Stilte voor de storm…de storm….en daarna

Het is al even geleden dat ik gebruik heb gemaakt van mijn ‘digitale dagboek’, zoals ik dit blog ook wel eens bestempel. Omdat ik gemerkt heb dat ik mijn gevoelens en emoties soms beter op papier kan verwoorden dan verbaal. Maar soms gebeurd er zo veel dat ik geen tijd, geen motivatie, energie of gewoon geen zin heb om te schrijven. Terwijl er eigenlijk van alles gaande is. Zo ook de afgelopen maanden.

Als ik teruglees dateert de laatste post al vanaf augustus vorig jaar. In de tussenliggende periode is er heel veel gebeurd, wat ik ook vaak sneller op facebook plaats dan hier op mijn blog. Maar om het voor mijzelf ook een beetje overzichtelijk te houden, heb ik besloten om deze berichten ook op deze blogpagina op te nemen.

Met terugwerkende kracht.

Je kunt dus met terugwerkende kracht de berichten lezen die je wellicht gemist hebt, en weet wat er momenteel in mijn leven speelt. Zelf zorgt het voor weer een beetje overzicht in mijn hoofd.

 

 

 

Advertenties

Overgave – Langzaam opkrabbelen.

Geduld is nooit mijn sterkste kant geweest. Dat hebben jullie inmiddels wel kunnen lezen in mijn voorgaande blogs. Gelukkig heb ik de afgelopen weken geen bezoekjes meer gebracht aan de huisarts of het ziekenhuis. Wel heb ik veel kaartjes mogen ontvangen, waar ik iedereen voor wil bedanken.

Ik ben langzaam aan het opkrabbelen, dat wil zeggen dat ik steeds meer energie krijg en ook weer zin heb om dingen te ondernemen. Hiermee krijg ik ook het besef dat de antidepressiva aanslaan en de donkere wolken in mijn hoofd aan het verdwijnen zijn. Als de wolken buiten nu ook plaats gaan maken voor de zon, wordt het alleen nog maar beter.

Blikkerige geluiden

Waar ik nog wel last van heb, is dat ik aan mijn rechteroor nog gehoorverlies. Omdat (medisch-technisch verhaal) de buis van Eustachius waarschijnlijk nog deels verstopt zit, is het drukverschil in mijn oren nog niet helemaal goed, waardoor ik klanken ‘blikkerig’ hoor en soms ook niet weet waar het geluid vandaan komt. Hierdoor heb ik ook last gekregen van tinnitus aan dit oor.

Drukke omgevingen (zoals het openbaar vervoer, supermarkt etc.) zijn voor mij extra vermoeiend omdat ik mij ook moet focussen waar het geluid vandaan komt. Als er dan ook nog muziek gedraaid wordt, kan het zijn dat dit mijn (pseudo)epileptische aanvallen triggert.

Geduld is een schone taak.

Dus ja, ik ben aan het opkrabbelen. En tegelijkertijd moet ik ook op mijn hoede zijn en niet denken dat ik alweer meteen op mijn ‘oude’ niveau zit. Ik ben de afgelopen maanden; eigenlijk al vanaf vorig jaar juni (!) behoorlijk ziek geweest. Eerst een sluimerende depressie die zich in januari van dit jaar openbaarde en vervolgens de bacteriële infectie (wondroos) in mijn oor. “Geduld is een schone zaak”, luidt het spreekwoord.

De komende week ga ik mij rustig aan voorbereiden op mijn vakantie in Friesland, en hoop dan voldoende op krachten te kunnen zijn om (wellicht) in een wat lager tempo de dingen weer op te pakken. Ik kan tenslotte ook op 80% de dingen doen in plaats van op mijn gebruikelijke 120%!

Overgave – Zou het dan eindelijk …?

Vanmorgen om 09.30u meldde ik mij voor de zoveelste keer bij de balie van de KNO-poli in het ziekenhuis. Naast dat ik een knipkaart heb bij mijn huisarts begin ik hier ook weer kind aan huis te worden.

