Overgave – Langzaam opkrabbelen.

Geduld is nooit mijn sterkste kant geweest. Dat hebben jullie inmiddels wel kunnen lezen in mijn voorgaande blogs. Gelukkig heb ik de afgelopen weken geen bezoekjes meer gebracht aan de huisarts of het ziekenhuis. Wel heb ik veel kaartjes mogen ontvangen, waar ik iedereen voor wil bedanken.

Ik ben langzaam aan het opkrabbelen, dat wil zeggen dat ik steeds meer energie krijg en ook weer zin heb om dingen te ondernemen. Hiermee krijg ik ook het besef dat de antidepressiva aanslaan en de donkere wolken in mijn hoofd aan het verdwijnen zijn. Als de wolken buiten nu ook plaats gaan maken voor de zon, wordt het alleen nog maar beter.

Blikkerige geluiden

Waar ik nog wel last van heb, is dat ik aan mijn rechteroor nog gehoorverlies. Omdat (medisch-technisch verhaal) de buis van Eustachius waarschijnlijk nog deels verstopt zit, is het drukverschil in mijn oren nog niet helemaal goed, waardoor ik klanken ‘blikkerig’ hoor en soms ook niet weet waar het geluid vandaan komt. Hierdoor heb ik ook last gekregen van tinnitus aan dit oor.

Drukke omgevingen (zoals het openbaar vervoer, supermarkt etc.) zijn voor mij extra vermoeiend omdat ik mij ook moet focussen waar het geluid vandaan komt. Als er dan ook nog muziek gedraaid wordt, kan het zijn dat dit mijn (pseudo)epileptische aanvallen triggert.

Geduld is een schone taak.

Dus ja, ik ben aan het opkrabbelen. En tegelijkertijd moet ik ook op mijn hoede zijn en niet denken dat ik alweer meteen op mijn ‘oude’ niveau zit. Ik ben de afgelopen maanden; eigenlijk al vanaf vorig jaar juni (!) behoorlijk ziek geweest. Eerst een sluimerende depressie die zich in januari van dit jaar openbaarde en vervolgens de bacteriële infectie (wondroos) in mijn oor. “Geduld is een schone zaak”, luidt het spreekwoord.

De komende week ga ik mij rustig aan voorbereiden op mijn vakantie in Friesland, en hoop dan voldoende op krachten te kunnen zijn om (wellicht) in een wat lager tempo de dingen weer op te pakken. Ik kan tenslotte ook op 80% de dingen doen in plaats van op mijn gebruikelijke 120%!

Advertenties

Overgave – the story continues (2)

Hoewel ik gehoopt had er geen serie van te maken, lijkt het erop dat ik hier van terug moet komen. Mijn immuunsysteem reageert nauwelijks op de antibiotica; inmiddels ben ik met kuurtje nummer 5 (!) bezig, wat vooralsnog nog niet veel verbetering brengt. Zelfs niet de negatieve bijwerkingen die deze antibiotica mee zouden brengen. Het enige wat zich uit mijn darmen werkt zijn loze gassen.

Proefkonijn.

Af en toe voel ik mij een menselijk proefkonijn met de verschillende medicijnen die ik voorgeschreven krijg en betwijfel soms of hier placebo’s tussen zitten omdat mijn lichaam er totaal niet op reageert.

Ik blijf me enorm vermoeid voelen, een gevoelstoestand wat te vergelijken valt met de ziekte van Pfeiffer. Helaas heeft het geen zin om mij hierop te testen, omdat ik in mijn jeugd deze infectieziekte heb gehad en bij bloedonderzoek er nu hooguit een broertje of zusje van deze vorm te vinden zou zijn. Overigens is er tijdens mijn opname slechts 1x bloed afgenomen.

Daarnaast is mijn lichaamstemperatuur sinds het begin van mijn klachten niet lager geweest dan 37,5 °C en blijf ik mij misselijk voelen wat ook niet bevorderlijk is voor de inname van de belangrijke voedingsstoffen voor herstel.
Dit laatste is te waarschijnlijk wel de enige (bij)werking van de antibiotica. En voor de liefhebbers heb ik nog een “eitje” over… 🥚

Mijn moeder heeft de afgelopen tijd mijn oor gedruppeld en schoongemaakt, en is op iets verontrusts gestuit, waardoor ik in korte tijd wederom een ritje naar de huisarts maakte. Ze ontdekte een wondje op mijn oor, wat er voor mijn opname in het ziekenhuis nog niet zat. Mede door het feit dat ik mij nog steeds beroerd voel (je zou toch denken dat ik nu inmiddels aan de beterende hand zou moeten zijn), zaten we te denken aan een vleesetende bacterie die zich in/rond de weefsels van mijn oor zich van een 3-gangen maaltijd aan het genieten was. Op zich geen hele rare gedachte, omdat deze bacterie ook door de Streptokok-familie afstamd en alleen bevestigd kan worden door weefsels op kweek te zetten.

De huisarts heeft het verhaal aangehoord van mijn moeder, die met mij mee was, omdat ik mijzelf te ziek voelde om zelf verhaal te doen. Hij heeft gekeken bij mijn oor en kon niet bevestigen noch ontkennen dat het een vleesetende bacterie was, omdat hij ervan uit ging dat er in het ziekenhuis naast bloedonderzoek ook weefsels op kweek waren gezet. Dit laatste is dus nooit gedaan.

