Compleet ontspannen in de natuur

Ondanks mijn vermoeidheid voelde mijn lichaam een grote ‘ja’ toen ik door Francis van de Wiel uitgenodigd werd voor een evenement met als titel ‘Compleet ontspannen in de natuur’
Afgezien van Francis, kende ik niemand van de organisatie. Overigens ken ik Francis ook nog maar vrij kort; maar door haar liefdevolle aanwezigheid die ik van haar mocht ontvangen tijdens de vele keren dat ik in de empathietent van het Open UP festival ben beland, voelde ik mij veilig in haar aanwezigheid.

Nadat ik de informatie nog eens later las, werd de fysieke ‘ja’ nog groter, terwijl in mijn hoofd de mentale overtuigingen mij ervan probeerden te weerhouden om te gaan. “Ik ken daar niemand”, “Het is helemaal in Putten”, “zou ik dat nu wel doen, omdat ik al zo moe ben”, waren enkele gedachtenspinsels die in mijn innerlijke gedachtewereld regelmatig voorbijkwamen.

Maar ik heb geluisterd naar mijn lichaam. Omdat ik geen zin had om mij in het drukke autosnelweg-verkeer te voegen, waardoor er een extra druk op mijn oplettendheid gelegd zou worden, besloot ik op woensdag 8 augustus met de trein op pad te gaan.In eerste instantie zag ik er tegenop om de ruim 2 uur durende reis te maken, maar met de heerlijke klanken van Murray Kyle die door de oordopjes mijn interne wereld  wat verzachtte, kon ik mij meer overgeven aan het even niet hoeven op te letten. Althans…niet op het verkeer. Ik moest wel op de juiste momenten uit stappen om de volgende aansluiting te kunnen nemen.

Aangekomen op de locatie van het event werd ik welkom geheten met een ‘maatschappelijk verantwoordelijke’ handenschudden, terwijl ik eigenlijk na de lange reis behoefte had aan een knuffel. Voordat ik het wist, hadden de woorden zich al een weg naar buiten gewerkt en vroeg ik gewoon om een knuffel. Want “handenschudden is zo gewoon”. Ik stond perplex van het feit dat ik mijn behoeften zo duidelijk uitsprak. Gelukkig werd mijn behoefte positief beantwoord en een warme omhelzing volgde.

Er was genoeg te doen, waardoor ik mij even als een kind in een snoepwinkel waande, en tegelijkertijd pas op de plaats maakte door even te aarden en mij heerlijk in de loungebank liet zakken.

 

Ik besloot een workshop yoga nidra te doen, omdat ik gemerkt heb dat dit voor mij momenteel de perfecte yogavorm is. Weinig inspanning met veel effect. Tijdens het opmerken van de diverse lichaams-sensaties viel het mij op dat ik sommige lichaamsdelen onvoldoende of helemaal niet kon voelen. Blij was ik toen ik hier geen oordeel over had. Het was er ….of beter gezegd…niet. En dat was ook oké.

Hierna volgde een ademreis van Francis. Ik was al heerlijk opgewarmd door de yoga nidra, waarna de zon ook langzaam doorbrak en mijn lichaam verwarmde. Helaas waren mijn innerlijke stemmetjes ook van de partij, die vonden dat “ik het goed moest doen” en “hard moest werken”, dus ging ik stevig van start met ademen. Blijkbaar had mijn lichaam andere plannen met mij, want op het moment dat het gebied rond mijn 3e chakra werd aangesproken, werd mijn overlevingsmechanisme automatisch ingezet. Ik begon minder intensief te ademen, waardoor ik ook minder voelde. Steeds oppervlakkiger, waardoor ik op een gegeven moment mijn lichaam zelfs ook niet meer voelde. Ik hoorde dat ik mijn lichaam weer in beweging mocht zetten, maar dat lukte tijdelijk niet meer. Mijn lichaam had besloten om een time-out te nemen. Een bekend verschijnsel voor mij, en gelukkig ook voor Francis, waardoor er geen paniek ontstond op het moment dat ik meer tijd nodig had om mijn lijf weer te belichamen.