In mijn kinderjaren had ik ook geregeld problemen met mijn oren en zijn er meerdere malen buisjes geplaatst in mijn trommelvlies. Ook kreeg ik steevast te horen dat ik kleine oortjes had, waardoor de arts met moeite in mijn oren kon kijken. Ergens in mijn systeem heb ik hier toch een trauma aan opgelopen, want op het moment dat ik op de speciale stoel mag gaan zitten voel ik mij in een split-second weer dat kleine bange meisje van 6 jaar.

Gelukkig was mijn moeder mee, want doordat ik nog steeds doof ben aan mijn rechteroor hoorde ik niet dat mij naam omgeroepen werd. De kno-arts was al ingelicht door mijn huisarts waardoor hij op de hoogte was van de reden van mijn komst.

Wat door mijn moeder als verontrustend bestempeld werd, bleek een gewoon korstje te zijn, waarmee de angst voor een vleesetende bacterie verdwenen was.

Waarschijnlijk was het het machteloze moedergevoel wat ervoor zorgde dat zij de arts bestookte met vragen waarom het zo lang duurt, waarom geen van de kuurtjes antibiotica aanslaan en waarom ik mij nog steeds zo ziek voel.

Een klein en bang 6 jarig meisje en durfde niets te zeggen.

Een begrijpelijke reactie van mijn moeder die een antwoord wilde hebben van de arts, want hij had er voor gestudeerd.
De arts reageerde quasi-professioneel dat zij aanvallend op hem overkwam. En ik….Ik zat als een klein en bang 6 jarig meisje in de stoel en durfde niets te zeggen.

Er werd met grote, enge instrumenten gekeken in mijn oren en neus en al snel kwam hij tot de conclusie die hij anderhalve week geleden ook al gemaakt had; mijn gehoorgang was ontstoken, er zat vocht achter het trommelvlies en ik heb een middenoorontsteking.

Geen andere keuze

De mogelijke oplossing voor de doofheid zou zijn om een gaatje te maken in het trommelvlies waardoor het vocht eruit kan lopen. Hiervoor zou mijn trommelvlies verdoofd worden en zou ik nog 20 minuten moeten wachten in de wachtkamer.

Omdat ik geen andere keuze had, werd mijn trommelvlies verdoofd met een in lidocaine gedrenkt watje en mocht ik weer plaatsnemen in de wachtkamer. Mijn moeder nam ondertussen een bak koffie, maar ik was al misselijk, laat staan bij de gedachte wat mij nog te wachten stond.

Na ongeveer een kwartier werd ik wederom bijeengeroepen en vertelde de arts vooraf dat ik een conversiestoornis heb en dat ik niet kan garanderen dat mijn lichaam niet ‘out’ zou gaan. Hierop anticipeerde hij begrijpelijk en zette de stoel naar achteren zodat ik (uit voorzorg) kon gaan liggen.

Wederom voelde ik mij weer het kleine bange meisje van 6, overgeleverd aan de grote ‘boze’ meneer die met allerlei enge instrumenten in mijn oor aan het peuteren was. Gelukkig vertelde hij wat hij ging doen. Aan de andere kant stond mijn moeder die mijn hand vasthield en mij er al pratende doorheen loodste. Al met al duurde de ingreep nog geen paar minuten, maar de angst en het gevoel van machteloosheid zorgde er wel voor dat mijn lichaam de overtollige spanningen eruit moesten werken in de vorm van een kleine aanval. Gelukkig zaten er toen geen instrumenten meer in mijn oor.

Rest-gehoorschade

Na afloop werd er gezegd dat het nu aanzienlijk beter zou gaan, maar dat heb ik de laatste tijd vaker gehoord. Eerst zien …eh…horen dan geloven. Want het zou ook nog best kunnen dat ik rest-gehoorschade hieraan overhoud.

Op de vraag van mijn moeder wat deze klachten nou veroorzaakt hebben, is dat het toch erysipilas (wondroos) is geweest die naar binnen is geslagen en daar een middenoor-ontsteking heeft veroorzaakt.
Iets wat wij 3 weken geleden zelf ook al hadden geconcludeerd!

