Overgave….the story continues

Precies een week geleden werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. De heren (en dames) medici vonden dat ik inmiddels ‘genezen’ was verklaard.

Omdat ik nog niet op voldoende krachten was gekomen, alsmede het feit dat mijn oor de komende tijd nog extra zorg nodig had in de vorm druppels, kon ik terecht in zorghotel ‘pap en mam’

Hier was en ben ik nog steeds heel blij mee, want de hoop dat ik weer stereo zou kunnen horen na mijn poliklinische afspraak bij de Keel, Neus en Oogarts bleek helaas nog steeds te hoog gegrepen.

Inmiddels zijn we een week verder, maar echte vooruitgang zit er nog niet echt in. Ik blijf mij vermoeid voelen, en ook mijn oor en hals zijn nog regelmatig rood, warm en opgezet.

Rode vlaggen

Tijdens mijn opleiding doktersassistente zijn dat de rode vlaggen, waarvoor een consult noodzakelijk is. Mijn angst om de paasdagen in het ziekenhuis door te brengen, werd nog groter toen mijn lichaamstemperatuur boven de gewenste waarde bleek te zijn.

Door deze late complicaties merk ik dat de depressieve gedachten en angsten nog meer de kop op steken. Vandaar dat ik heel blij ben om in de veiligheid van het zorghotel te mogen verblijven.

De huisarts had inmiddels mijn ontslagbrief van het ziekenhuis binnen, dus was gelukkig op de hoogte van wat er vorige week zich heeft afgespeeld. Zij wierp een voorzichtige blik in mijn oor en zag dat de bacterie nog bezig was om met zijn laatste krachten nog bezig was eea te infecteren. De hoeveelheden antibiotica die mij toegediend zijn zou voor bijna elk organisme dodelijk zijn, behalve voor de bacteriën in mijn oor.

Om mijn oor nog makkelijker te voorzien van de oordruppels krijg ik een soort oortampon, en …. een hele ‘leuke’ bijwerking van het kuurtje antibiotica is dat het vaginale schimmelinfectie kan opleveren waarvoor ik een “eitje” gekregen heb welke ik moet inbrengen.

Goede verstopplek voor het ‘eitje’

Ach ja, het is tenslotte bijna Pasen en een betere verstopplek kan ik niet bedenken! Overigens moet ik dan niet de tampon met het eitje verwisselen…. Nu hoop ik dat je geen beelddenker bent….

Kortom…Ik had mij deze paasdagen anders voorgesteld, maar blijkbaar zal ik mij aan moeten passen aan het tempo van mijn lichaam…

Fijne paasdagen en succes met zoeken…

Overgave – nawoord

Een beter medicijn als een heerlijke kroelpoes op mijn schoot is er eigenlijk niet. Vannacht voor het eerst weer in mn “eigen” bed geslapen, en eindelijk een beetje uit kunnen slapen zonder dat ik (te) vroeg wakker gemaakt werd door de verpleegkundige wekker(s). Ik ben nooit een ochtendmens geweest.

Ik hoorde toch maar de helft.

De dubbele aanvalstechniek van de antibiotica (zowel oraal (via de mond) alsmede topisch (via het oor) beginnen eindelijk zijn werk te doen. De pijn is nu redelijk te behappen met een dosis pijnmedicatie en de zwellingen beginnen ook minder te worden. Wel heb ik nog last van doofheid aan mijn rechteroor, wat door sommigen (ik noem geen namen) als niets bijzonders wordt beschouwd. Ik hoorde toch altijd maar de helft. Overigens wel de goede helft!

Wel voel ik mij nog steeds erg moe en val dan ook nog geregeld in slaap. Vanmorgen met hulp lekker in bad geweest, maar daardoor heb ik opgedane energie van de nacht in één keer verspeeld. Zelfs in het warme water vielen mijn ogen dicht.

Zorghotel pap en mam

Vanmiddag ook nog even op het bankje van het zonnetje genoten waarbij de postbode de beterschapskaartjes kwam brengen bij ‘Zorghotel pap & mam’

Ik hoop dat ik de komende dagen elke dag een stapje (letterlijk en figuurlijk) vooruit kan gaan, want ik sta nog behoorlijk wankel op mijn benen.

