Innerlijk kind

Het is inmiddels 2016 en het ‘kerstreces’ van het Colk zit erop. Vanwege de bezuinigingen in de zorg, zijn er ook bij het Colk veranderingen doorgevoerd waar wij als cliënten mee te maken krijgen. Zo is het therapieprogramma aangepast naar 4 dagen, en in plaats van zondagavond worden wij nu maandagochtend verwacht. De vrijdag is ook wegbezuinigd, waardoor we op donderdagavond al ons weekendverlof ingaan.

Het is de komende weken even bekijken hoe dit zich zal ontwikkelen, maar ik merk dat deze bezuinigingsronde mij wederom een gevoel geeft dat de huidige gezondheidszorg langzaam ‘om zeep geholpen wordt’. In de periode dat ik zelf nog als verzorgende werkte,  kreeg ik ook steeds vaker te maken met de toegenomen administratieve taken, waardoor de cliëntenzorg vaak onder druk kwam te staan. Ik vind het heel pijnlijk om dit nu ook van de andere kant te ervaren. Als cliënt.

Aangezien mijn behandeling nog niet ten einde loopt, en ik momenteel nog niet durf auto te rijden (afgezien van het feit dat ik dat door de kans op aanvallen ook niet mag), heb ik een aanvraag ingediend om aanspraak te maken op zittend ziekenvervoer. Ook zoiets waar ik, in mijn werk als verzorgende vaak mee te maken heb gehad….voor anderen. Gelukkig is het wel goedgekeurd, maar het voelt nog steeds vreemd om 2x per week door een taxi(busje) opgehaald te worden.

Op de valreep van 2015 kreeg ik het bericht te horen van het overlijden van de persoon die in 1988 misbruik maakte van mijn beginnende vrouwelijkheid. Ik zat tot die periode altijd met een loyaliteitsconflict, wat er mede toe geleid heeft dat ik zelfs tot de dag van zijn uitvaart getwijfeld heb om daar naar toe te gaan. Ik wilde iets afsluiten. Uiteindelijk heb ik besloten om hier niet naar toe te gaan, en heb er geen schinnerlijk_kinduldgevoel over.

Ik heb eindelijk het gevoel dat ik vrij ben. Vrij om hier ook over te delen. Met de berichten van de massa-aanrandingen in Keulen in het achterhoofd, vind ik het des te belangrijker om erover te delen. Langzaam kom ik er ook achter dat de gebeurtenissen die ik als meisje van 12 meemaakte zijn sporen achtergelaten heeft, waar ik tot op heden nog steeds last van heb. Je ziet ze wellicht niet aan de buitenkant, maar op het moment dat ik de berichten uit Keulen hoor, voel ik mij weer dat kleine meisje en ben ik in gedachten meteen terug in het verleden.

Mijn lichaam reageert daar vervolgens op door een verhoogde spierspanning te geven, oppervlakkiger te ademen, bewustzijnsveranderingen. Elke keer weer ervaar ik dat mijn lichaam nog steeds in flight-stand staat, klaar om tot actie over te gaan. Hoewel deze actie-stand zich uit in een freeze-stand met aanvallen en uitvallen tot gevolg.

Helaas gebeurd dit soms ook als er geen directe aanleiding is, of als mijn innerlijke criticus zich weer eens behoorlijk negatief uitlaat en zodoende mijn zelfvertrouwen naar beneden trekt.

Ik hoop de komende periode met mijn innerlijke criticus om de tafel te kunnen gaan zitten en hem vriendelijk meedelen dat hij af en toe zich op de achtergrond mag houden. Op die manier wil ik ruimte geven aan mijn innerlijke kleine meisje en haar de troost bieden die zij destijds onvoldoende heeft gehad.

 

 

 

 

 

Aarzelend begin

Inmiddels ben ik ruim 24 uur ‘cliënt’, en het naambordje confronteert mij met het feit dat ik ‘in therapie’ ben. Ik merk dat ik nog een beetje zoekende ben om mijzelf in de groep te positioneren, waardoor ik een afwachtende houding aanneem. Ik ben erg op mijn hoede wat ik vertel; uit angst dat, wat ik vertel tegen mij gebruikt kan worden. Tegelijkertijd weet ik dat deze gedachte gebaseerd is op een oud patroon. Ik zit niet voor niets in de Observatie & Diagnostiekgroep.

De afgelopen jaren heb ik tevergeefs geprobeerd om ‘hoofd boven water te houden’ door trainingen en cursussen te volgen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Ik herken een hoop interventies die binnen de therapieën die hier gegeven worden; ook al hebben ze een andere naam; bv Psycho Motorische Therapie (PMT) en Groeps Psycho Therapie (GPT)  Doordat ik op het gebied van lichaamswerk al wel wat gewend ben, is dat mij gelukkig niet geheel vreemd. Ik voel al redelijk veel in mijn lijf, hoewel ik ook veel van anderen voel. En dan is het lastig om te kunnen onderscheiden wat van mij is.

Ook de groepsdynamiek is mij niet geheel vreemd, hoewel ik het wel intensief vind om 24 uur per dag ‘lief en leed’ te delen met anderen. Soms heb ik de behoefte om mij terug te trekken of om even naar buiten te gaan, omdat anders de kans bestaat dat ik ga hospitaliseren.

Dat ik hier niet voor niets zit, heb ik de eerste dag al gemerkt. Door alle indrukken was de spanning inmiddels al zo ver opgelopen dat ik al de voorgaande signalen genegeerd heb, waardoor ik dissocieerde en in een aanval schoot. In het voorstelrondje heb ik aan mijn mede-groepsgenoten aangegeven dat ik last heb van PPEA’s, zodat zij niet zouden schrikken. Nadat mijn lichaam uitgeschud was, heb ik (volgens het hier geldende protocol), eerst 45 minuten rust gehouden voordat ik mijn uitgestelde avondmaaltijd heb genuttigd.

Wat ik lastig vind, is dat mijn aanvallen nu ineens hoofdzaak zijn, in plaats van bijzaak. Dit kreeg ik vanmiddag ook letterlijk op een briefje gepresenteerd bij mijn behandelplangesprek. Tijdens dat gesprek heb ik ook aangegeven dat ik mij vaak groter voordoe dan dat ik ben. Mijn blog heet ook niet voor niets ‘What you see is not always what you get’. Ik hoop dan ook dat de sociotherapeuten daar doorheen durven prikken, zodat ik een ingang krijg om de duivelse demonen die in mijn hoofd rondspoken aan te kunnen kijken. Hoewel dat laatste voor nu waarschijnlijk een veel te groot doel is.

Wat ik hier ook leer, is om wat vaker bij mijzelf stil te staan en af te vragen wat ik voel in mijn lichaam en te durven uitspreken wat er in mijn hoofd afspeelt. Uit eerdere ervaringen heb ik wel geleerd dat dat mij meer rust geeft, zodat ik niet meer hoef weg te lopen voor mijn eigen emoties en gevoelens…

Het klinkt misschien raar, maar ik ben blij dat ik hier nog 4 weken zit om samen met de sociotherapeuten en behandelaars te onderzoeken wat mij kan helpen om mijn signalen te leren herkennen en daar actie op te ondernemen, zodat ik de triggers kan ondervangen, welke de verwerking van mijn trauma’s in de weg staan.

Met het delen van dit blog heb ik al een aarzelend begin gemaakt…Nu nog durven uitspreken.