Hoewel ik nog wel een kuurtje antibiotica moet afmaken hoop ik nu, met een slag om de arm, dat ik nu kan gaan herstellen.
Zodat ik over 3 weken kan genieten van een welverdiende vakantie.

Overgave – the story continues (2)

Hoewel ik gehoopt had er geen serie van te maken, lijkt het erop dat ik hier van terug moet komen. Mijn immuunsysteem reageert nauwelijks op de antibiotica; inmiddels ben ik met kuurtje nummer 5 (!) bezig, wat vooralsnog nog niet veel verbetering brengt. Zelfs niet de negatieve bijwerkingen die deze antibiotica mee zouden brengen. Het enige wat zich uit mijn darmen werkt zijn loze gassen.

Proefkonijn.

Af en toe voel ik mij een menselijk proefkonijn met de verschillende medicijnen die ik voorgeschreven krijg en betwijfel soms of hier placebo’s tussen zitten omdat mijn lichaam er totaal niet op reageert.

Ik blijf me enorm vermoeid voelen, een gevoelstoestand wat te vergelijken valt met de ziekte van Pfeiffer. Helaas heeft het geen zin om mij hierop te testen, omdat ik in mijn jeugd deze infectieziekte heb gehad en bij bloedonderzoek er nu hooguit een broertje of zusje van deze vorm te vinden zou zijn. Overigens is er tijdens mijn opname slechts 1x bloed afgenomen.

Daarnaast is mijn lichaamstemperatuur sinds het begin van mijn klachten niet lager geweest dan 37,5 °C en blijf ik mij misselijk voelen wat ook niet bevorderlijk is voor de inname van de belangrijke voedingsstoffen voor herstel.
Dit laatste is te waarschijnlijk wel de enige (bij)werking van de antibiotica. En voor de liefhebbers heb ik nog een “eitje” over… 🥚

Mijn moeder heeft de afgelopen tijd mijn oor gedruppeld en schoongemaakt, en is op iets verontrusts gestuit, waardoor ik in korte tijd wederom een ritje naar de huisarts maakte. Ze ontdekte een wondje op mijn oor, wat er voor mijn opname in het ziekenhuis nog niet zat. Mede door het feit dat ik mij nog steeds beroerd voel (je zou toch denken dat ik nu inmiddels aan de beterende hand zou moeten zijn), zaten we te denken aan een vleesetende bacterie die zich in/rond de weefsels van mijn oor zich van een 3-gangen maaltijd aan het genieten was. Op zich geen hele rare gedachte, omdat deze bacterie ook door de Streptokok-familie afstamd en alleen bevestigd kan worden door weefsels op kweek te zetten.

De huisarts heeft het verhaal aangehoord van mijn moeder, die met mij mee was, omdat ik mijzelf te ziek voelde om zelf verhaal te doen. Hij heeft gekeken bij mijn oor en kon niet bevestigen noch ontkennen dat het een vleesetende bacterie was, omdat hij ervan uit ging dat er in het ziekenhuis naast bloedonderzoek ook weefsels op kweek waren gezet. Dit laatste is dus nooit gedaan.

Ook heeft hij al een voorschotje genomen op koningsdag en een voorzichtige blik geworpen in mijn oor. Met koningsdag worden er met name met ballen gegooid op blikken. Ditmaal gebruikte de huisarts de otoscoop (een instrument waarmee je de gehoorgang en trommelvlies in beeld kan brengen)
Hij zag dat mijn gehoorgang nog erg onrustig was en er helende wondjes te zien waren (Maar wat zit daaronder?) en dat mijn trommelvlies nog steeds ontstoken blijkt te zijn.

Het vervelende van dat ontstoken trommelvlies is dat ik nog steeds éénzijdig doof ben. Dit is vooral met televisie kijken erg vervelend, omdat ik mij enorm moet inspannen om iets te kunnen horen. En als je dan al niet zoveel energie heb of last heb van lichtgevoeligheid is dat niet handig.
Waar ik vroeger ook veel heling uit haalde is het luisteren naar muziek, maar in tegenstelling tot mijn vader hoor ik wel degelijk het verschil tussen mono en stereo!