 

Overgave – epiloog

Hoewel ik vanmorgen nog dacht dat het niet zou blijven bij een trilogie, waarover straks meer details, heb ik toch besloten om er geen doktersroman-serie van te maken.

Vannacht slecht geslapen, wederom hoofdpijn gehad waarvoor ik midden in de nacht nog 2 paracetamol gekregen heb. Daarop redelijk op door kunnen slapen.

Snooze-knop

Zoals sommigen van jullie weten ben ik totaal geen ochtendmens en moeten ze niet ’s ochtends vroeg al met veel herrie naast mn bed staan. Mijn wekker sla ik thuis altijd uit, maar hier in het ziekenhuis bestaat deze wekker uit een vracht verplegend personeel die van alles wil doen; bloeddruk opmeten, medicijnen geven, ontbijt uitdelen. Tja, en deze wekkers sla je niet even op de snooze-knop.

Energie om mijzelf te wassen heb ik nog niet, dus hielp de verpleging mij met wassen en aankleden. Gelukkig had ik gisterenavond mijn privé-zuster die mij geholpen heeft met douchen.

Nog voordat ik enigszins mijn ontbijt had gekregen (gelukkig kreeg ik bakje vla mee voor onderweg) mocht ik vanmorgen wederom bij de kno-arts zijn die voor de 3e keer op rij in mijn oor heeft zitten peuteren en (nu dan alsnog) de tampon eruit gehaald heeft.
De hoop dat ik weer stereo zou horen bleek helaas nog iets te hoog gegrepen.

Door alle drukte van deze ochtend hadden de spanningen zich blijkbaar onbewust weer opgestapeld in mijn systeem wat zich naar buiten werkte via een niet epileptische insult. Dit keer voelde ik hem aankomen en drukte op de bel, maar kon zelf al niets meer doen toen de verpleging kwam.

Ik voelde dat ik een spray (midazolam) in mijn neus spoten en dat de bloeddrukband om mijn arm geregeld opgepompt werd. Ook bleek mijn saturatie aan de lage kant te zijn geweest, waardoor ze extra zuurstof hebben moeten geven. Hierna ben ik weer in een diepe slaap gevallen.

Deze diepe slaap heb ik blijkbaar de afgelopen dagen veel vaker gehad, want ik heb het gevoel dat ik sinds gistermiddag (=woensdag) weer een beetje in het land der levenden kom.

Ondanks dat ik via FB jullie op de hoogte heb gehouden, weet ik nagenoeg weinig meer van deze dagen.

Geen kwartet.

Vanmiddag hoorde ik de artsen nog aan mijn bed, toen ik net wakker was van de aanval en kon mij nog moeilijk oriënteren. Zowel de internist, neuroloog als de kno-arts (gelukkig is het mij niet gelukt om kwartet te halen), vonden dat ik vandaag ( = donderdag) naar huis zou kunnen. Maar dat zag ik zelf eigenlijk nog niet zitten.

Wel heb ik afgesproken dat ik vandaag probeer wat meer te mobiliseren. Tot vanmiddag deed mijn rechterkant van mijn lichaam nog niet mee (na-klachten van de aanval), dus toen ik -in mijn ijverigheid – de eerste bambi-stapjes probeerde te zetten, wat resulteerde in de “Ministery of Silly walks” werd ik toch maar even weer terug gedirigeerd naar mn bed.

Genieten van een cappuccino.

Vanmiddag heeft mn moeder mij “ontvoerd” naar beneden waar ik genoten heb van een cappuccino en een ijsje!

Langzaam komt ook de kracht in mn benen weer terug en begin mij langzaam te beseffen dat ik behoorlijk ziek geweest ben.

Gelukkig mag ik morgenochtend met ontslag naar “Zorghotel pap en mam” Ik zal daar voorlopig nog blijven tot ik helemaal ben opgeknapt. Wanneer dat is weet ik niet, maar kaartjes zijn altijd welkom.

