Retraite in Frankrijk

Wie de ‘Dikke van Dale’ erop naslaat zal bij het woord ‘Retraite’ het volgende vinden:
“re·trai·te (de; v(m); meervoud: retraites)
1 dagen van geestelijke afzondering: in retraite gaan”

Dagen van geestelijke afzonderingen waren het allerminst, de retraiteweek in Frankrijk welke georganiseerd werd door WY Centrum voor Bewustzijn. Ik kijk terug op een inspirerende, confronterende en inzicht gevende week, waar al mijn gedachten, gevoelens en emoties in een snelkookpan tot meerdere hoogtepunten kwamen, maar welke ik ook voor geen goud had willen missen.

Nadat ik mij aangemeld heb voor deze retraiteweek, waarin onder andere klank, muziek, meditatie en mantrazang centraal staat, moet ik nog een aantal maanden wachten voor het zover is. Gelukkig kan ik regelmatig alvast wat voorproefjes ervaren door de mantra-avonden en de dansavonden 2Getherindance welke Yvette Baan en Wim Danckaarts vanuit hun Centrum voor Bewust Zijn organiseren. Ook heb ik bij Yvette het jaartraject van de ‘7 energiestromen in de vrouw’ gevolgd, waar ik ook al een behoorlijk transformerend proces heb doorlopen.
Deze retraiteweek voelt als een afsluiting van dit traject, mede omdat er een aantal vrouwen meegaan die ook dit traject gevolgd hebben. Hoe mooi is het om samen de ‘taal’ te kunnen spreken van de archetypische godinnen uit de Griekse Mythologie die in deze training aan bod zijn gekomen.

Het Chateau waar wij deze retraiteweek zullen verblijven ligt ‘slechts’ op een ‘kleine’ 580 kilometer vanaf Utrecht, en als je het snel uitspreekt valt het ook best mee. Samen met mijn zielenzus (We are sisters not by blood, but by heart) vind ik het best spannend om zo lang geconcentreerd achter het stuur te zitten. Ondanks dat ik er een hele dag voor uitgetrokken heb om te rijden, en uiteraard ook de nodige (en voor mij noodzakelijke) rustpauzes te nemen, komen we na ongeveer 8 uur aan op het Chateau. Ik voel mij ongemakkelijk omdat ik het gevoel heb dat iedereen aan het wachten is op ons.

Een eerste overtuiging is alweer geboren: Iedereen moet op mij wachten omdat ik te laat ben. Later blijkt dat er nog meer mensen net aangekomen zijn en hun koffers aan het uitpakken zijn. In de loop van de retraiteweek worden er nog meer negatieve overtuigingen gevoed, verstoten delen aangeraakt en proberen mijn beschermers en beheersers van mijn Voice Dialogue bus mij ervan te weerhouden om de controle over te geven. De perfectionist in mijn bus vindt dat ik mee moet doen met de groep en vind ook dat ik het goede voorbeeld moet geven, want ik ben tenslotte ook coach en trainer.

In mij begint zich een langzame strijd te ontstaan en de letterlijke betekenis van het woord retraite: geestelijke afzondering ontgaat mij steeds meer. In mijn hoofd is het een drukte van belang en zelfs als ik na het avondprogramma de slaap wil vatten komen mijn gedachten ook niet tot de nodige ontspanning toe. Meerdere nachtmerries maken dat ik in de ochtend vaak nog vermoeider opsta dan dat ik die avond daarvoor naar bed ben gegaan.

Door de vermoeidheid die er bij mij ontstaat begin ik mij te irriteren aan sommige andere deelnemers die deze retraite niet zo serieus nemen als ik (of is dat één van mijn sub persoonlijkheden in mijn bus die dat vindt?)
Door het gedrag van deze personen te observeren, waar ik erg goed in ben, valt er ineens het spreekwoordelijke kwartje waar ik van schrik: Ik was vroeger ook zo! Slik. Door één inzicht zijn er behoorlijk wat gevoelens en emoties aangeraakt. Van herkenning, schaamte, schuld tot compassie, mededogen en trots.