Door het feit dat de klachten zo lang aanhouden (heb vanaf 3 april al klachten) heeft mijn huisarts besloten om toch maar weer intercollegiaal overleg te plegen met de keel-, Neus- en oorarts in het ziekenhuis waar ik mij morgen (vrijdag 26 april) weer mag melden. In de hoop dat hij iets aan mijn oorpijn en doofheid kan doen. En als ik dan toch in het ziekenhuis ben, kunnen ze meteen een kweek afnemen en een algemeen bloedonderzoek doen. Mijn eigen bijdrage ben ik toch al kwijt.

Niets moet, alles mag.

Mijn ouders zijn heel waardevol voor mij, omdat ik nog steeds in hun zorghotel mag verblijven. “Niets moet, alles mag” is een veelgehoorde mantra die ik de afgelopen tijd van hun gehoord heb. Veel mensen die mij kennen weten dat ik het moeilijk vind om hulp te aanvaarden, omdat ik het allemaal uiteindelijk toch zelf moet doen.

Zo merk ik door alles heen dat mijn depressieve gedachten ook weer regelmatig door mijn hoofd heen zweven en ben blij dat ze geen houvast vinden in mijn hoofd. Daarom is het ook extra fijn om in deze beschermende omgeving te zijn waarbij ik mij boos, gefrustreerd, verdrietig en moe mag zijn, zonder dat er iets van mij verwacht wordt.

58442831_10214585969348203_2934271792056893440_n

Overgave….the story continues

Precies een week geleden werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. De heren (en dames) medici vonden dat ik inmiddels ‘genezen’ was verklaard.

Omdat ik nog niet op voldoende krachten was gekomen, alsmede het feit dat mijn oor de komende tijd nog extra zorg nodig had in de vorm druppels, kon ik terecht in zorghotel ‘pap en mam’

Hier was en ben ik nog steeds heel blij mee, want de hoop dat ik weer stereo zou kunnen horen na mijn poliklinische afspraak bij de Keel, Neus en Oogarts bleek helaas nog steeds te hoog gegrepen.

Inmiddels zijn we een week verder, maar echte vooruitgang zit er nog niet echt in. Ik blijf mij vermoeid voelen, en ook mijn oor en hals zijn nog regelmatig rood, warm en opgezet.

Rode vlaggen

Tijdens mijn opleiding doktersassistente zijn dat de rode vlaggen, waarvoor een consult noodzakelijk is. Mijn angst om de paasdagen in het ziekenhuis door te brengen, werd nog groter toen mijn lichaamstemperatuur boven de gewenste waarde bleek te zijn.

Door deze late complicaties merk ik dat de depressieve gedachten en angsten nog meer de kop op steken. Vandaar dat ik heel blij ben om in de veiligheid van het zorghotel te mogen verblijven.

De huisarts had inmiddels mijn ontslagbrief van het ziekenhuis binnen, dus was gelukkig op de hoogte van wat er vorige week zich heeft afgespeeld. Zij wierp een voorzichtige blik in mijn oor en zag dat de bacterie nog bezig was om met zijn laatste krachten nog bezig was eea te infecteren. De hoeveelheden antibiotica die mij toegediend zijn zou voor bijna elk organisme dodelijk zijn, behalve voor de bacteriën in mijn oor.

Om mijn oor nog makkelijker te voorzien van de oordruppels krijg ik een soort oortampon, en …. een hele ‘leuke’ bijwerking van het kuurtje antibiotica is dat het vaginale schimmelinfectie kan opleveren waarvoor ik een “eitje” gekregen heb welke ik moet inbrengen.

Goede verstopplek voor het ‘eitje’

Ach ja, het is tenslotte bijna Pasen en een betere verstopplek kan ik niet bedenken! Overigens moet ik dan niet de tampon met het eitje verwisselen…. Nu hoop ik dat je geen beelddenker bent….