Ps: Doktersromannetjes niet, die schrijf ik zelf wel.

56629294_10214494285656168_327499202009497600_n

Overgave (deel 3)

Waarvan ik van de week nog dacht een kleine update te geven, begint het helaas nu wel min of meer op een trilogie te lijken. En ik hoop eigenlijk dat het daar wel bij blijft.

Sinds zondagavond lig ik dus in een ziekenhuis-bed en in tegenstelling dat je hier beter van zou moeten worden, voelde ik mij steeds slechter. Ik was misselijk van de hoofdpijn of kreeg hoofdpijn van de misselijkheid (daar ben ik nog steeds niet over uit)

De afgelopen dagen heb ik dus ook amper niets gegeten noch gedronken. Uit angst dat alles er weer linea recta eruit kwam via de zelfde weg waar het in gekomen is. Daarnaast het feit dat ik mijn mond gewoonweg niet verder open kon doen vanwege de zwelling doe zich inmiddels bij mijn rechterkant van mijn oor, oog, kaak en keel heeft gevestigd.

Ik hoop dat dit een geluk bij een ongeluk is, waardoor mijn BMI ook wat gedaald zal zijn. Who knows.

Doordat de ontsteking zich blijkbaar naar binnen heeft geslagen, met een keelontsteking en oorontsteking als gevolg is de KNO-arts ook in consult geroepen en wordt er via een gaasje in mijn oor ook op die manier anti-biotica toegediend.

Paniek bij de verpleging.

Verder weet ik van de afgelopen dagen vrij weinig en zijn grotendeels in waas aan mij voorbij gegaan. Mede door het grote (pseudo) epileptisch insult wat ik gisterochtend gehad heb. Schijnbaar heb ik behoorlijk liggen schudden en was ik niet aanspreekbaar. Ik heb een hoop stemmen gehoord maar kon niet of nauwelijks reageren op opdrachten.

Inmiddels was ik al in behandeling bij de internist, KNO-arts en nu werd ook de neuroloog in consult geroepen. Welk specialisme gaat mij deze week helpen aan een kwartet?

Omdat ik niet reageerde op aanspreken schijnt er met spoed een CT-scan gemaakt te zijn van mijn hoofd. Echter hier heb ik maar vlagen van meegekregen en had op een gegeven moment het gevoel dat ik in mijn broek plaste, wat achteraf een bijwerking bleek te zijn van de contrastvloeistof die ze ingespoten hadden.

De rest van de dag is vaag aan mij voorbij gegaan. ‘S avonds schijnt de hele bubs met doktoren nog aan mijn bed te hebben gestaan toen ik wat helderder was en is er voor de volgende dag ( = vandaag = woensdag) een EEG gepland te zijn. De reden dat ze met spoed ook een CT-scan hebben gedaan was vanwege het feit dat de ontsteking in mijn hoofd zit en dat ze bang waren dat er een bloedvat in de hersenen klem was komen te zitten met de aanval tot gevolg. Gelukkig bleek er niets bijzonders op de scan te zien. De uitslag van het EEG heb ik nog niet.

In combinatie met de al geplande afspraak bij de KNO-arts waarbij het gaasje eruit ging en er weer een nieuw gaasje met Antibiotica er weer in ging kan je je voorstellen dat dit vandaag ook weer een bewogen dagje was.

De dubbele aanvalstactiek begint gelukkig wel zijn vruchten af te werpen, want sinds vanmiddag begin de hoofdpijn (En misselijkheid) af te nemen, waardoor ik vanavond voor het eerst in 3 dagen weer iets van vast voedsel tot mij heb kunnen nemen.

Mijn hypothese.

Blijkbaar (en hypothetisch gezien) lijkt de grote pseudoseizure een positieve wenteling gehad, want nu gaat het alleen maar beter. Waarschijnlijk had de interne spanning zich in mijn systeem zich zo ver opgebouwd dat dit zich alleen op deze manier kon ontladen. Sindsdien is de hoofdpijn ook weg.