Inmiddels verzamelde zich de deelnemers voor de tai chi tao qi-gong zich om mij heen, waardoor ik de tijd en ruimte kreeg om mijn lichaam nog meer te verzachten, terwijl de aardende oefeningen en energie mij hielpen om meer lichaamsbewustzijn te krijgen.

Hierna hadden mijn benen nog niet de kracht om mij te kunnen dragen, dus maakte ik van deze gelegenheid gebruik om nog meer prana (levensenergie) tot mij te nemen en van een tweede ademsessie gebruik te maken. Ik zat er toch nog…

In plaats van te liggen, besloot ik dit keer de ademsessie zittend te ervaren, wat een bijzonder effect gaf. Ik werd mij met elke ademteug bewuster van mijn lichaam, ondanks dat ik de vermoeidheid kon voelen van mijn lichaam. De intentie om mijn weerstand los te laten, zorgde er ook voor dat ik op een gegeven moment tranen over mijn wangen voelde stromen, waar ik dankbaar voor was. Want dat voelde ook als het loslaten van mijn weerstand en verzet, waardoor ik kon verzachten. Toen ik later uitsprak hoe ik mij nu voelde was het woord ‘aanwezig’ het eerste wat in mij opkwam zonder dat ik daar over hoefde na te denken.

Vervolgens heb ik nog heerlijk van de bosrijke omgeving en de fijne energie genoten die er heerste, zonder het gevoel te hebben dat ik iets moest. Tja, het enige wat ik moest…is op tijd de bus halen die mij weer naar het station van Putte  zou brengen. En aangezien dat die bus maar 1 x per uur reed, was dat toch wel een ‘dingetje’  Gelukkig had ik nog ruim een half uur voor den wandelingetje van 5 minuten.

Op de weg terug richting Rotterdam, onder het genot van een Recharge-sapje, bedacht ik mij ineens dat ik vandaag eigenlijk een hele grote stap heb gezet door mijn te luisteren naar wat mijn lichaam wilde doen. Want hoewel mijn hoofd er van alles van vond, hebben mijn voeten mij geleid naar de bijzonder mooie plek in Putten waar ik heb kunnen onthaasten en opladen. En dan heb ik niet eens met mijn voeten in het heerlijke magnesiumbad gezeten.

Dank jullie wel voor de organisatie!

Ademen. We doen het allemaal, toch?

Ademen. Ondanks dat de liefde voor het ademwerk gegroeid is (ik ben inmiddels zelfs ademcoach) heb ik nog steeds een haat-liefde verhouding met het ademen.
Misschien niet zozeer met het ademen op zich; want dat (gelukkig) 24/7 vanzelf, maar de frustratie ligt meer in het feit hoe mijn lichaam reageert op de extra zuurstof, prana of energie die je bij het ademwerk tot je neemt!

Omdat mijn lichaam (door traumatische ervaringen uit het verleden) in een constante waaktoestand verkeert, wordt deze toename van energie onbewust gezien als “gevaar”, waardoor er als een automatische respons de oude overlevingsmechanismes van het reptielenbrein (vluchten, vechten en bevriezing) aangezet worden.

Toen ik in 2010 begon met ademwerk kon mijn lichaam niet anders dan vluchten (flight); de toename van zuurstof was te overweldigend voor mijn systeem, waardoor ik regelmatig uit mijn lichaam dissocieerde om zo maar niet te hoeven voelen wat er aan de oppervlakte kwam. Ik had het idee dat het dissociëren erbij hoorde en dat dit een normale reactie was.

Later, nadat ik de boeken van Peter Levine (‘De tijger ontwaakt’ en ‘de stem van mijn lichaam’) gelezen had, begreep ik beter wat mijn lichaam nodig had om de beweging af te maken waar mijn systeem in gevangen zat.