Kortom…Ik had mij deze paasdagen anders voorgesteld, maar blijkbaar zal ik mij aan moeten passen aan het tempo van mijn lichaam…

Fijne paasdagen en succes met zoeken…

Overgave – nawoord

Een beter medicijn als een heerlijke kroelpoes op mijn schoot is er eigenlijk niet. Vannacht voor het eerst weer in mn “eigen” bed geslapen, en eindelijk een beetje uit kunnen slapen zonder dat ik (te) vroeg wakker gemaakt werd door de verpleegkundige wekker(s). Ik ben nooit een ochtendmens geweest.

Ik hoorde toch maar de helft.

De dubbele aanvalstechniek van de antibiotica (zowel oraal (via de mond) alsmede topisch (via het oor) beginnen eindelijk zijn werk te doen. De pijn is nu redelijk te behappen met een dosis pijnmedicatie en de zwellingen beginnen ook minder te worden. Wel heb ik nog last van doofheid aan mijn rechteroor, wat door sommigen (ik noem geen namen) als niets bijzonders wordt beschouwd. Ik hoorde toch altijd maar de helft. Overigens wel de goede helft!

Wel voel ik mij nog steeds erg moe en val dan ook nog geregeld in slaap. Vanmorgen met hulp lekker in bad geweest, maar daardoor heb ik opgedane energie van de nacht in één keer verspeeld. Zelfs in het warme water vielen mijn ogen dicht.

Zorghotel pap en mam

Vanmiddag ook nog even op het bankje van het zonnetje genoten waarbij de postbode de beterschapskaartjes kwam brengen bij ‘Zorghotel pap & mam’

Ik hoop dat ik de komende dagen elke dag een stapje (letterlijk en figuurlijk) vooruit kan gaan, want ik sta nog behoorlijk wankel op mijn benen.

 

Overgave – epiloog

Hoewel ik vanmorgen nog dacht dat het niet zou blijven bij een trilogie, waarover straks meer details, heb ik toch besloten om er geen doktersroman-serie van te maken.

Vannacht slecht geslapen, wederom hoofdpijn gehad waarvoor ik midden in de nacht nog 2 paracetamol gekregen heb. Daarop redelijk op door kunnen slapen.

Snooze-knop

Zoals sommigen van jullie weten ben ik totaal geen ochtendmens en moeten ze niet ’s ochtends vroeg al met veel herrie naast mn bed staan. Mijn wekker sla ik thuis altijd uit, maar hier in het ziekenhuis bestaat deze wekker uit een vracht verplegend personeel die van alles wil doen; bloeddruk opmeten, medicijnen geven, ontbijt uitdelen. Tja, en deze wekkers sla je niet even op de snooze-knop.

Energie om mijzelf te wassen heb ik nog niet, dus hielp de verpleging mij met wassen en aankleden. Gelukkig had ik gisterenavond mijn privé-zuster die mij geholpen heeft met douchen.

Nog voordat ik enigszins mijn ontbijt had gekregen (gelukkig kreeg ik bakje vla mee voor onderweg) mocht ik vanmorgen wederom bij de kno-arts zijn die voor de 3e keer op rij in mijn oor heeft zitten peuteren en (nu dan alsnog) de tampon eruit gehaald heeft.
De hoop dat ik weer stereo zou horen bleek helaas nog iets te hoog gegrepen.

Door alle drukte van deze ochtend hadden de spanningen zich blijkbaar onbewust weer opgestapeld in mijn systeem wat zich naar buiten werkte via een niet epileptische insult. Dit keer voelde ik hem aankomen en drukte op de bel, maar kon zelf al niets meer doen toen de verpleging kwam.

Ik voelde dat ik een spray (midazolam) in mijn neus spoten en dat de bloeddrukband om mijn arm geregeld opgepompt werd. Ook bleek mijn saturatie aan de lage kant te zijn geweest, waardoor ze extra zuurstof hebben moeten geven. Hierna ben ik weer in een diepe slaap gevallen.

