Vanmiddag weer eens een ambulance van binnen gezien….

Nadat ik al een week last heb van vermoeidheid, hoofdpijn en een vaag voorgevoel wat ik niet thuis kan brengen, loop ik vanmiddag nietsvermoedend boodschappen te doen bij de supermarkt.

Ik merk gaandeweg dat ik vervreemd raak van mijzelf en de omgeving. Ik probeer mijn boodschappenbriefje te herinneren wat ik geschreven heb, maar er komt niets naar boven. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik al 5 minuten naar een schap heb staan staren, terwijl ik het zelf niet door heb. Ik voel me misselijk, terwijl ik voldoende gegeten heb.

De geluiden, kleuren, geuren, muziek en bewegingen komen ineens keihard ongefilterd en onaangekondigd mijn systeem binnen denderen.

Ik besluit bij de koffiecorner te gaan zitten en probeer mijn hoofd er bij krijgen. ‘FOCUS’, probeer ik mijzelf toe te spreken. Maar alle tips, trucs en oefeningen die ik geleerd had om in zo’n situatie toe te passen zijn verdwenen.
Ik zie de omgeving steeds waziger om mij heen worden en voel mij ook steeds wankeler op het krukje zitten….

Eindelijk rust

…Totdat in één klap alle spierspanning in mijn lichaam lijkt verdwenen en ik met een smak op de grond terecht kom.

Ik voel dat mijn lichaam de inmiddels opgebouwde spanning (van dagen? weken?) zich een weg naar buiten werkt door onophoudelijk te schudden en hoor vaag dat er mensen (winkelmedewerkers?) zich zorgen maken en 112 bellen. Reageren kan ik niet, want mijn systeem is tijdelijk uitgeschakeld. Overigens hoor ik wel alles, hoewel het niet allemaal even helder bij mij binnenkomt.
Eindelijk rust…ik hoef even niets meer…de winkelmedewerkers blijven bij mij, zodat ik mij verder niet kan bezeren.

Langzaam komt het besef dat ik op de grond lig en een aanval heb gehad. Op de achtergrond hoor ik van het personeel dat de ambulance er is.

Een vreemde mannenstem, naar wat later blijkt één van de ambulancebroeders, spreekt mij met een ferme stem toe dat ik mijn ogen open moet doen en mijn tong moet uitsteken. Het licht om mij heen doet pijn aan mijn ogen, naast dat mijn hoofd ook pijn doet.

Langzaam voer ik de opdrachten uit die mij gevraagd worden. Daarnaast moet ik ook nog op de brancard geholpen worden, wat lastig gaat omdat mijn rechterkant van mijn lichaam nog niet helemaal meewerkt.

Ooit wilde ik zelf op de ambulance werken

48379499_10213748933022818_4367438168971018240_n

Éénmaal in de ambulance begint mijn systeem zich weer stapsgewijs te resetten, waardoor mijn spraakfunctie langzaam terugkomt en ik mij steeds meer bewust wordt waar ik mij bevind en wat er zojuist gebeurd is.

Inmiddels heeft de ambulancebroeder mijn ‘noodprotocol’ gevonden in mijn tasje, waarin staat dat ik een Functioneel Neurologische Stoornis (FNS) /conversiestoornis heb.

Nadat ik onderworpen ben aan alle medische check-ups, waarbij wel bleek dat mijn bloeddruk aan de hoge kant is, hoefde ik gelukkig niet mee in deze gele taxi naar het ziekenhuis.

Ooit wilde ik zelf op de ambulance werken, helaas lig ik er vaker in als patiënt…

Het hoge bloeddruk verhaal gaat wellicht nog wel een staartje krijgen, maar dat is iets wat ik bij mijn eigen huisarts kan laten onderzoeken.

Daarnaast heb ik ook de papieren binnen gekregen voor een mogelijke behandeling bij het SEIN (epilepsie centrum), dus probeer ondanks alles hoop te houden….en rust…