Bloedprikken.

De afgelopen maanden voel ik mij neerslachtig, en de laatste weken ben ik toenemend vermoeid. Ik weet niet wat hiervan de oorzaak of het gevolg is. Omdat deze situatie niet bevorderlijk is voor mijn gezondheid, heb ik besloten om bloedonderzoek te laten doen bij de huisarts.

Ik bel mijn huisarts, en de aanwezige assistente hoort dat ik mij neerslachtig voel, waardoor ik meteen terecht kan bij de huisarts. Ik probeer aan te geven dat de nood gelukkig ook weer niet zo hoog is, maar dat ik graag de oorzaak wil weten van deze vermoeidheid door middel van bloedonderzoek.

Dus ga ik vanmorgen, vol goede moed, ’even’  bloedprikken. Ik blijk behoorlijk spaarzaam te zijn met het geven van mijn bloed, want elke poging om bloed uit mijn aderen te verkrijgen loopt uit op een deceptie.

Langzaam veranderd mijn lichaam in een levend vergiet, en breekt bij mij de angst en paniek uit, dat ik straks voor het ‘simpele’ bloedprikken uit moet wijken naar het ziekenhuis. Ook het overduidelijke bewijs dat mijn lichaam wederom niet doet wat het simpelweg hoort te doen, zorgt voor een negatieve gedachtenspiraal waardoor de zweetdruppels langzaam zichtbaar worden op mijn voorhoofd.

De laborante vraagt of het gaat met mij, en ik antwoord dat het prikken mij weinig doet. Ik hoor zelf het snikken in mijn stem, en voel dat ik steeds minder aanwezig ben.

Inmiddels heeft de laborante een ader gevonden op mijn hand, waarna ze eindelijk mijn kostbare bloed in het buisje ziet lopen. Helaas gaat dit gepaard met een immense pijn, waardoor alle alarmbellen in mijn lichaam afgaan en mijn systeem in code rood veranderd. In plaats van net te doen dat het wel gaat met mij, laten de uiterlijke signalen weten dat het niet gaat met mij. Blijkbaar zie ik bleek, zweet ik als een otter en komen de woorden verdraaid mijn mond uit. Het lopen gaat ook niet meer zoals het behoort te gaan.

Gelukkig is er een behandeltafel beschikbaar waar ik op mag gaan liggen. Ondertussen probeert mijn lichaam zich  te ontdoen van alle stress en spanningen door een pseudo epileptisch insult in te zetten.

In het medisch centrum zitten  -geluk bij een ongeluk- alle medische disciplines bij elkaar, waardoor mijn huisarts meteen ingeschakeld kan worden. Ik hoor dat de vervangende huisarts komt kijken en voel dat ze wat controles bij mij doet. Ze vraagt wat voor mij de manier is, om uit de aanval te komen.

Hortend en stotend kan ik uitbrengen dat ik tegen de aanval lig te vechten, waarna ik de ‘goedkeuring’  krijg om de aanval er te laten zijn. Mijn lichaam verandert in een menselijke milkshake-machine, waarna ik niet lang daarna voel dat mijn lichaam zich eindelijk ontspant.

Terwijl mijn huisarts mij haar grootste angst toevertrouwd, (Haar moeten ze liggend bloedprikken!) kom ik langzaam weer wat meer in het ‘hier en nu’.
Nu is het niet zo dat ik niet tegen bloedprikken kan, mijn systeem kan niet tegen stress.

Helaas zijn er steeds meer dingen die mijn systeem als ‘stressor’  beschouwd, en ben ik continue lerende.

De les die ik hieruit heb geleerd heb, is dat ik voortaan bloed ga prikken in het ziekenhuis.

Compleet ontspannen in de natuur

Ondanks mijn vermoeidheid voelde mijn lichaam een grote ‘ja’ toen ik door Francis van de Wiel uitgenodigd werd voor een evenement met als titel ‘Compleet ontspannen in de natuur’
Afgezien van Francis, kende ik niemand van de organisatie. Overigens ken ik Francis ook nog maar vrij kort; maar door haar liefdevolle aanwezigheid die ik van haar mocht ontvangen tijdens de vele keren dat ik in de empathietent van het Open UP festival ben beland, voelde ik mij veilig in haar aanwezigheid.

Nadat ik de informatie nog eens later las, werd de fysieke ‘ja’ nog groter, terwijl in mijn hoofd de mentale overtuigingen mij ervan probeerden te weerhouden om te gaan. “Ik ken daar niemand”, “Het is helemaal in Putten”, “zou ik dat nu wel doen, omdat ik al zo moe ben”, waren enkele gedachtenspinsels die in mijn innerlijke gedachtewereld regelmatig voorbijkwamen.