Ook heeft hij al een voorschotje genomen op koningsdag en een voorzichtige blik geworpen in mijn oor. Met koningsdag worden er met name met ballen gegooid op blikken. Ditmaal gebruikte de huisarts de otoscoop (een instrument waarmee je de gehoorgang en trommelvlies in beeld kan brengen)
Hij zag dat mijn gehoorgang nog erg onrustig was en er helende wondjes te zien waren (Maar wat zit daaronder?) en dat mijn trommelvlies nog steeds ontstoken blijkt te zijn.

Het vervelende van dat ontstoken trommelvlies is dat ik nog steeds éénzijdig doof ben. Dit is vooral met televisie kijken erg vervelend, omdat ik mij enorm moet inspannen om iets te kunnen horen. En als je dan al niet zoveel energie heb of last heb van lichtgevoeligheid is dat niet handig.
Waar ik vroeger ook veel heling uit haalde is het luisteren naar muziek, maar in tegenstelling tot mijn vader hoor ik wel degelijk het verschil tussen mono en stereo!

Door het feit dat de klachten zo lang aanhouden (heb vanaf 3 april al klachten) heeft mijn huisarts besloten om toch maar weer intercollegiaal overleg te plegen met de keel-, Neus- en oorarts in het ziekenhuis waar ik mij morgen (vrijdag 26 april) weer mag melden. In de hoop dat hij iets aan mijn oorpijn en doofheid kan doen. En als ik dan toch in het ziekenhuis ben, kunnen ze meteen een kweek afnemen en een algemeen bloedonderzoek doen. Mijn eigen bijdrage ben ik toch al kwijt.

Niets moet, alles mag.

Mijn ouders zijn heel waardevol voor mij, omdat ik nog steeds in hun zorghotel mag verblijven. “Niets moet, alles mag” is een veelgehoorde mantra die ik de afgelopen tijd van hun gehoord heb. Veel mensen die mij kennen weten dat ik het moeilijk vind om hulp te aanvaarden, omdat ik het allemaal uiteindelijk toch zelf moet doen.

Zo merk ik door alles heen dat mijn depressieve gedachten ook weer regelmatig door mijn hoofd heen zweven en ben blij dat ze geen houvast vinden in mijn hoofd. Daarom is het ook extra fijn om in deze beschermende omgeving te zijn waarbij ik mij boos, gefrustreerd, verdrietig en moe mag zijn, zonder dat er iets van mij verwacht wordt.

58442831_10214585969348203_2934271792056893440_n

Overgave – nawoord

Een beter medicijn als een heerlijke kroelpoes op mijn schoot is er eigenlijk niet. Vannacht voor het eerst weer in mn “eigen” bed geslapen, en eindelijk een beetje uit kunnen slapen zonder dat ik (te) vroeg wakker gemaakt werd door de verpleegkundige wekker(s). Ik ben nooit een ochtendmens geweest.

Ik hoorde toch maar de helft.

De dubbele aanvalstechniek van de antibiotica (zowel oraal (via de mond) alsmede topisch (via het oor) beginnen eindelijk zijn werk te doen. De pijn is nu redelijk te behappen met een dosis pijnmedicatie en de zwellingen beginnen ook minder te worden. Wel heb ik nog last van doofheid aan mijn rechteroor, wat door sommigen (ik noem geen namen) als niets bijzonders wordt beschouwd. Ik hoorde toch altijd maar de helft. Overigens wel de goede helft!

Wel voel ik mij nog steeds erg moe en val dan ook nog geregeld in slaap. Vanmorgen met hulp lekker in bad geweest, maar daardoor heb ik opgedane energie van de nacht in één keer verspeeld. Zelfs in het warme water vielen mijn ogen dicht.

Zorghotel pap en mam

Vanmiddag ook nog even op het bankje van het zonnetje genoten waarbij de postbode de beterschapskaartjes kwam brengen bij ‘Zorghotel pap & mam’

Ik hoop dat ik de komende dagen elke dag een stapje (letterlijk en figuurlijk) vooruit kan gaan, want ik sta nog behoorlijk wankel op mijn benen.

 

Overgave – epiloog

Hoewel ik vanmorgen nog dacht dat het niet zou blijven bij een trilogie, waarover straks meer details, heb ik toch besloten om er geen doktersroman-serie van te maken.

Vannacht slecht geslapen, wederom hoofdpijn gehad waarvoor ik midden in de nacht nog 2 paracetamol gekregen heb. Daarop redelijk op door kunnen slapen.

Snooze-knop

Zoals sommigen van jullie weten ben ik totaal geen ochtendmens en moeten ze niet ’s ochtends vroeg al met veel herrie naast mn bed staan. Mijn wekker sla ik thuis altijd uit, maar hier in het ziekenhuis bestaat deze wekker uit een vracht verplegend personeel die van alles wil doen; bloeddruk opmeten, medicijnen geven, ontbijt uitdelen. Tja, en deze wekkers sla je niet even op de snooze-knop.

Energie om mijzelf te wassen heb ik nog niet, dus hielp de verpleging mij met wassen en aankleden. Gelukkig had ik gisterenavond mijn privé-zuster die mij geholpen heeft met douchen.

Nog voordat ik enigszins mijn ontbijt had gekregen (gelukkig kreeg ik bakje vla mee voor onderweg) mocht ik vanmorgen wederom bij de kno-arts zijn die voor de 3e keer op rij in mijn oor heeft zitten peuteren en (nu dan alsnog) de tampon eruit gehaald heeft.
De hoop dat ik weer stereo zou horen bleek helaas nog iets te hoog gegrepen.

Door alle drukte van deze ochtend hadden de spanningen zich blijkbaar onbewust weer opgestapeld in mijn systeem wat zich naar buiten werkte via een niet epileptische insult. Dit keer voelde ik hem aankomen en drukte op de bel, maar kon zelf al niets meer doen toen de verpleging kwam.

