Mijn inner journey.

De afgelopen weken stonden voor mij in het teken van het onderzoek wat mij zou kunnen helpen bij het omgaan van mijn klachten. Hoewel het woord “klachten” impliceert dat de reacties die mijn lichaam aangeven slecht zijn. Integendeel. Ze vertellen mij een hoop. Alleen hoe ik dat interpreteer is een ander verhaal. Daarnaast denk ik dat de reactie van de omgeving van invloed is op dit verhaal. Hoewel ik er inmiddels ook wel achter ben gekomen dat IK de omgeving niet kan veranderen. Waar ik wel invloed op heb, is hoe ik hier ZELF mee omga.

Op dinsdag 17 juli ben ik onder begeleiding van een bevriende Journey- en ademtherapeut op onderzoek uitgegaan, waar bovenstaand inzicht een uitkomst van is gebleken. Ik heb vele innerlijke delen (af en toe is het echt ‘gezellig’ druk in mijn hoofd).
Eén van die delen is de analyticus die vaak aan het hoofd van de tafel met de scepter zit te zwaaien, probeer ik even op de achtergrond plaats te laten nemen. Op de publieke tribune, waar hij vanachter het glas alles mag gadeslaan en erop reageren, zonder dat ik hem hoor.

In mijn hoofd zitten Waldorf en Statler uit de Muppetshow. 

Bij de voorbereiding voor de reis die ik zal maken lijkt het wel of ik in een Virtual Reality-wereld stap. Ik mag mijn ogen sluiten en alles wat er achter in ogen plaatsvindt, lijkt ineens levensecht te zijn. Ik zie mijn overleden oma (ik kan haar zelfs voelen) die mij op deze reis zal bijstaan. Ik mag een vervoermiddel uitzoeken en besluit een oude Amerikaanse zwarte ‘slee’ te nemen, waarvan ik zelfs het leer kan ruiken! Langzaam daal ik af in mijn lichaam en steeds dieper in mijn onderbewuste, terwijl ik mij bewust blijf van de omgeving. Mijn innerlijke analyticus staat op het raam te tikken en gebaart wild om zich heen, om toch wat aandacht te krijgen. Naast hem staat mijn innerlijke criticus, die er van alles van vind en op alles commentaar lijkt te hebben. Zelfs op mijn innerlijke analyticus. Het lijken net Waldorf en Statler uit de Muppet-show. Ik probeer ze te negeren en luister naar mijn Journey-therapeute die mij aanmoedigt om te blijven voelen.

Op een gegeven moment zijn we aangekomen ergens in een plek van mijn lichaam, waar ik uitstap en nieuwsgierig om mij heen kijk. Het is donker om mij heen. Ik gebruik de zaklamp om de donkerte van licht te voorzien. De omgeving wordt verlicht en ik voel mijn nieuwsgierigheid groter worden op het moment dat ik een zwart gat zie. Het zwarte gat heeft een vreemde aantrekkingskracht op mij, terwijl ik het ook spannend vindt. Durf ik te kijken wat daar verborgen ligt? Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen, want als ik naast mij kijk, staat mijn oma naast mij en zegt dat we dit samen aan kunnen. Deze woorden worden bevestigd door de stem van mijn Journey-therapeut.

Enigszins aarzelend en stapje voor stapje ga ik naar binnen. Het zwarte gat in. Het benauwd me, het lijkt wel of de ruimte waar ik zit steeds krapper wordt. De stem vraagt hoe oud ik ben en of ik dit gevoel (her)ken. Het voelt alsof ik een trechter van een windhoos ingezogen wordt en in sneltreinvaart voel ik mij kleiner worden en voor ik het weet ben ik op de basisschool waar ik door mijn klasgenootjes en zelfs door mijn meester gepest word. Ik voel mij alles behalve op mijn gemak. Ik mag nog verder terug. Het volgende moment ben ik nog kleiner; ik vermoed een jaar of 2 a 3. Ik hoor een hoop geluiden, zie veel mensen die in paniek zijn. Ik snap er niets van. Zijn ze in paniek om mij? Ik weet het niet. Ik voel dat mijn fysieke lichaam verkrampt. Het zachte gespin op de achtergrond van mijn poes helpt mij beseffen dat ik thuis op een matras zit, maar uiteindelijk is ook de stem van mijn Journey-therapeute ervoor nodig om mijn lichaam weer zachtjes te kunnen ontspannen.