Deze diepe slaap heb ik blijkbaar de afgelopen dagen veel vaker gehad, want ik heb het gevoel dat ik sinds gistermiddag (=woensdag) weer een beetje in het land der levenden kom.

Ondanks dat ik via FB jullie op de hoogte heb gehouden, weet ik nagenoeg weinig meer van deze dagen.

Geen kwartet.

Vanmiddag hoorde ik de artsen nog aan mijn bed, toen ik net wakker was van de aanval en kon mij nog moeilijk oriënteren. Zowel de internist, neuroloog als de kno-arts (gelukkig is het mij niet gelukt om kwartet te halen), vonden dat ik vandaag ( = donderdag) naar huis zou kunnen. Maar dat zag ik zelf eigenlijk nog niet zitten.

Wel heb ik afgesproken dat ik vandaag probeer wat meer te mobiliseren. Tot vanmiddag deed mijn rechterkant van mijn lichaam nog niet mee (na-klachten van de aanval), dus toen ik -in mijn ijverigheid – de eerste bambi-stapjes probeerde te zetten, wat resulteerde in de “Ministery of Silly walks” werd ik toch maar even weer terug gedirigeerd naar mn bed.

Genieten van een cappuccino.

Vanmiddag heeft mn moeder mij “ontvoerd” naar beneden waar ik genoten heb van een cappuccino en een ijsje!

Langzaam komt ook de kracht in mn benen weer terug en begin mij langzaam te beseffen dat ik behoorlijk ziek geweest ben.

Gelukkig mag ik morgenochtend met ontslag naar “Zorghotel pap en mam” Ik zal daar voorlopig nog blijven tot ik helemaal ben opgeknapt. Wanneer dat is weet ik niet, maar kaartjes zijn altijd welkom.

Ps: Doktersromannetjes niet, die schrijf ik zelf wel.

56629294_10214494285656168_327499202009497600_n

Overgave (deel 3)

Waarvan ik van de week nog dacht een kleine update te geven, begint het helaas nu wel min of meer op een trilogie te lijken. En ik hoop eigenlijk dat het daar wel bij blijft.

Sinds zondagavond lig ik dus in een ziekenhuis-bed en in tegenstelling dat je hier beter van zou moeten worden, voelde ik mij steeds slechter. Ik was misselijk van de hoofdpijn of kreeg hoofdpijn van de misselijkheid (daar ben ik nog steeds niet over uit)

De afgelopen dagen heb ik dus ook amper niets gegeten noch gedronken. Uit angst dat alles er weer linea recta eruit kwam via de zelfde weg waar het in gekomen is. Daarnaast het feit dat ik mijn mond gewoonweg niet verder open kon doen vanwege de zwelling doe zich inmiddels bij mijn rechterkant van mijn oor, oog, kaak en keel heeft gevestigd.

Ik hoop dat dit een geluk bij een ongeluk is, waardoor mijn BMI ook wat gedaald zal zijn. Who knows.

Doordat de ontsteking zich blijkbaar naar binnen heeft geslagen, met een keelontsteking en oorontsteking als gevolg is de KNO-arts ook in consult geroepen en wordt er via een gaasje in mijn oor ook op die manier anti-biotica toegediend.

Paniek bij de verpleging.

Verder weet ik van de afgelopen dagen vrij weinig en zijn grotendeels in waas aan mij voorbij gegaan. Mede door het grote (pseudo) epileptisch insult wat ik gisterochtend gehad heb. Schijnbaar heb ik behoorlijk liggen schudden en was ik niet aanspreekbaar. Ik heb een hoop stemmen gehoord maar kon niet of nauwelijks reageren op opdrachten.

Inmiddels was ik al in behandeling bij de internist, KNO-arts en nu werd ook de neuroloog in consult geroepen. Welk specialisme gaat mij deze week helpen aan een kwartet?