Ik voelde dat ik een spray (midazolam) in mijn neus spoten en dat de bloeddrukband om mijn arm geregeld opgepompt werd. Ook bleek mijn saturatie aan de lage kant te zijn geweest, waardoor ze extra zuurstof hebben moeten geven. Hierna ben ik weer in een diepe slaap gevallen.

Deze diepe slaap heb ik blijkbaar de afgelopen dagen veel vaker gehad, want ik heb het gevoel dat ik sinds gistermiddag (=woensdag) weer een beetje in het land der levenden kom.

Ondanks dat ik via FB jullie op de hoogte heb gehouden, weet ik nagenoeg weinig meer van deze dagen.

Geen kwartet.

Vanmiddag hoorde ik de artsen nog aan mijn bed, toen ik net wakker was van de aanval en kon mij nog moeilijk oriënteren. Zowel de internist, neuroloog als de kno-arts (gelukkig is het mij niet gelukt om kwartet te halen), vonden dat ik vandaag ( = donderdag) naar huis zou kunnen. Maar dat zag ik zelf eigenlijk nog niet zitten.

Wel heb ik afgesproken dat ik vandaag probeer wat meer te mobiliseren. Tot vanmiddag deed mijn rechterkant van mijn lichaam nog niet mee (na-klachten van de aanval), dus toen ik -in mijn ijverigheid – de eerste bambi-stapjes probeerde te zetten, wat resulteerde in de “Ministery of Silly walks” werd ik toch maar even weer terug gedirigeerd naar mn bed.

Genieten van een cappuccino.

Vanmiddag heeft mn moeder mij “ontvoerd” naar beneden waar ik genoten heb van een cappuccino en een ijsje!

Langzaam komt ook de kracht in mn benen weer terug en begin mij langzaam te beseffen dat ik behoorlijk ziek geweest ben.

Gelukkig mag ik morgenochtend met ontslag naar “Zorghotel pap en mam” Ik zal daar voorlopig nog blijven tot ik helemaal ben opgeknapt. Wanneer dat is weet ik niet, maar kaartjes zijn altijd welkom.

Ps: Doktersromannetjes niet, die schrijf ik zelf wel.

56629294_10214494285656168_327499202009497600_n

Overgave (deel 3)

Waarvan ik van de week nog dacht een kleine update te geven, begint het helaas nu wel min of meer op een trilogie te lijken. En ik hoop eigenlijk dat het daar wel bij blijft.

Sinds zondagavond lig ik dus in een ziekenhuis-bed en in tegenstelling dat je hier beter van zou moeten worden, voelde ik mij steeds slechter. Ik was misselijk van de hoofdpijn of kreeg hoofdpijn van de misselijkheid (daar ben ik nog steeds niet over uit)

De afgelopen dagen heb ik dus ook amper niets gegeten noch gedronken. Uit angst dat alles er weer linea recta eruit kwam via de zelfde weg waar het in gekomen is. Daarnaast het feit dat ik mijn mond gewoonweg niet verder open kon doen vanwege de zwelling doe zich inmiddels bij mijn rechterkant van mijn oor, oog, kaak en keel heeft gevestigd.

Ik hoop dat dit een geluk bij een ongeluk is, waardoor mijn BMI ook wat gedaald zal zijn. Who knows.

Doordat de ontsteking zich blijkbaar naar binnen heeft geslagen, met een keelontsteking en oorontsteking als gevolg is de KNO-arts ook in consult geroepen en wordt er via een gaasje in mijn oor ook op die manier anti-biotica toegediend.

Paniek bij de verpleging.

Verder weet ik van de afgelopen dagen vrij weinig en zijn grotendeels in waas aan mij voorbij gegaan. Mede door het grote (pseudo) epileptisch insult wat ik gisterochtend gehad heb. Schijnbaar heb ik behoorlijk liggen schudden en was ik niet aanspreekbaar. Ik heb een hoop stemmen gehoord maar kon niet of nauwelijks reageren op opdrachten.

Inmiddels was ik al in behandeling bij de internist, KNO-arts en nu werd ook de neuroloog in consult geroepen. Welk specialisme gaat mij deze week helpen aan een kwartet?

Omdat ik niet reageerde op aanspreken schijnt er met spoed een CT-scan gemaakt te zijn van mijn hoofd. Echter hier heb ik maar vlagen van meegekregen en had op een gegeven moment het gevoel dat ik in mijn broek plaste, wat achteraf een bijwerking bleek te zijn van de contrastvloeistof die ze ingespoten hadden.

De rest van de dag is vaag aan mij voorbij gegaan. ‘S avonds schijnt de hele bubs met doktoren nog aan mijn bed te hebben gestaan toen ik wat helderder was en is er voor de volgende dag ( = vandaag = woensdag) een EEG gepland te zijn. De reden dat ze met spoed ook een CT-scan hebben gedaan was vanwege het feit dat de ontsteking in mijn hoofd zit en dat ze bang waren dat er een bloedvat in de hersenen klem was komen te zitten met de aanval tot gevolg. Gelukkig bleek er niets bijzonders op de scan te zien. De uitslag van het EEG heb ik nog niet.

In combinatie met de al geplande afspraak bij de KNO-arts waarbij het gaasje eruit ging en er weer een nieuw gaasje met Antibiotica er weer in ging kan je je voorstellen dat dit vandaag ook weer een bewogen dagje was.

De dubbele aanvalstactiek begint gelukkig wel zijn vruchten af te werpen, want sinds vanmiddag begin de hoofdpijn (En misselijkheid) af te nemen, waardoor ik vanavond voor het eerst in 3 dagen weer iets van vast voedsel tot mij heb kunnen nemen.