Ei van Columbus

Omdat ik dacht dat ik het “ei van Columbus” gevonden te hebben, stortte ik mij in therapeutische encounter-programma’s waarin het uitten van mijn gevoelens en emoties centraal stonden. Hoe meer, hoe beter. Achteraf gezien was, wat ik deed pure over-acting en ging voorbij aan het daadwerkelijke gevoel wat eronder zat. Maar goed, dat is achteraf gezien. Op dat moment had ik het nodig om mij weer te kunnen aarden, gronden en mijzelf fysiek te voelen. Emotioneel was een ander verhaal!

Inmiddels kan ik deze vecht-modus meer kanaliseren, en lijken de onafgemaakte bewegingen in mijn lichaam als vanzelf zich te ontladen. Als dit tijdens het ademwerk gebeurd, juich ik dit alleen maar toe. Mijn lichaam trilt en schud dan als vanzelf waardoor de overtollige spanning zich een weg naar buiten baant. Ook komt hier vaak oud verdriet mee naar boven, of zie ik beelden die zich vanuit mijn onderbewuste op mijn netvlies geprojecteerd worden. Doordat mijn aandacht gefocust is op het ademen, kan ik niet anders dan het gadeslaan, zonder dat ik er iets mee hoef! Behalve te voelen!
En in dat voelen zit weer een volgende crux. Soms zijn de gevoelens zo overweldigend dat ik er alles aan doe om ze niet te voelen en in een split-second reageert mijn reptielenbrein weer door te vluchten.

Mijn regelsysteem is niet goed afgesteld

Normaal gesproken is dit regelsysteem goed op elkaar afgesteld en weet je automatisch wat er nodig is om te overleven (vechten, vluchten of bevriezen)
Helaas is het regelsysteem in mijn lichaam nog niet helemaal goed afgesteld en lopen deze overlevingsmechanismen in elkaar over of wordt er een ander mechanisme ingezet dan nodig is. Deze Functioneel Neurologische Stoornis is in 2013 bij mij gediagnostiseerd en ben aan het onderzoeken hoe ik dit regelsysteem beter op elkaar af kan stemmen. Hoewel dit een proces is, heb ik wel het gevoel dat het ademwerk mij hierin kan ondersteunen. Na afloop van een ademsessie lijken er steeds meer puzzelstukjes op zijn plaats te vallen, terwijl mijn lichaam op dat moment daar totaal geen boodschap aan heeft.

Na een ademsessie lijkt het wel alsof mijn lichaam moet ontdooien uit de freeze-stand, terwijl er van binnen nog allerlei processen gaande zijn. Hierdoor voelt het alsof er kortsluiting in mijn lichaam plaatsvind, waardoor het niet anders kan dan compleet uit te vallen. Inclusief het vermogen om te praten of bewegingen te maken met mijn lichaam. Gek genoeg voel ik mij in mijn hoofd wel heel helder en stil.

De wijsheid van mijn lichaam is intelligenter dan ik kan bedenken

Ik ervaar alles om mij heen (inclusief mijzelf) in slow-motion en heb moeite om ‘weer op gang te komen’  Dat mijn benen het tijdelijk niet doen, vind ik minder erg dan het onvermogen om te kunnen praten. In mijn hoofd weet ik precies wat ik wil zeggen, alleen komen de woorden niet over mijn lippen. Alsof er een besturingsfoutje zit tussen mijn hersenen en mijn mond. Heel langzaam (veel langzamer dan anderen) kan ik mijzelf weer belichamen en komt mijn spraak ook weer terug.

Door het ademwerk heb ik wel gemerkt dat de wijsheid van mijn lichaam intelligenter is dan ik met mijn mind kan bedenken. Mijn lichaam weet precies wat het nodig heeft om zich te helen. En misschien geeft het heel subtiel aan dat ik in het dagelijkse leven ook wat meer in de vertraging mag gaan in deze drukke wereld om ons heen!