Misschien was ik er nog niet klaar om te gaan leven? 

Ik mag nog verder terug in het verleden en het lijkt wel alsof ik klem kom te zitten. Ik moet energetisch overgeven. Mijn lichaam maakt een kokhalsbeweging, alleen komt er niets uit. Het benauwde gevoel wordt erger en ik heb het gevoel dat ik aan het stikken ben. De stem vraagt waar ik mij op dit moment bevindt. Zonder dat ik daar over hoef na te denken, hoor ik mijzelf antwoorden dat ik mij in het geboortekanaal bevindt. Tussen dood en leven. Tussen weggaan of blijven. Tussen stikken en ademhalen. Tussen ziel en lichaam. Blijkbaar is dit het moment waar ik besloten heb om mijn ziel te scheiden van mijn lichaam. Misschien omdat ik er nog niet klaar voor was om mijn leven te gaan leven?

Mischa, mijn poes van bijna 20 jaar, laat haar aanwezigheid merken door regelmatig kopjes te geven; met name op de moeilijke momenten in mijn reis. Naast dat mijn oma mij vergezeld in mijn onderbewuste, is Mischa er om mij te ondersteunen in het bewuste. Ook de fysieke aanrakingen van mijn Journey-therapeute zorgen ervoor dat ik niet meegezogen wordt in het zwarte gat van het niets.

Inmiddels zit ik zo in mijn onderbewuste, dat ik vanaf dit punt nog maar flarden van mijn reis kan herinneren. Althans, flarden die ik mij bewust kan herinneren. Dit gegeven zorgt er in ieder geval wel voor dat de Waldorf en Statler in mijn hoofd waarschijnlijk inmiddels of in slaap zijn gevallen, of zich gewonnen geven om commentaar te leveren. Ik hoop het laatste, wat inhoudt dat ik een mogelijkheid heb gevonden om hen (tijdelijk) het zwijgen op te leggen. Namelijk; door naar mijn onderbewuste te gaan en te gaan voelen.

Ik heb verTROUWEN nodig om mijn lichaam, ziel en innerlijke kind samen te laten smelten.

Wat ik mij nog wel kan herinneren is het kampvuur waar ik samen met mijn lichaam, ziel en mijn kleine meisje (ik vermoed dat dit mijn innerlijke kind is) zit. Begeleid door de stem wordt er een innerlijke dialoog gehouden en wordt mij gevraagd wat er voor nodig is, om deze delen samen te kunnen laten werken. Mijn antwoord is vertrouwen, waar het woord TROUWEN in zit. Dus volgt er een huwelijk tussen ziel en lichaam. Belangrijke mensen uit mijn leven mogen bij deze ver-eniging, of beter gezegd her-eniging aanwezig zijn. En IK mag aangeven wie deze personen zijn. Deze delen, lichaam en ziel worden her-enigd door mijn kwaliteiten kracht en kwetsbaarheid.

Ik mag tegenover mijn lichaam gaan staan en mij hiermee her-enigen. Een moeizame confrontatie volgt en ik merk op dat mijn fysieke lichaam wederom verkrampt mijn adem stokt in mijn lichaam. Ik voel het benauwde gevoel weer om mij heen en wederom is Mischa er om mij te ondersteunen in dit lastige proces waar ik het liefste van weg ga. Ik kan mij nog niet her-enigen met mijn lichaam omdat er nog een stuk schuld en schaamte op zit. Mijn bewuste denken weet dat deze gevoelens niet nodig zijn, maar mijn onderbewuste heeft hier blijkbaar nog veel moeite mee om dit te accepteren. Het lijkt wel alsof de stem weet dat het nodig is, om eerst nog wat te zeggen tegen het lichaam voordat mijn kracht en kwetsbaarheid ze in de echt verbind. Net als bij een echt huwelijk er een speech nodig is. Ik bedank mijn lichaam voor hetgeen wat het gedaan heeft, omdat het niet anders kon. Tranen rollen over mijn wangen en ik voel de echtheid die er van deze woorden uit gaat. Ik vertel mijn onderbewuste dat het een automatische respons van mijn lichaam is geweest waar ik totaal geen schuld aan heb, waarna ik in gedachten ik een buiging geef aan mijn lijf.