Mijn hypothese.

Blijkbaar (en hypothetisch gezien) lijkt de grote pseudoseizure een positieve wenteling gehad, want nu gaat het alleen maar beter. Waarschijnlijk had de interne spanning zich in mijn systeem zich zo ver opgebouwd dat dit zich alleen op deze manier kon ontladen. Sindsdien is de hoofdpijn ook weg.

Morgen ( = donderdag) deze hypothese toch maar aan de artsen voorleggen in de hoop dat zij zich ook in kunnen vinden of dat het een misschien een combinatie is van factoren.

Ik hoop dat de volgende update een epiloog kan worden!

Ziekgemeld …of niet

Begin augustus 2018 heb ik mij ziekgemeld, terwijl ik in de WW zat. Dit in verband met toenemende conversieklachten en aanhoudende depressieve klachten. Hierna heb ik 13 weken in de ‘wachtkamer’ van de Ziektewet gezeten. In die periode had ik gelukkig geen sollicitatieplicht, waardoor ik ook een beetje ‘op adem’ kon komen.Begin november 2018 liep deze 13-weken periode af, waardoor ik een oproep kreeg voor een gesprek met de verzekeringsarts van het UWV. Op 5 november vond dit gesprek plaats, waar ik gelukkig ondersteund werd door een arbeidsconsulent van SEIN, werden de functies van de WIA-beoordeling als leidraad genomen. Eén van deze functies (samensteller van producten) zou volgens de verzekeringsarts passend zijn.

Omdat zowel de arbeidsconsulent van SEIN en ik onvoldoende achter deze keuze stonden hadden we al de beslissing genomen om in bezwaar te gaan. Ook de verzekeringsarts uitte haar twijfels omtrent de arbeidsduurzaamheid van deze functie, omdat ook in mijn Functionele Mogelijkheidslijst (FML) is ook opgenomen dat ik beperkingen heb met deadlines en productiepieken, waardoor een dusdanige functie geen reële optie is.

Toch geen ziektewet-uitkering

Op 8 november kreeg ik per post de beslissing dat ik geen ziektewet-uitkering krijg. Een brief welke ik wel verwacht had.
Echter, op 9 november krijg ik via de digitale mailbox van het UWV een brief met de mededeling dat mijn Ziektewet-uitkering toegekend is. Omdat het die dag vrijdag was en ik geen mogelijkheid meer had om telefonisch contact te zoeken, heb ik mijn arbeidsconsulent van het SEIN bericht met de huidige stand van zaken. Hij antwoordde dat hij inderdaad gehoopt had dat mijn Ziektewet goedgekeurd zou worden. Alleen dan zou ik recht hebben op deskundige ondersteuning en begeleiding vanuit het SEIN.

Hierdoor zag mijn wereld er wat positiever uit en kon een plan de campagne maken met mijn arbeidsconsulent van SEIN, omdat ik ervan uit ging dat mijn Ziektewet-uitkering toegewezen was. Inmiddels had ik ook een mail gestuurd naar mijn werkcoach van het UWV om met haar samen met de arbeidsconsulent een afspraak te plannen.

Echter…dit mailtje is nooit aangekomen bij haar en heb via een andere weg haar kunnen benaderen waardoor zij mij terug gebeld heeft. Zij vertelde mij dat het zo maar zou kunnen zijn dat ik voor de korte duur van 1 tot 5 november een Ziektewet uitkering zou krijgen, want op 5 november is besloten dat ik weer arbeidsgeschikt zou zijn, wat niet zo is.
Zij adviseerde mij contact te zoeken met het UWV om te horen wat er nu precies aan de hand is.

46485926_10213569944788224_8929073610648190976_n

Nachtmerrie

Nadat ik een aantal minuten in de wacht had gestaan, werd mijn grootste nachtmerrie waarheid. Ik kreeg te horen dat de brieven van de toekenning en afwijzing hebben elkaar gekruist, wat betekende dat ik slechts van 1 tot 5 november recht zou hebben op een Ziektewet-uitkering, omdat ik daarna (volgens de verzekeringsarts) weer arbeidsgeschikt zou zijn.

Even wist ik niets meer uit te brengen en raakte helemaal over mijn toeren. Mijn ademhaling schoot omhoog, de tranen stonden in mijn ogen, mijn spraak haperde en alles in mijn lichaam wees erop dat ik tegen een PPEA aan zat te hikken. De dame aan de andere kant van de lijn probeerde zo goed en kwaad als het ging mij gerust te stellen en te ondersteunen en vond het ook een hele nare situatie. Door mijn reactie hoorde zij ook dat ik verre van hersteld was en adviseerde mij om bezwaar te maken en opnieuw mijn WW aan te vragen.

Omdat ik behoorlijk over de rooie was, heb ik mijn moeder gebeld om uit te leggen wat er aan de hand was. Echter doordat ik zo overstuur was, kwamen mijn woorden er niet duidelijk verstaanbaar uit mijn mond, maar kon wel kenbaar maken dat het niet verstandig was dat ik nu zelf achter het stuur zou moeten gaan zitten, omdat de kans reëel was dat ik mijn auto bewust of onbewust een gevaarlijke manoeuvre uit zou halen. Hierop heeft mijn moeder mij opgehaald om bij mijn ouders tot rust te komen.