Maar ik heb geluisterd naar mijn lichaam. Omdat ik geen zin had om mij in het drukke autosnelweg-verkeer te voegen, waardoor er een extra druk op mijn oplettendheid gelegd zou worden, besloot ik op woensdag 8 augustus met de trein op pad te gaan.In eerste instantie zag ik er tegenop om de ruim 2 uur durende reis te maken, maar met de heerlijke klanken van Murray Kyle die door de oordopjes mijn interne wereld  wat verzachtte, kon ik mij meer overgeven aan het even niet hoeven op te letten. Althans…niet op het verkeer. Ik moest wel op de juiste momenten uit stappen om de volgende aansluiting te kunnen nemen.

Aangekomen op de locatie van het event werd ik welkom geheten met een ‘maatschappelijk verantwoordelijke’ handenschudden, terwijl ik eigenlijk na de lange reis behoefte had aan een knuffel. Voordat ik het wist, hadden de woorden zich al een weg naar buiten gewerkt en vroeg ik gewoon om een knuffel. Want “handenschudden is zo gewoon”. Ik stond perplex van het feit dat ik mijn behoeften zo duidelijk uitsprak. Gelukkig werd mijn behoefte positief beantwoord en een warme omhelzing volgde.

Er was genoeg te doen, waardoor ik mij even als een kind in een snoepwinkel waande, en tegelijkertijd pas op de plaats maakte door even te aarden en mij heerlijk in de loungebank liet zakken.

 

Ik besloot een workshop yoga nidra te doen, omdat ik gemerkt heb dat dit voor mij momenteel de perfecte yogavorm is. Weinig inspanning met veel effect. Tijdens het opmerken van de diverse lichaams-sensaties viel het mij op dat ik sommige lichaamsdelen onvoldoende of helemaal niet kon voelen. Blij was ik toen ik hier geen oordeel over had. Het was er ….of beter gezegd…niet. En dat was ook oké.

Hierna volgde een ademreis van Francis. Ik was al heerlijk opgewarmd door de yoga nidra, waarna de zon ook langzaam doorbrak en mijn lichaam verwarmde. Helaas waren mijn innerlijke stemmetjes ook van de partij, die vonden dat “ik het goed moest doen” en “hard moest werken”, dus ging ik stevig van start met ademen. Blijkbaar had mijn lichaam andere plannen met mij, want op het moment dat het gebied rond mijn 3e chakra werd aangesproken, werd mijn overlevingsmechanisme automatisch ingezet. Ik begon minder intensief te ademen, waardoor ik ook minder voelde. Steeds oppervlakkiger, waardoor ik op een gegeven moment mijn lichaam zelfs ook niet meer voelde. Ik hoorde dat ik mijn lichaam weer in beweging mocht zetten, maar dat lukte tijdelijk niet meer. Mijn lichaam had besloten om een time-out te nemen. Een bekend verschijnsel voor mij, en gelukkig ook voor Francis, waardoor er geen paniek ontstond op het moment dat ik meer tijd nodig had om mijn lijf weer te belichamen.

Inmiddels verzamelde zich de deelnemers voor de tai chi tao qi-gong zich om mij heen, waardoor ik de tijd en ruimte kreeg om mijn lichaam nog meer te verzachten, terwijl de aardende oefeningen en energie mij hielpen om meer lichaamsbewustzijn te krijgen.

Hierna hadden mijn benen nog niet de kracht om mij te kunnen dragen, dus maakte ik van deze gelegenheid gebruik om nog meer prana (levensenergie) tot mij te nemen en van een tweede ademsessie gebruik te maken. Ik zat er toch nog…

In plaats van te liggen, besloot ik dit keer de ademsessie zittend te ervaren, wat een bijzonder effect gaf. Ik werd mij met elke ademteug bewuster van mijn lichaam, ondanks dat ik de vermoeidheid kon voelen van mijn lichaam. De intentie om mijn weerstand los te laten, zorgde er ook voor dat ik op een gegeven moment tranen over mijn wangen voelde stromen, waar ik dankbaar voor was. Want dat voelde ook als het loslaten van mijn weerstand en verzet, waardoor ik kon verzachten. Toen ik later uitsprak hoe ik mij nu voelde was het woord ‘aanwezig’ het eerste wat in mij opkwam zonder dat ik daar over hoefde na te denken.

Vervolgens heb ik nog heerlijk van de bosrijke omgeving en de fijne energie genoten die er heerste, zonder het gevoel te hebben dat ik iets moest. Tja, het enige wat ik moest…is op tijd de bus halen die mij weer naar het station van Putte  zou brengen. En aangezien dat die bus maar 1 x per uur reed, was dat toch wel een ‘dingetje’  Gelukkig had ik nog ruim een half uur voor den wandelingetje van 5 minuten.

Op de weg terug richting Rotterdam, onder het genot van een Recharge-sapje, bedacht ik mij ineens dat ik vandaag eigenlijk een hele grote stap heb gezet door mijn te luisteren naar wat mijn lichaam wilde doen. Want hoewel mijn hoofd er van alles van vond, hebben mijn voeten mij geleid naar de bijzonder mooie plek in Putten waar ik heb kunnen onthaasten en opladen. En dan heb ik niet eens met mijn voeten in het heerlijke magnesiumbad gezeten.

Dank jullie wel voor de organisatie!