Als laatste mag ik mijn innerlijke kind in mijn armen nemen en op gaan in mijn ziel. Een samensmelting volgt waardoor er uiteindelijk één persoon overblijft: IK. Met mijn lichaam, ziel en innerlijk kind. De stem vraagt of ik het leven in wil ademen. Wederom stokt mijn adem, maar met behulp van haar ondersteuning, mijn oma die mij nog steeds in mijn onderbewuste bijstaat, alsmede de bejaarde hulppoes in het bewuste, lukt het mij om met een voorzichtige ademteug een keuze te maken tussen dood of leven. Tussen weggaan of blijven. De tweede ademteug gaat gemakkelijker, waarbij de weerstand minder groot is en bij de derde ademteug durf ik nog meer leven in te ademen.

Ik kan mij zomaar voorstellen dat er een grote glimlach op mijn gezicht verschijnt.

Langzaam zie ik dat het kampvuur uitdooft en de personen die bij deze samensmelting aanwezig zijn geweest vervagen langzaam op mijn netvlies. Ik wordt uitgenodigd om samen met mijn oma terug te lopen naar de plek waar we samen uit de Amerikaanse Cadillac zijn gestapt om dezelfde weg weer terug te maken. Voordat ik afscheid neem van mijn oma, omhels ik haar en ik kan mij zomaar voorstellen dat er een grote glimlach op mijn gezicht verschijnt. Ik bedank mijn oma voor haar support op deze onderbewuste reis en zij antwoord met de wijze raad dat ik ‘’goed ben zoals ik ben”

Deze woorden bevestigen het inzicht dat ik mag gaan voelen vanuit mijn hart. Daar waar de innerlijke delen geen toegang tot hebben. Maar waar de puurheid en het gevoel opgeslagen ligt. Dit symboliseert ook meteen mijn onderbewuste. De innerlijke delen in mijn hoofd heb ik de afgelopen periode kunnen identificeren als de verinnerlijkte stemmen van onder andere mijn vader, die ervoor zorgen dat ik makkelijk in het verhaal ga geloven. Maar dat is niet MIJN verhaal. Dat is het verhaal van de Walfdorf en Statler.

Ondertussen ben ik aangekomen bij de laatste stappen die ik zal zetten in deze reis. Onderaan de trap kijk ik naar boven en langzaam maar zeker zet ik mijn voeten op de eerste tree, waarna ik tree voor tree meer en meer bewustzijn krijg over mijn lichaam en …..mijn leven. Ik merk dat mijn analyticus inmiddels ook weer ontwaakt is, en wil alles op papier zetten. Ik kan hem overtuigen dat IK liever nog even in het gevoels-stuk wil blijven zitten, voordat hij zich er mee mag bemoeien.

Door wat langer te blijven in het gevoel, komen er als vanzelf nog meer inzichten naar boven waar ik ’s middags samen met een vriendin over kan filosoferen. Ik leg aan haar voor dat ik erachter kwam dat ik eigenlijk helemaal niet geboren had willen worden en in het niets wilde blijven. Maar aan de andere kant wil ik ook heel graag gezien worden in wie ik ben. Zij zette mijn innerlijke delen een mooie spiegel voor waardoor zij meteen stil waren met de woorden: “Hoe kan je gezien willen worden in het niets?”

Op dit niveau kan ik het antwoord wel VOELEN!

Tja, daar hadden Waldorf en Statler niet van terug en tegelijk schoot ik door naar het gevoelsniveau, want op dit niveau kan ik het antwoord wel VOELEN!

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s