Bezwaarschrift

Nadat ik enigszins tot rust was gekomen heb ik ’s middags samen met mijn vader online een bezwaarschrift opgesteld (waar ik nog slechts 2 dagen voor had) waarbij we aangegeven hebben dat de verschillende data erg verwarrend is en dat de toekenning van de ziektewet van belang is voor een gespecialiseerde ondersteuning en begeleiding van SEIN.
Al deze onduidelijkheden en regelzaken kostten mij enorm veel energie. Energie die ik niet heb. Voor nu is het afwachten wat het bezwaarschrift teweegbrengt.

46482783_10213569955828500_3738794594813345792_n

Bloedprikken.

De afgelopen maanden voel ik mij neerslachtig, en de laatste weken ben ik toenemend vermoeid. Ik weet niet wat hiervan de oorzaak of het gevolg is. Omdat deze situatie niet bevorderlijk is voor mijn gezondheid, heb ik besloten om bloedonderzoek te laten doen bij de huisarts.

Ik bel mijn huisarts, en de aanwezige assistente hoort dat ik mij neerslachtig voel, waardoor ik meteen terecht kan bij de huisarts. Ik probeer aan te geven dat de nood gelukkig ook weer niet zo hoog is, maar dat ik graag de oorzaak wil weten van deze vermoeidheid door middel van bloedonderzoek.

Dus ga ik vanmorgen, vol goede moed, ’even’  bloedprikken. Ik blijk behoorlijk spaarzaam te zijn met het geven van mijn bloed, want elke poging om bloed uit mijn aderen te verkrijgen loopt uit op een deceptie.

Langzaam veranderd mijn lichaam in een levend vergiet, en breekt bij mij de angst en paniek uit, dat ik straks voor het ‘simpele’ bloedprikken uit moet wijken naar het ziekenhuis. Ook het overduidelijke bewijs dat mijn lichaam wederom niet doet wat het simpelweg hoort te doen, zorgt voor een negatieve gedachtenspiraal waardoor de zweetdruppels langzaam zichtbaar worden op mijn voorhoofd.

De laborante vraagt of het gaat met mij, en ik antwoord dat het prikken mij weinig doet. Ik hoor zelf het snikken in mijn stem, en voel dat ik steeds minder aanwezig ben.

Inmiddels heeft de laborante een ader gevonden op mijn hand, waarna ze eindelijk mijn kostbare bloed in het buisje ziet lopen. Helaas gaat dit gepaard met een immense pijn, waardoor alle alarmbellen in mijn lichaam afgaan en mijn systeem in code rood veranderd. In plaats van net te doen dat het wel gaat met mij, laten de uiterlijke signalen weten dat het niet gaat met mij. Blijkbaar zie ik bleek, zweet ik als een otter en komen de woorden verdraaid mijn mond uit. Het lopen gaat ook niet meer zoals het behoort te gaan.

Gelukkig is er een behandeltafel beschikbaar waar ik op mag gaan liggen. Ondertussen probeert mijn lichaam zich  te ontdoen van alle stress en spanningen door een pseudo epileptisch insult in te zetten.

In het medisch centrum zitten  -geluk bij een ongeluk- alle medische disciplines bij elkaar, waardoor mijn huisarts meteen ingeschakeld kan worden. Ik hoor dat de vervangende huisarts komt kijken en voel dat ze wat controles bij mij doet. Ze vraagt wat voor mij de manier is, om uit de aanval te komen.

Hortend en stotend kan ik uitbrengen dat ik tegen de aanval lig te vechten, waarna ik de ‘goedkeuring’  krijg om de aanval er te laten zijn. Mijn lichaam verandert in een menselijke milkshake-machine, waarna ik niet lang daarna voel dat mijn lichaam zich eindelijk ontspant.

Terwijl mijn huisarts mij haar grootste angst toevertrouwd, (Haar moeten ze liggend bloedprikken!) kom ik langzaam weer wat meer in het ‘hier en nu’.
Nu is het niet zo dat ik niet tegen bloedprikken kan, mijn systeem kan niet tegen stress.

Helaas zijn er steeds meer dingen die mijn systeem als ‘stressor’  beschouwd, en ben ik continue lerende.

De les die ik hieruit heb geleerd heb, is dat ik voortaan bloed ga prikken in het ziekenhuis.

Compleet ontspannen in de natuur

Ondanks mijn vermoeidheid voelde mijn lichaam een grote ‘ja’ toen ik door Francis van de Wiel uitgenodigd werd voor een evenement met als titel ‘Compleet ontspannen in de natuur’
Afgezien van Francis, kende ik niemand van de organisatie. Overigens ken ik Francis ook nog maar vrij kort; maar door haar liefdevolle aanwezigheid die ik van haar mocht ontvangen tijdens de vele keren dat ik in de empathietent van het Open UP festival ben beland, voelde ik mij veilig in haar aanwezigheid.

Nadat ik de informatie nog eens later las, werd de fysieke ‘ja’ nog groter, terwijl in mijn hoofd de mentale overtuigingen mij ervan probeerden te weerhouden om te gaan. “Ik ken daar niemand”, “Het is helemaal in Putten”, “zou ik dat nu wel doen, omdat ik al zo moe ben”, waren enkele gedachtenspinsels die in mijn innerlijke gedachtewereld regelmatig voorbijkwamen.

Maar ik heb geluisterd naar mijn lichaam. Omdat ik geen zin had om mij in het drukke autosnelweg-verkeer te voegen, waardoor er een extra druk op mijn oplettendheid gelegd zou worden, besloot ik op woensdag 8 augustus met de trein op pad te gaan.In eerste instantie zag ik er tegenop om de ruim 2 uur durende reis te maken, maar met de heerlijke klanken van Murray Kyle die door de oordopjes mijn interne wereld  wat verzachtte, kon ik mij meer overgeven aan het even niet hoeven op te letten. Althans…niet op het verkeer. Ik moest wel op de juiste momenten uit stappen om de volgende aansluiting te kunnen nemen.