Morgen ( = donderdag) deze hypothese toch maar aan de artsen voorleggen in de hoop dat zij zich ook in kunnen vinden of dat het een misschien een combinatie is van factoren.

Ik hoop dat de volgende update een epiloog kan worden!

Overgave (deel 2)

Helaas waren de orale gevechtstroepen niet opgewassen tegen de oorlog die in mijn hoofd was losgebarsten. Op de pijnschaal van 0-10 scoorde ik een 11!

Efteling-toon

Dus toch maar een afspraak gemaakt bij de Huisartsenpost, waar we gisteravond om 18.45u terecht konden. Wij waren er keurig op tijd, totdat de baliemedewerkster ons op een ‘Efteling-toon’ vertelde dat de wachttijd vanaf hier 2 uur (!) was. En dat zonder animatie. Nou ja, ze hadden televisieschermen in de aanbieding, gillende kinderen en overgevende marathonrenners in de aanbieding.
Maar als je zo’n enorme hoofdpijn hebt dat je er misselijk van wordt, is dat niet erg bevorderlijk!

Na 2,5 uur mochten we verder naar het eerste “wacht-station”, de huisarts, waar het gelukkig een stuk rustiger was en mij de keuze voorgelegd werd wat ik eigenlijk wel verwacht en gek genoeg op gehoopt had: antibiotica via het infuus zodat er zwaardere troepen aan het front mogen aantreden.

Animatie-ruimte

Hierna werden we verwezen naar de volgende animatie-ruimte; de wachtkamer van de SEH, waar we gelukkig minder lang hoefden te wachten; althans…dat dachten we…bleek deze post in 2’en gedeeld te zijn. 1 gedeelte voor het bloed prikken en 1 gedeelte erna.

56462464_10214471457045467_199229496908316672_n
Na nog een aantal tussen-stations was het uiteindelijk dat ik rond 00.45u op een afdeling terecht kwam en eindelijk kon liggen! Gelukkig had ik op de SEH morfine toegediend, zodat ik enigszins pijnvrij was.

Inmiddels lig ik dus te wachten in een ziekenhuisbed op verder beleid, hopende dat de hoofdpijn zakt en ik mij wat beter voel.

Lessen in overgave…het wordt steeds duidelijker!

 

Overgave.

Ik heb dit altijd lastig gevonden. Ik dacht langzaam weer uit mijn depressie te klimmen, maar ben van de week weer keihard terug gefloten door mijn lichaam. Ergens in de buurt van mijn rechteroor heeft zich een klein beestje van het type streptokok/stafylokok genesteld. Alsof ik niet genoeg had aan mijzelf.

Dit veroorzaakt een mix van ziekmakende gevoelens zoals ernstige hoofdpijn (lijkend op clusterhoofdpijn), vermoeidheid, misselijkheid, oorpijn en heb moeite om mijn ogen open te houden.

De huisarts diagnosticeerde dit verschijnsel met iets wat alleen bij oudere mensen op benen voorkomt; erysipilas oftewel wondroos. Ik heb antibiotica gekregen en in combinatie met de inmiddels ingeburgerde antidepressiva voel ik mij langzaam een wandelende apotheek te worden.

En dat terwijl ik in mijn hoofd (voor zover het denken lukt) ik een hoop dingen wil doen, geeft mijn lichaam aan dat ik blijkbaar heel iets anders aan.

Dus tja…Blijkbaar heb ik nog wat lessen te gaan in overgave…

56775743_10214465351692837_4491920361457188864_n

 

Kwetsbaarheid

Mijn kracht heeft er voor gezorgd
Dat ik mijn tranen keihard wegduw
Zodat ik niet geraakt kan worden
Voor de kwetsbaarheid die eronder zit

Steeds langer, steeds meer, steeds vaker
Duurt deze oneerlijke innerlijke strijd.

Nu ik geen weerstand meer kan bieden
Aan de kracht die mijn bescherming was
Kan ik niet anders dan de kwetsbare kant
Van mijn zijn te laten zien

Het maakt mij onmachtig en gefrustreerd
Omdat het smeltwater van mijn hart
Geblokkeerd lijkt te zijn
Door de kracht van de angst voor mijn kwetsbaarheid.

