Overgave – epiloog

Hoewel ik vanmorgen nog dacht dat het niet zou blijven bij een trilogie, waarover straks meer details, heb ik toch besloten om er geen doktersroman-serie van te maken.

Vannacht slecht geslapen, wederom hoofdpijn gehad waarvoor ik midden in de nacht nog 2 paracetamol gekregen heb. Daarop redelijk op door kunnen slapen.

Snooze-knop

Zoals sommigen van jullie weten ben ik totaal geen ochtendmens en moeten ze niet ’s ochtends vroeg al met veel herrie naast mn bed staan. Mijn wekker sla ik thuis altijd uit, maar hier in het ziekenhuis bestaat deze wekker uit een vracht verplegend personeel die van alles wil doen; bloeddruk opmeten, medicijnen geven, ontbijt uitdelen. Tja, en deze wekkers sla je niet even op de snooze-knop.

Energie om mijzelf te wassen heb ik nog niet, dus hielp de verpleging mij met wassen en aankleden. Gelukkig had ik gisterenavond mijn privé-zuster die mij geholpen heeft met douchen.

Nog voordat ik enigszins mijn ontbijt had gekregen (gelukkig kreeg ik bakje vla mee voor onderweg) mocht ik vanmorgen wederom bij de kno-arts zijn die voor de 3e keer op rij in mijn oor heeft zitten peuteren en (nu dan alsnog) de tampon eruit gehaald heeft.
De hoop dat ik weer stereo zou horen bleek helaas nog iets te hoog gegrepen.

Door alle drukte van deze ochtend hadden de spanningen zich blijkbaar onbewust weer opgestapeld in mijn systeem wat zich naar buiten werkte via een niet epileptische insult. Dit keer voelde ik hem aankomen en drukte op de bel, maar kon zelf al niets meer doen toen de verpleging kwam.

Ik voelde dat ik een spray (midazolam) in mijn neus spoten en dat de bloeddrukband om mijn arm geregeld opgepompt werd. Ook bleek mijn saturatie aan de lage kant te zijn geweest, waardoor ze extra zuurstof hebben moeten geven. Hierna ben ik weer in een diepe slaap gevallen.

Deze diepe slaap heb ik blijkbaar de afgelopen dagen veel vaker gehad, want ik heb het gevoel dat ik sinds gistermiddag (=woensdag) weer een beetje in het land der levenden kom.

Ondanks dat ik via FB jullie op de hoogte heb gehouden, weet ik nagenoeg weinig meer van deze dagen.

Geen kwartet.

Vanmiddag hoorde ik de artsen nog aan mijn bed, toen ik net wakker was van de aanval en kon mij nog moeilijk oriënteren. Zowel de internist, neuroloog als de kno-arts (gelukkig is het mij niet gelukt om kwartet te halen), vonden dat ik vandaag ( = donderdag) naar huis zou kunnen. Maar dat zag ik zelf eigenlijk nog niet zitten.

Wel heb ik afgesproken dat ik vandaag probeer wat meer te mobiliseren. Tot vanmiddag deed mijn rechterkant van mijn lichaam nog niet mee (na-klachten van de aanval), dus toen ik -in mijn ijverigheid – de eerste bambi-stapjes probeerde te zetten, wat resulteerde in de “Ministery of Silly walks” werd ik toch maar even weer terug gedirigeerd naar mn bed.

Genieten van een cappuccino.

Vanmiddag heeft mn moeder mij “ontvoerd” naar beneden waar ik genoten heb van een cappuccino en een ijsje!

Langzaam komt ook de kracht in mn benen weer terug en begin mij langzaam te beseffen dat ik behoorlijk ziek geweest ben.

Gelukkig mag ik morgenochtend met ontslag naar “Zorghotel pap en mam” Ik zal daar voorlopig nog blijven tot ik helemaal ben opgeknapt. Wanneer dat is weet ik niet, maar kaartjes zijn altijd welkom.

Ps: Doktersromannetjes niet, die schrijf ik zelf wel.

56629294_10214494285656168_327499202009497600_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s