Aangekomen op de locatie van het event werd ik welkom geheten met een ‘maatschappelijk verantwoordelijke’ handenschudden, terwijl ik eigenlijk na de lange reis behoefte had aan een knuffel. Voordat ik het wist, hadden de woorden zich al een weg naar buiten gewerkt en vroeg ik gewoon om een knuffel. Want “handenschudden is zo gewoon”. Ik stond perplex van het feit dat ik mijn behoeften zo duidelijk uitsprak. Gelukkig werd mijn behoefte positief beantwoord en een warme omhelzing volgde.

Er was genoeg te doen, waardoor ik mij even als een kind in een snoepwinkel waande, en tegelijkertijd pas op de plaats maakte door even te aarden en mij heerlijk in de loungebank liet zakken.

 

Ik besloot een workshop yoga nidra te doen, omdat ik gemerkt heb dat dit voor mij momenteel de perfecte yogavorm is. Weinig inspanning met veel effect. Tijdens het opmerken van de diverse lichaams-sensaties viel het mij op dat ik sommige lichaamsdelen onvoldoende of helemaal niet kon voelen. Blij was ik toen ik hier geen oordeel over had. Het was er ….of beter gezegd…niet. En dat was ook oké.

Hierna volgde een ademreis van Francis. Ik was al heerlijk opgewarmd door de yoga nidra, waarna de zon ook langzaam doorbrak en mijn lichaam verwarmde. Helaas waren mijn innerlijke stemmetjes ook van de partij, die vonden dat “ik het goed moest doen” en “hard moest werken”, dus ging ik stevig van start met ademen. Blijkbaar had mijn lichaam andere plannen met mij, want op het moment dat het gebied rond mijn 3e chakra werd aangesproken, werd mijn overlevingsmechanisme automatisch ingezet. Ik begon minder intensief te ademen, waardoor ik ook minder voelde. Steeds oppervlakkiger, waardoor ik op een gegeven moment mijn lichaam zelfs ook niet meer voelde. Ik hoorde dat ik mijn lichaam weer in beweging mocht zetten, maar dat lukte tijdelijk niet meer. Mijn lichaam had besloten om een time-out te nemen. Een bekend verschijnsel voor mij, en gelukkig ook voor Francis, waardoor er geen paniek ontstond op het moment dat ik meer tijd nodig had om mijn lijf weer te belichamen.

Inmiddels verzamelde zich de deelnemers voor de tai chi tao qi-gong zich om mij heen, waardoor ik de tijd en ruimte kreeg om mijn lichaam nog meer te verzachten, terwijl de aardende oefeningen en energie mij hielpen om meer lichaamsbewustzijn te krijgen.

Hierna hadden mijn benen nog niet de kracht om mij te kunnen dragen, dus maakte ik van deze gelegenheid gebruik om nog meer prana (levensenergie) tot mij te nemen en van een tweede ademsessie gebruik te maken. Ik zat er toch nog…

In plaats van te liggen, besloot ik dit keer de ademsessie zittend te ervaren, wat een bijzonder effect gaf. Ik werd mij met elke ademteug bewuster van mijn lichaam, ondanks dat ik de vermoeidheid kon voelen van mijn lichaam. De intentie om mijn weerstand los te laten, zorgde er ook voor dat ik op een gegeven moment tranen over mijn wangen voelde stromen, waar ik dankbaar voor was. Want dat voelde ook als het loslaten van mijn weerstand en verzet, waardoor ik kon verzachten. Toen ik later uitsprak hoe ik mij nu voelde was het woord ‘aanwezig’ het eerste wat in mij opkwam zonder dat ik daar over hoefde na te denken.

Vervolgens heb ik nog heerlijk van de bosrijke omgeving en de fijne energie genoten die er heerste, zonder het gevoel te hebben dat ik iets moest. Tja, het enige wat ik moest…is op tijd de bus halen die mij weer naar het station van Putte  zou brengen. En aangezien dat die bus maar 1 x per uur reed, was dat toch wel een ‘dingetje’  Gelukkig had ik nog ruim een half uur voor den wandelingetje van 5 minuten.

Op de weg terug richting Rotterdam, onder het genot van een Recharge-sapje, bedacht ik mij ineens dat ik vandaag eigenlijk een hele grote stap heb gezet door mijn te luisteren naar wat mijn lichaam wilde doen. Want hoewel mijn hoofd er van alles van vond, hebben mijn voeten mij geleid naar de bijzonder mooie plek in Putten waar ik heb kunnen onthaasten en opladen. En dan heb ik niet eens met mijn voeten in het heerlijke magnesiumbad gezeten.

Dank jullie wel voor de organisatie!

Mijn inner journey.

De afgelopen weken stonden voor mij in het teken van het onderzoek wat mij zou kunnen helpen bij het omgaan van mijn klachten. Hoewel het woord “klachten” impliceert dat de reacties die mijn lichaam aangeven slecht zijn. Integendeel. Ze vertellen mij een hoop. Alleen hoe ik dat interpreteer is een ander verhaal. Daarnaast denk ik dat de reactie van de omgeving van invloed is op dit verhaal. Hoewel ik er inmiddels ook wel achter ben gekomen dat IK de omgeving niet kan veranderen. Waar ik wel invloed op heb, is hoe ik hier ZELF mee omga.