Om mijzelf met meer compassie, mededogen en trots te kunnen zien, gaat mij deze week steeds beter af. Door de Hawaaianse mantra “E Malama” in mijzelf te herhalen, kan ik mij steeds beter waarderen en zorgen voor mijzelf. Tot een bepaalde hoogte. Mijn innerlijke strijd alsmede mijn vermoeidheid beginnen zijn tol te eisen en omdat ik het heel moeilijk vind om nee te zeggen uit angst voor FOMO (Fear Of Missing Out) probeer ik alles eruit te halen wat erin zit. Soms zelfs door dingen te doen, wat ik normaal gesproken nooit zou doen.

’s Avonds als (bijna) iedereen al op één oor ligt, wordt er een fles rosé opengetrokken, en deze wordt gezamenlijk met een aantal andere deelnemers ‘koud’ gemaakt. Naast dat we de rosé ‘koud’ maken, leggen we die avond ook Oscar om. Hij krijgt zelfs voor deze week een ‘silence-button’ op, zodat we hem ook spreekwoordelijk zijn mond hebben gesnoerd.  Overigens is het wel verstandig om erbij te vermelden dat Oscar een paspop is, die gestationeerd was om uit het raam te kijken.

Maar ja; we zijn maar 1x op kamp, zo ziet mijn kleine, ondeugende meisje dat. Ergens heeft het ook iets spannends, om ’s avonds door het stille en donkere chateau rond te dwalen en telkens iets nieuws te ontdekken. Behalve Oscar dan, want daar schrok iedereen van, bleek later. Dus hebben we door hem tijdelijk het zwijgen op te leggen, ook weer karma-punten mee gescoord. Aan het einde van de week zullen we hem wel weer reanimeren.

Elke ochtend staat er voor het ontbijt een actieve meditatie op het programma. Op zich kan ik mij hier prima in vinden, vaak ben ik toch al vroeg wakker. Alleen blijkt dat hier mijn strijd tussen mind en lichaam in combinatie met de FOMO een grotere impact te hebben dan gedacht. Ik wil graag het goede voorbeeld geven. Voor wie, weet ik ook niet, ik ben hier tenslotte voor mijzelf. Na dit met Yvette gedeeld te hebben kan ik mijzelf geruststellen dat ik ook oké ben, als ik niet alle onderdelen van de retraite mee zal doen. Misschien ben ik juist dan oké, omdat ik mijzelf serieus neem.

Het eerste deel van de week probeer ik met zoveel mogelijk activiteiten mee te doen, ook al gaat dat soms ten koste van mijn lichaam. Als mijn lichaam te veel prikkels te verduren heeft gehad, schakelen delen van mijn lichaam zich automatisch uit. Op zich een mooi mechanisme. Lastiger wordt het als het toch graag wil ervaren en soms ook gewoonweg niet weet welke prikkels mijn systeem op aanslaat…of beter gezegd….uitslaat. Maar dat dit deze week een aantal keer gebeurt, kan ik voorspellen. En heb hier vrede mee.

De dagen zijn vrij lang en de groepsactiviteiten zijn intens(ief). Het ‘laagdrempelige’ mantra zingen wordt afgewisseld met diep ‘innerlijk kind-werk’ en andersom. Iets waar ik moeite mee heb omdat ik (te) snel moet omschakelen met mijn gedachten en emoties. Blijkbaar heeft mijn systeem wat langer te tijd nodig om te kunnen acclimatiseren aan de nieuwe situatie.

Bij een activiteit waarbij ik geblinddoekt iets moet kleien, gaat het mis in mijn hoofd. De irreële angst om het goed te moeten doen in combinatie door de voelende flashbacks van de klei in mijn handen waarbij ik eigenlijk geen beelden heb, maken dat ik blijkbaar over een grens ga, waarvan ik mij niet eens kan voorstellen dat dit een grens kan zijn. Want in mijn rationele hoofd is het gewoon een stukje klei wat ik in mijn handen heb. Blijkbaar is dit een grotere trigger die ik tot dusver niet kan plaatsen.

