Stilte voor de storm…de storm….en daarna

Het is al even geleden dat ik gebruik heb gemaakt van mijn ‘digitale dagboek’, zoals ik dit blog ook wel eens bestempel. Omdat ik gemerkt heb dat ik mijn gevoelens en emoties soms beter op papier kan verwoorden dan verbaal. Maar soms gebeurd er zo veel dat ik geen tijd, geen motivatie, energie of gewoon geen zin heb om te schrijven. Terwijl er eigenlijk van alles gaande is. Zo ook de afgelopen maanden.

Als ik teruglees dateert de laatste post al vanaf augustus vorig jaar. In de tussenliggende periode is er heel veel gebeurd, wat ik ook vaak sneller op facebook plaats dan hier op mijn blog. Maar om het voor mijzelf ook een beetje overzichtelijk te houden, heb ik besloten om deze berichten ook op deze blogpagina op te nemen.

Met terugwerkende kracht.

Je kunt dus met terugwerkende kracht de berichten lezen die je wellicht gemist hebt, en weet wat er momenteel in mijn leven speelt. Zelf zorgt het voor weer een beetje overzicht in mijn hoofd.

 

 

 

Overgave – Langzaam opkrabbelen.

Geduld is nooit mijn sterkste kant geweest. Dat hebben jullie inmiddels wel kunnen lezen in mijn voorgaande blogs. Gelukkig heb ik de afgelopen weken geen bezoekjes meer gebracht aan de huisarts of het ziekenhuis. Wel heb ik veel kaartjes mogen ontvangen, waar ik iedereen voor wil bedanken.

Ik ben langzaam aan het opkrabbelen, dat wil zeggen dat ik steeds meer energie krijg en ook weer zin heb om dingen te ondernemen. Hiermee krijg ik ook het besef dat de antidepressiva aanslaan en de donkere wolken in mijn hoofd aan het verdwijnen zijn. Als de wolken buiten nu ook plaats gaan maken voor de zon, wordt het alleen nog maar beter.

Blikkerige geluiden

Waar ik nog wel last van heb, is dat ik aan mijn rechteroor nog gehoorverlies. Omdat (medisch-technisch verhaal) de buis van Eustachius waarschijnlijk nog deels verstopt zit, is het drukverschil in mijn oren nog niet helemaal goed, waardoor ik klanken ‘blikkerig’ hoor en soms ook niet weet waar het geluid vandaan komt. Hierdoor heb ik ook last gekregen van tinnitus aan dit oor.

Drukke omgevingen (zoals het openbaar vervoer, supermarkt etc.) zijn voor mij extra vermoeiend omdat ik mij ook moet focussen waar het geluid vandaan komt. Als er dan ook nog muziek gedraaid wordt, kan het zijn dat dit mijn (pseudo)epileptische aanvallen triggert.

Geduld is een schone taak.

Dus ja, ik ben aan het opkrabbelen. En tegelijkertijd moet ik ook op mijn hoede zijn en niet denken dat ik alweer meteen op mijn ‘oude’ niveau zit. Ik ben de afgelopen maanden; eigenlijk al vanaf vorig jaar juni (!) behoorlijk ziek geweest. Eerst een sluimerende depressie die zich in januari van dit jaar openbaarde en vervolgens de bacteriële infectie (wondroos) in mijn oor. “Geduld is een schone zaak”, luidt het spreekwoord.

De komende week ga ik mij rustig aan voorbereiden op mijn vakantie in Friesland, en hoop dan voldoende op krachten te kunnen zijn om (wellicht) in een wat lager tempo de dingen weer op te pakken. Ik kan tenslotte ook op 80% de dingen doen in plaats van op mijn gebruikelijke 120%!