Op dinsdag 17 juli ben ik onder begeleiding van een bevriende Journey- en ademtherapeut op onderzoek uitgegaan, waar bovenstaand inzicht een uitkomst van is gebleken. Ik heb vele innerlijke delen (af en toe is het echt ‘gezellig’ druk in mijn hoofd).
Eén van die delen is de analyticus die vaak aan het hoofd van de tafel met de scepter zit te zwaaien, probeer ik even op de achtergrond plaats te laten nemen. Op de publieke tribune, waar hij vanachter het glas alles mag gadeslaan en erop reageren, zonder dat ik hem hoor.

In mijn hoofd zitten Waldorf en Statler uit de Muppetshow. 

Bij de voorbereiding voor de reis die ik zal maken lijkt het wel of ik in een Virtual Reality-wereld stap. Ik mag mijn ogen sluiten en alles wat er achter in ogen plaatsvindt, lijkt ineens levensecht te zijn. Ik zie mijn overleden oma (ik kan haar zelfs voelen) die mij op deze reis zal bijstaan. Ik mag een vervoermiddel uitzoeken en besluit een oude Amerikaanse zwarte ‘slee’ te nemen, waarvan ik zelfs het leer kan ruiken! Langzaam daal ik af in mijn lichaam en steeds dieper in mijn onderbewuste, terwijl ik mij bewust blijf van de omgeving. Mijn innerlijke analyticus staat op het raam te tikken en gebaart wild om zich heen, om toch wat aandacht te krijgen. Naast hem staat mijn innerlijke criticus, die er van alles van vind en op alles commentaar lijkt te hebben. Zelfs op mijn innerlijke analyticus. Het lijken net Waldorf en Statler uit de Muppet-show. Ik probeer ze te negeren en luister naar mijn Journey-therapeute die mij aanmoedigt om te blijven voelen.

Op een gegeven moment zijn we aangekomen ergens in een plek van mijn lichaam, waar ik uitstap en nieuwsgierig om mij heen kijk. Het is donker om mij heen. Ik gebruik de zaklamp om de donkerte van licht te voorzien. De omgeving wordt verlicht en ik voel mijn nieuwsgierigheid groter worden op het moment dat ik een zwart gat zie. Het zwarte gat heeft een vreemde aantrekkingskracht op mij, terwijl ik het ook spannend vindt. Durf ik te kijken wat daar verborgen ligt? Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen, want als ik naast mij kijk, staat mijn oma naast mij en zegt dat we dit samen aan kunnen. Deze woorden worden bevestigd door de stem van mijn Journey-therapeut.

Enigszins aarzelend en stapje voor stapje ga ik naar binnen. Het zwarte gat in. Het benauwd me, het lijkt wel of de ruimte waar ik zit steeds krapper wordt. De stem vraagt hoe oud ik ben en of ik dit gevoel (her)ken. Het voelt alsof ik een trechter van een windhoos ingezogen wordt en in sneltreinvaart voel ik mij kleiner worden en voor ik het weet ben ik op de basisschool waar ik door mijn klasgenootjes en zelfs door mijn meester gepest word. Ik voel mij alles behalve op mijn gemak. Ik mag nog verder terug. Het volgende moment ben ik nog kleiner; ik vermoed een jaar of 2 a 3. Ik hoor een hoop geluiden, zie veel mensen die in paniek zijn. Ik snap er niets van. Zijn ze in paniek om mij? Ik weet het niet. Ik voel dat mijn fysieke lichaam verkrampt. Het zachte gespin op de achtergrond van mijn poes helpt mij beseffen dat ik thuis op een matras zit, maar uiteindelijk is ook de stem van mijn Journey-therapeute ervoor nodig om mijn lichaam weer zachtjes te kunnen ontspannen.

Misschien was ik er nog niet klaar om te gaan leven? 

Ik mag nog verder terug in het verleden en het lijkt wel alsof ik klem kom te zitten. Ik moet energetisch overgeven. Mijn lichaam maakt een kokhalsbeweging, alleen komt er niets uit. Het benauwde gevoel wordt erger en ik heb het gevoel dat ik aan het stikken ben. De stem vraagt waar ik mij op dit moment bevindt. Zonder dat ik daar over hoef na te denken, hoor ik mijzelf antwoorden dat ik mij in het geboortekanaal bevindt. Tussen dood en leven. Tussen weggaan of blijven. Tussen stikken en ademhalen. Tussen ziel en lichaam. Blijkbaar is dit het moment waar ik besloten heb om mijn ziel te scheiden van mijn lichaam. Misschien omdat ik er nog niet klaar voor was om mijn leven te gaan leven?

Mischa, mijn poes van bijna 20 jaar, laat haar aanwezigheid merken door regelmatig kopjes te geven; met name op de moeilijke momenten in mijn reis. Naast dat mijn oma mij vergezeld in mijn onderbewuste, is Mischa er om mij te ondersteunen in het bewuste. Ook de fysieke aanrakingen van mijn Journey-therapeute zorgen ervoor dat ik niet meegezogen wordt in het zwarte gat van het niets.

Inmiddels zit ik zo in mijn onderbewuste, dat ik vanaf dit punt nog maar flarden van mijn reis kan herinneren. Althans, flarden die ik mij bewust kan herinneren. Dit gegeven zorgt er in ieder geval wel voor dat de Waldorf en Statler in mijn hoofd waarschijnlijk inmiddels of in slaap zijn gevallen, of zich gewonnen geven om commentaar te leveren. Ik hoop het laatste, wat inhoudt dat ik een mogelijkheid heb gevonden om hen (tijdelijk) het zwijgen op te leggen. Namelijk; door naar mijn onderbewuste te gaan en te gaan voelen.

Ik heb verTROUWEN nodig om mijn lichaam, ziel en innerlijke kind samen te laten smelten.

