Accepteren dat ik ziek ben om beter te worden?

Het gaat niet goed met mij. In mijn hoofd blijven mijn gedachten analytisch rondjes draaien, waar ik heel erg moe van wordt. Hoewel de adem-2daagse wel enigszins wat druk van de ketel af heeft gehaald, blijven triggers als omgaan met afwijzing een grote rol spelen in mijn leven. Al sinds 2011, heb begin dat ik mijn PNES-aanvallen kreeg en de daarop volgende tijdelijke uitvallen van spraak en benen, ben ik bezig een geschikte en passende therapie te vinden die voor mij werkt. Ik heb inmiddels van alles al geprobeerd; van hypnotherapie, cognitieve gedragstherapie, EMDR, (lichaamsgerichte) psychotherapie. Ik ben zelfs 4 maanden klinisch opgenomen geweest om ervoor te zorgen dat mijn automatische beschermingsmechanisme wat minder aanwezig kon zijn.
Natuurlijk hebben deze therapieën hun effect gehad, maar heeft niet geleid tot de doorbraak van het verdwijnen van mijn klachten. Het lijkt wel alsof mijn PNES-klachten onbewust mijn eigen systeem blijft aanvallen, net zoals je dat bij een lichamelijk auto-imuunziekte ook ziet.

Ik ben gestopt met het tellen van de afwijzingen.

Sinds september 2017 ontvang ik, na 3 jaar in de ziektewet te hebben gezeten, een WW-uitkering met de bijbehorende sollicitatieplicht. Omdat ik ook heel graag aan het arbeidsproces mee wil blijven doen, en mij (nog) niet als arbeidsbeperkt zie, solliciteer ik dan ook braaf. Helaas krijg ik in 90% van de gevallen een afwijzing op mijn gestuurde sollicitatiemail, waarin ik netjes aangeef dat ik mijn beperking niet zie als belemmering om te solliciteren. Inmiddels ben ik gestopt met het tellen van de afwijzingen die ik als reactie op mijn motivatiebrief ontvang. Een heel enkele keer mag ik op gesprek komen, en ben dan heel blij dat een werkgever mij wil uitnodigen om de mens achter de brief te ontmoeten. Hoewel ik in mijn achterhoofd nog steeds rekening houd met een afwijzing, voelt het alsof ik in ieder geval de eerste ronde overleeft heb. De afwijzing die ik vervolgens moet incasseren voelt echter wel zwaarder dan een simpele email.

Vanwege de onvoorspelbare aard van mijn klachten, kan ik echter nooit garanderen dat ik geen aanval zal krijgen op mijn eventuele nieuwe werkplek en is mijn Functionele Mogelijkheid Lijst dusdanig aangepast dat het vinden van een passende functie erg lastig is. Het feit dat mijn arbeidsongeschiktheidspercentage ‘maar’ 28,08% bedraagt, werkt ook niet in mijn voordeel.

Mijn klachten zijn “ge-auto-immuniseert”

Regelmatig krijg ik bij instanties waar ik hulp en ondersteuning zoek, te horen dat mijn dossier een ingewikkelde casus is, omdat ik met mijn klachten eigenlijk een hogere arbeidsongeschiktheidspercentage had moeten krijgen, waardoor ik aanspraak kan maken op extra ondersteuning vanuit de Wet WIA.
Dat betekent dat ik altijd tussen ‘wal en schip’ zal blijven vallen. Met in mijn nek de druk van de sollicitatieplicht, waarbij de trigger van afwijzingen continue gevoed wordt. Ik wil graag werken, maar door de onduidelijkheid en onzekerheid en de continue afwijzingen in combinatie met het feit dat ik tot op heden nog steeds geen goede therapie heb gevonden, zijn mijn klachten inmiddels zo “ge-auto-immuniseert”, dat mijn diagnoses PTSS en dystheme stoornis (=continue lichte depressiviteit) zich inmiddels ook in het verhaal gaan mengen. Met alle klachten van dien.

Vanuit verschillende richtingen wordt mij momenteel geadviseerd om mij (ondanks het feit dat ik in de WW zit) mij wederom ziek te melden. Op deze manier zou ik dan weer opnieuw een arbeidsdeskundig onderzoek krijgen, waarbij ik mij (dit keer) zal laten bijstaan door een arbeidsconsulent van het SEIN (expertisecentrum voor epilepsie). En mogelijk zal hier dan een hoger arbeidsongeschiktheid percentage uit komen, waardoor ik wel aanspraak kan maken op mogelijke extra ondersteuning.

Ik moet mij ziek melden, terwijl ik mij niet ziek voel…

Het feit wat mij gevoelsmatig blijft knagen, is dat ik mij niet ziek voel. Hoewel inmiddels de depressieve gevoelens meer al langere tijd sterker aanwezig zijn dan voorheen, wil ik heel graag werken. Alleen wel op een werkplek, waar de kennis en expertise aanwezig is omtrent mijn klachten.

De overheid is verplicht om mensen met een arbeidshandicap in dienst te nemen. Nu voel ik mij niet gehandicapt. In ieder geval niet lichamelijk. Maar gezien mijn behandelduur en complexiteit van mijn klachten en de inmiddels grote afstand tot de arbeidsmarkt, omdat geen enkele werkgever kijkt naar wat ik wel kan, ben ik langzaam aan het toewerken naar een vorm van acceptatie. Acceptatie dat ik door de overheid en werkgevers gezien wordt als arbeidsgehandicapte. Maar voor het zover is, zal ik eerst de stap moeten zetten om mij ziek te melden. Om misschien uiteindelijk beter te kunnen worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s