 2013 bij mij gediagnostiseerd en ben aan het onderzoeken hoe ik dit regelsysteem beter op elkaar af kan stemmen. Hoewel dit een proces is, heb ik wel het gevoel dat het ademwerk mij hierin kan ondersteunen. Na afloop van een ademsessie lijken er steeds meer puzzelstukjes op zijn plaats te vallen, terwijl mijn lichaam op dat moment daar totaal geen boodschap aan heeft.

Na een ademsessie lijkt het wel alsof mijn lichaam moet ontdooien uit de freeze-stand, terwijl er van binnen nog allerlei processen gaande zijn. Hierdoor voelt het alsof er kortsluiting in mijn lichaam plaatsvind, waardoor het niet anders kan dan compleet uit te vallen. Inclusief het vermogen om te praten of bewegingen te maken met mijn lichaam. Gek genoeg voel ik mij in mijn hoofd wel heel helder en stil.

De wijsheid van mijn lichaam is intelligenter dan ik kan bedenken

Ik ervaar alles om mij heen (inclusief mijzelf) in slow-motion en heb moeite om ‘weer op gang te komen’  Dat mijn benen het tijdelijk niet doen, vind ik minder erg dan het onvermogen om te kunnen praten. In mijn hoofd weet ik precies wat ik wil zeggen, alleen komen de woorden niet over mijn lippen. Alsof er een besturingsfoutje zit tussen mijn hersenen en mijn mond. Heel langzaam (veel langzamer dan anderen) kan ik mijzelf weer belichamen en komt mijn spraak ook weer terug.

Door het ademwerk heb ik wel gemerkt dat de wijsheid van mijn lichaam intelligenter is dan ik met mijn mind kan bedenken. Mijn lichaam weet precies wat het nodig heeft om zich te helen. En misschien geeft het heel subtiel aan dat ik in het dagelijkse leven ook wat meer in de vertraging mag gaan in deze drukke wereld om ons heen!

Advertenties