Wat ik mij nog wel kan herinneren is het kampvuur waar ik samen met mijn lichaam, ziel en mijn kleine meisje (ik vermoed dat dit mijn innerlijke kind is) zit. Begeleid door de stem wordt er een innerlijke dialoog gehouden en wordt mij gevraagd wat er voor nodig is, om deze delen samen te kunnen laten werken. Mijn antwoord is vertrouwen, waar het woord TROUWEN in zit. Dus volgt er een huwelijk tussen ziel en lichaam. Belangrijke mensen uit mijn leven mogen bij deze ver-eniging, of beter gezegd her-eniging aanwezig zijn. En IK mag aangeven wie deze personen zijn. Deze delen, lichaam en ziel worden her-enigd door mijn kwaliteiten kracht en kwetsbaarheid.

Ik mag tegenover mijn lichaam gaan staan en mij hiermee her-enigen. Een moeizame confrontatie volgt en ik merk op dat mijn fysieke lichaam wederom verkrampt mijn adem stokt in mijn lichaam. Ik voel het benauwde gevoel weer om mij heen en wederom is Mischa er om mij te ondersteunen in dit lastige proces waar ik het liefste van weg ga. Ik kan mij nog niet her-enigen met mijn lichaam omdat er nog een stuk schuld en schaamte op zit. Mijn bewuste denken weet dat deze gevoelens niet nodig zijn, maar mijn onderbewuste heeft hier blijkbaar nog veel moeite mee om dit te accepteren. Het lijkt wel alsof de stem weet dat het nodig is, om eerst nog wat te zeggen tegen het lichaam voordat mijn kracht en kwetsbaarheid ze in de echt verbind. Net als bij een echt huwelijk er een speech nodig is. Ik bedank mijn lichaam voor hetgeen wat het gedaan heeft, omdat het niet anders kon. Tranen rollen over mijn wangen en ik voel de echtheid die er van deze woorden uit gaat. Ik vertel mijn onderbewuste dat het een automatische respons van mijn lichaam is geweest waar ik totaal geen schuld aan heb, waarna ik in gedachten ik een buiging geef aan mijn lijf.

Als laatste mag ik mijn innerlijke kind in mijn armen nemen en op gaan in mijn ziel. Een samensmelting volgt waardoor er uiteindelijk één persoon overblijft: IK. Met mijn lichaam, ziel en innerlijk kind. De stem vraagt of ik het leven in wil ademen. Wederom stokt mijn adem, maar met behulp van haar ondersteuning, mijn oma die mij nog steeds in mijn onderbewuste bijstaat, alsmede de bejaarde hulppoes in het bewuste, lukt het mij om met een voorzichtige ademteug een keuze te maken tussen dood of leven. Tussen weggaan of blijven. De tweede ademteug gaat gemakkelijker, waarbij de weerstand minder groot is en bij de derde ademteug durf ik nog meer leven in te ademen.

Ik kan mij zomaar voorstellen dat er een grote glimlach op mijn gezicht verschijnt.

Langzaam zie ik dat het kampvuur uitdooft en de personen die bij deze samensmelting aanwezig zijn geweest vervagen langzaam op mijn netvlies. Ik wordt uitgenodigd om samen met mijn oma terug te lopen naar de plek waar we samen uit de Amerikaanse Cadillac zijn gestapt om dezelfde weg weer terug te maken. Voordat ik afscheid neem van mijn oma, omhels ik haar en ik kan mij zomaar voorstellen dat er een grote glimlach op mijn gezicht verschijnt. Ik bedank mijn oma voor haar support op deze onderbewuste reis en zij antwoord met de wijze raad dat ik ‘’goed ben zoals ik ben”

Deze woorden bevestigen het inzicht dat ik mag gaan voelen vanuit mijn hart. Daar waar de innerlijke delen geen toegang tot hebben. Maar waar de puurheid en het gevoel opgeslagen ligt. Dit symboliseert ook meteen mijn onderbewuste. De innerlijke delen in mijn hoofd heb ik de afgelopen periode kunnen identificeren als de verinnerlijkte stemmen van onder andere mijn vader, die ervoor zorgen dat ik makkelijk in het verhaal ga geloven. Maar dat is niet MIJN verhaal. Dat is het verhaal van de Walfdorf en Statler.

Ondertussen ben ik aangekomen bij de laatste stappen die ik zal zetten in deze reis. Onderaan de trap kijk ik naar boven en langzaam maar zeker zet ik mijn voeten op de eerste tree, waarna ik tree voor tree meer en meer bewustzijn krijg over mijn lichaam en …..mijn leven. Ik merk dat mijn analyticus inmiddels ook weer ontwaakt is, en wil alles op papier zetten. Ik kan hem overtuigen dat IK liever nog even in het gevoels-stuk wil blijven zitten, voordat hij zich er mee mag bemoeien.

Door wat langer te blijven in het gevoel, komen er als vanzelf nog meer inzichten naar boven waar ik ’s middags samen met een vriendin over kan filosoferen. Ik leg aan haar voor dat ik erachter kwam dat ik eigenlijk helemaal niet geboren had willen worden en in het niets wilde blijven. Maar aan de andere kant wil ik ook heel graag gezien worden in wie ik ben. Zij zette mijn innerlijke delen een mooie spiegel voor waardoor zij meteen stil waren met de woorden: “Hoe kan je gezien willen worden in het niets?”

Op dit niveau kan ik het antwoord wel VOELEN!

Tja, daar hadden Waldorf en Statler niet van terug en tegelijk schoot ik door naar het gevoelsniveau, want op dit niveau kan ik het antwoord wel VOELEN!