Na deze activiteit blijk ik nog een behoorlijke periode in een gedissocieerde aanwezigheid te hebben verkeerd, waar ik mij weinig meer van kan herinneren. Het eerste wat ik mij weer enigszins helder voor de geest kan halen is dat ik wakker werd in de tuin van het chateau liggend op enkele matjes. Mijn systeem heeft de klapper….van de week te pakken gehad.

Gevoelens van schaamte en schuld overheersen en ik ben bang dat iedereen met vragen naar mij toe komt van hoe het nu met mij gaat. Gelukkig gebeurt dat niet en iedereen doet alsof er niets gebeurd is. Dit geeft mij een gevoel dat ik ook goed genoeg ben met het gegeven dat mijn systeem af en toe uitschakelt. Wat is dat een heerlijkheid. Hierdoor valt er ook een stuk angst van mij af, en durf ik in de tweede helft van de week mijn kwetsbaarheid meer te laten zien.

Ondertussen ontstaat er ook een gemeenschappelijke band tussen een aantal andere deelnemers van de retraite en lassen wij, na het avondprogramma vaak ook nog een after-party in om op deze manier de ‘diepgang’ van de dagen te compenseren met een luchtigere afsluiting. Overigens betekent dit niet dat er geen serieuze gesprekken gevoerd worden, maar onder het genot van een rosé (en inmiddels ook whisky) worden deze gesprekken blijkbaar toch makkelijker gevoerd. Gaandeweg de week wordt deze band steeds hechter en aan het einde van de week wordt de Chateau-groep opgericht!

De speciale 2GetherinDance welke in de tweede helft van de week gegeven wordt, voelt voor mij als een spannend feestje om te onderzoeken in hoeverre ik om kan gaan met mijn eigen grenzen. Omdat mijn ‘Godinnen-vriendinnen’ hier meer moeite mee hebben, vind ik het fijn om hun in dit spannende stuk te kunnen ondersteunen. Waarschijnlijk omdat ik dit ook herken, en samen met hun alternatieven bedenk zodat ze hun eigen regie kunnen behouden. Achteraf blijkt dat ik mijn eigen grenzen ongemerkt zijn getriggerd en mijn lichaam weer heeft tijdelijk heeft uitgeschakeld.

De geestelijke en fysieke vermoeidheid is bij de chateaugroep ook niet onopgemerkt gebleven en zij vinden het onverstandig dat ik het hele stuk naar Nederland zelf ga rijden. Dus hebben zij (buiten mij om) een plannetje gemaakt, waarin mij verboden wordt te rijden en wij in colonne via Antwerpen en Zwijndrecht naar Pijnacker en Rotterdam rijden. Gelukkig hebben ze mij dit tijdig verteld, zodat mijn systeem hier ook op kon anticiperen. Mijn eerste reactie was dat dit niet nodig is, en dat ik (samen met mijn zielen-zus) wel een hotelletje zouden nemen onderweg. Maar nadat ik er wat nachtjes over geslapen te hebben, vind ik het eigenlijk wel een heel wijs besluit en kan niet anders dan hun gelijk geven in hun bezorgdheid.

Nadat we op de laatste dag alle spullen klaar hebben staan voor vertrek, hebben we nog een bijzonder mooi afscheidsritueel waarbij het mij niet (meer) lukt om woorden op te schrijven voor mijn gevoel wat ik ervaar en mijn blad blijft dan ook onbeschreven, maar niet leeg. Ik laat de hele week nog een keer aan mij voorbijgaan (de hoogte en dieptepunten) en merk dat mijn ogen vochtig worden. Uit één van mijn ogen valt een traan….precies op het onbeschreven blad. En het is goed zo!

Er worden nog enkele groepsfoto’s genomen, waarna de koffers, tassen, trolleys verdeeld worden over de 3 auto’s die in colonne richting België en Nederland gaan. Onderweg hebben we menig tankstation, koffietentje en restaurant verblijd met onze ‘bellenblaas’ en aanwezigheid. Hoewel ik zelf soms het gevoel had dat het personeel blijer was met ons vertrek dan onze komst!

Naast de betekenis van de Dikke van Dale van “dagen van geestelijke afzondering: in retraite gaan” vind ik we dat er een tweede betekenis aan toegevoegd kan worden: “een week waarin diepe vriendschappen ontstaan.”