(c) 16-01-2019 – Annelies

Vanmiddag weer eens een ambulance van binnen gezien….

Nadat ik al een week last heb van vermoeidheid, hoofdpijn en een vaag voorgevoel wat ik niet thuis kan brengen, loop ik vanmiddag nietsvermoedend boodschappen te doen bij de supermarkt.

Ik merk gaandeweg dat ik vervreemd raak van mijzelf en de omgeving. Ik probeer mijn boodschappenbriefje te herinneren wat ik geschreven heb, maar er komt niets naar boven. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik al 5 minuten naar een schap heb staan staren, terwijl ik het zelf niet door heb. Ik voel me misselijk, terwijl ik voldoende gegeten heb.

De geluiden, kleuren, geuren, muziek en bewegingen komen ineens keihard ongefilterd en onaangekondigd mijn systeem binnen denderen.

Ik besluit bij de koffiecorner te gaan zitten en probeer mijn hoofd er bij krijgen. ‘FOCUS’, probeer ik mijzelf toe te spreken. Maar alle tips, trucs en oefeningen die ik geleerd had om in zo’n situatie toe te passen zijn verdwenen.
Ik zie de omgeving steeds waziger om mij heen worden en voel mij ook steeds wankeler op het krukje zitten….

Eindelijk rust

…Totdat in één klap alle spierspanning in mijn lichaam lijkt verdwenen en ik met een smak op de grond terecht kom.

Ik voel dat mijn lichaam de inmiddels opgebouwde spanning (van dagen? weken?) zich een weg naar buiten werkt door onophoudelijk te schudden en hoor vaag dat er mensen (winkelmedewerkers?) zich zorgen maken en 112 bellen. Reageren kan ik niet, want mijn systeem is tijdelijk uitgeschakeld. Overigens hoor ik wel alles, hoewel het niet allemaal even helder bij mij binnenkomt.
Eindelijk rust…ik hoef even niets meer…de winkelmedewerkers blijven bij mij, zodat ik mij verder niet kan bezeren.

Langzaam komt het besef dat ik op de grond lig en een aanval heb gehad. Op de achtergrond hoor ik van het personeel dat de ambulance er is.

Een vreemde mannenstem, naar wat later blijkt één van de ambulancebroeders, spreekt mij met een ferme stem toe dat ik mijn ogen open moet doen en mijn tong moet uitsteken. Het licht om mij heen doet pijn aan mijn ogen, naast dat mijn hoofd ook pijn doet.

Langzaam voer ik de opdrachten uit die mij gevraagd worden. Daarnaast moet ik ook nog op de brancard geholpen worden, wat lastig gaat omdat mijn rechterkant van mijn lichaam nog niet helemaal meewerkt.

Ooit wilde ik zelf op de ambulance werken

48379499_10213748933022818_4367438168971018240_n

Éénmaal in de ambulance begint mijn systeem zich weer stapsgewijs te resetten, waardoor mijn spraakfunctie langzaam terugkomt en ik mij steeds meer bewust wordt waar ik mij bevind en wat er zojuist gebeurd is.

Inmiddels heeft de ambulancebroeder mijn ‘noodprotocol’ gevonden in mijn tasje, waarin staat dat ik een Functioneel Neurologische Stoornis (FNS) /conversiestoornis heb.

Nadat ik onderworpen ben aan alle medische check-ups, waarbij wel bleek dat mijn bloeddruk aan de hoge kant is, hoefde ik gelukkig niet mee in deze gele taxi naar het ziekenhuis.

Ooit wilde ik zelf op de ambulance werken, helaas lig ik er vaker in als patiënt…

Het hoge bloeddruk verhaal gaat wellicht nog wel een staartje krijgen, maar dat is iets wat ik bij mijn eigen huisarts kan laten onderzoeken.

Daarnaast heb ik ook de papieren binnen gekregen voor een mogelijke behandeling bij het SEIN (epilepsie centrum), dus probeer ondanks alles hoop te houden….en rust…