Omdat ik niet reageerde op aanspreken schijnt er met spoed een CT-scan gemaakt te zijn van mijn hoofd. Echter hier heb ik maar vlagen van meegekregen en had op een gegeven moment het gevoel dat ik in mijn broek plaste, wat achteraf een bijwerking bleek te zijn van de contrastvloeistof die ze ingespoten hadden.

De rest van de dag is vaag aan mij voorbij gegaan. ‘S avonds schijnt de hele bubs met doktoren nog aan mijn bed te hebben gestaan toen ik wat helderder was en is er voor de volgende dag ( = vandaag = woensdag) een EEG gepland te zijn. De reden dat ze met spoed ook een CT-scan hebben gedaan was vanwege het feit dat de ontsteking in mijn hoofd zit en dat ze bang waren dat er een bloedvat in de hersenen klem was komen te zitten met de aanval tot gevolg. Gelukkig bleek er niets bijzonders op de scan te zien. De uitslag van het EEG heb ik nog niet.

In combinatie met de al geplande afspraak bij de KNO-arts waarbij het gaasje eruit ging en er weer een nieuw gaasje met Antibiotica er weer in ging kan je je voorstellen dat dit vandaag ook weer een bewogen dagje was.

De dubbele aanvalstactiek begint gelukkig wel zijn vruchten af te werpen, want sinds vanmiddag begin de hoofdpijn (En misselijkheid) af te nemen, waardoor ik vanavond voor het eerst in 3 dagen weer iets van vast voedsel tot mij heb kunnen nemen.

Mijn hypothese.

Blijkbaar (en hypothetisch gezien) lijkt de grote pseudoseizure een positieve wenteling gehad, want nu gaat het alleen maar beter. Waarschijnlijk had de interne spanning zich in mijn systeem zich zo ver opgebouwd dat dit zich alleen op deze manier kon ontladen. Sindsdien is de hoofdpijn ook weg.

Morgen ( = donderdag) deze hypothese toch maar aan de artsen voorleggen in de hoop dat zij zich ook in kunnen vinden of dat het een misschien een combinatie is van factoren.

Ik hoop dat de volgende update een epiloog kan worden!

Overgave (deel 2)

Helaas waren de orale gevechtstroepen niet opgewassen tegen de oorlog die in mijn hoofd was losgebarsten. Op de pijnschaal van 0-10 scoorde ik een 11!

Efteling-toon

Dus toch maar een afspraak gemaakt bij de Huisartsenpost, waar we gisteravond om 18.45u terecht konden. Wij waren er keurig op tijd, totdat de baliemedewerkster ons op een ‘Efteling-toon’ vertelde dat de wachttijd vanaf hier 2 uur (!) was. En dat zonder animatie. Nou ja, ze hadden televisieschermen in de aanbieding, gillende kinderen en overgevende marathonrenners in de aanbieding.
Maar als je zo’n enorme hoofdpijn hebt dat je er misselijk van wordt, is dat niet erg bevorderlijk!

Na 2,5 uur mochten we verder naar het eerste “wacht-station”, de huisarts, waar het gelukkig een stuk rustiger was en mij de keuze voorgelegd werd wat ik eigenlijk wel verwacht en gek genoeg op gehoopt had: antibiotica via het infuus zodat er zwaardere troepen aan het front mogen aantreden.

Animatie-ruimte

Hierna werden we verwezen naar de volgende animatie-ruimte; de wachtkamer van de SEH, waar we gelukkig minder lang hoefden te wachten; althans…dat dachten we…bleek deze post in 2’en gedeeld te zijn. 1 gedeelte voor het bloed prikken en 1 gedeelte erna.

56462464_10214471457045467_199229496908316672_n
Na nog een aantal tussen-stations was het uiteindelijk dat ik rond 00.45u op een afdeling terecht kwam en eindelijk kon liggen! Gelukkig had ik op de SEH morfine toegediend, zodat ik enigszins pijnvrij was.

Inmiddels lig ik dus te wachten in een ziekenhuisbed op verder beleid, hopende dat de hoofdpijn zakt en ik mij wat beter voel.

Lessen in overgave…het wordt steeds duidelijker!