Opzij, opzij, opzij…

Ik kan het liedje wat in mijn hoofd ‘Opzij, opzij, opzij’ van Herman van Veen niet uit mijn hoofd zetten. Het lijkt wel alsof ik zo’n hamster ben wat in een tredmolen zit en maar niet vooruit kom….Ik wil mij aan alles vastklampen, uit angst om los te laten. Dingen loslaten heb ik het laatste jaar veel moeten doen; mijn werk als verzorgende, één van mijn katten (gelukkig is zij bij een goed baasje terechtgekomen, waar zij op haar gemak van de oude dag mag genieten), de meditaties die ik geef, en langzaam brokkelt ook mijn gezondheid af. Alleen maar omdat ik ‘een ongelooflijke haast’ heb, zoals Herman van Veen zingt?

Langzaam komt het besef dat ik niet meer op deze manier vooruit kom (hoe paradoxaal!) Om mij voor te bereiden op mijn komende opname bij het Colk ben ik gisteravond naar de lezing geweest van Deborah de Poorter over haar boek ‘Het valt wel, maar niet mee’, waarin zij vertelde over haar weg naar herstel. Ik ken haar via social media, en het was heel fijn om haar eens in ‘levende lijve’ te zien en te horen. Omdat ik door mijn aanvallen mijzelf niet meer veilig genoeg voel, om auto te rijden, ben ik met het openbaar vervoer gegaan. De reis naar Breda ging goed. Ik had mijn mp3-speler meegenomen, zodat ik voor mijn gevoel afgeschermd was van de vele prikkels die de treinreis met zich meebracht.

Op het station van Breda kon ik in eerste instantie het busstation niet vinden, en ik de aansluiting mistte. Gelukkig bleken er meer bussen te zijn die naar mijn plaats van bestemming gingen, waardoor de inmiddels opgelopen spanning weer verminderde. Aangekomen op de plaats van bestemming voelde het alsof ik Deborah al jaren kende. Waarschijnlijk door dezelfde achtergond die wij hadden, welke zij ook in het boek beschrijft. Haar verhaal was voor mij zo ‘pijnlijk’ herkenbaar, waardoor de spanning zich onbewust ophoopte, uittend in ….tja, je raad het wellicht al: een conversie-aanval.

Achteraf herken ik vaak de signalen welke er aan vooraf zijn gegaan, maar op dat moment zit ik nog in de onbewust – onbekwaam-fase. Gelukkig was ik in het bijzijn van mensen welke conversie-klachten niet vreemd zijn, hoewel ik het wel heel vervelend vond dat alle aandacht weer op mij gefocust werd. Daarbij komt ook een stuk schaamte en schuldgevoel om de hoek kijken, omdat het mij weer overkomt…

Nadat ik op de grond gelegd werd, kon de spanning zich uit mijn lichaam vloeien en kon ik op eigen kracht weer in het hier-en-nu komen. Welliswaar wel met de (inmiddels) bekende hoofdpijn, vermoeidheid en spierpijn. Maar ik was er weer.

Door de reacties die ik de afgelopen jaren te horen heb gekregen, dat ik mij zou aanstellen, of het expres zou ‘faken’, is mijn zelfvertrouwen ook behoorlijk gedaald. Ook omdat ik tijdens een aanval alle dingen om mij heen niet erg bewust mee krijg, en eigenlijk zelf ook niet kon en kan bevatten dat mijn lichaam tot zulke extreme lichamelijke inspanning in staat is, maakte ik mij niet echt druk. Totdat mijn vriendin eens een aanval van mij op video opgenomen had. Dat was wel even schrikken, omdat ik mijzelf zo absoluut niet herkende. Ik kan mij nu ook beter indenken dat het zien van iemand in een aanval best heftig kan zijn.

Ik twijfel er niet aan dat het een lange weg zal zijn om mijn zelfvertrouwen weer terug te krijgen, en mij weerbaarder te kunnen voor negatieve stress. Het wordt tijd dat ik Herman van Veens nummer ‘opzij’ plaats maakt om even op adem te komen met het nummer’ Breathe’ van Midge Ure.

Midge Ure - Breath

Breathe – Midge Ure