Innerlijk kind

Het is inmiddels 2016 en het ‘kerstreces’ van het Colk zit erop. Vanwege de bezuinigingen in de zorg, zijn er ook bij het Colk veranderingen doorgevoerd waar wij als cliënten mee te maken krijgen. Zo is het therapieprogramma aangepast naar 4 dagen, en in plaats van zondagavond worden wij nu maandagochtend verwacht. De vrijdag is ook wegbezuinigd, waardoor we op donderdagavond al ons weekendverlof ingaan.

Het is de komende weken even bekijken hoe dit zich zal ontwikkelen, maar ik merk dat deze bezuinigingsronde mij wederom een gevoel geeft dat de huidige gezondheidszorg langzaam ‘om zeep geholpen wordt’. In de periode dat ik zelf nog als verzorgende werkte,  kreeg ik ook steeds vaker te maken met de toegenomen administratieve taken, waardoor de cliëntenzorg vaak onder druk kwam te staan. Ik vind het heel pijnlijk om dit nu ook van de andere kant te ervaren. Als cliënt.

Aangezien mijn behandeling nog niet ten einde loopt, en ik momenteel nog niet durf auto te rijden (afgezien van het feit dat ik dat door de kans op aanvallen ook niet mag), heb ik een aanvraag ingediend om aanspraak te maken op zittend ziekenvervoer. Ook zoiets waar ik, in mijn werk als verzorgende vaak mee te maken heb gehad….voor anderen. Gelukkig is het wel goedgekeurd, maar het voelt nog steeds vreemd om 2x per week door een taxi(busje) opgehaald te worden.

Op de valreep van 2015 kreeg ik het bericht te horen van het overlijden van de persoon die in 1988 misbruik maakte van mijn beginnende vrouwelijkheid. Ik zat tot die periode altijd met een loyaliteitsconflict, wat er mede toe geleid heeft dat ik zelfs tot de dag van zijn uitvaart getwijfeld heb om daar naar toe te gaan. Ik wilde iets afsluiten. Uiteindelijk heb ik besloten om hier niet naar toe te gaan, en heb er geen schinnerlijk_kinduldgevoel over.

Ik heb eindelijk het gevoel dat ik vrij ben. Vrij om hier ook over te delen. Met de berichten van de massa-aanrandingen in Keulen in het achterhoofd, vind ik het des te belangrijker om erover te delen. Langzaam kom ik er ook achter dat de gebeurtenissen die ik als meisje van 12 meemaakte zijn sporen achtergelaten heeft, waar ik tot op heden nog steeds last van heb. Je ziet ze wellicht niet aan de buitenkant, maar op het moment dat ik de berichten uit Keulen hoor, voel ik mij weer dat kleine meisje en ben ik in gedachten meteen terug in het verleden.

Mijn lichaam reageert daar vervolgens op door een verhoogde spierspanning te geven, oppervlakkiger te ademen, bewustzijnsveranderingen. Elke keer weer ervaar ik dat mijn lichaam nog steeds in flight-stand staat, klaar om tot actie over te gaan. Hoewel deze actie-stand zich uit in een freeze-stand met aanvallen en uitvallen tot gevolg.

Helaas gebeurd dit soms ook als er geen directe aanleiding is, of als mijn innerlijke criticus zich weer eens behoorlijk negatief uitlaat en zodoende mijn zelfvertrouwen naar beneden trekt.

Ik hoop de komende periode met mijn innerlijke criticus om de tafel te kunnen gaan zitten en hem vriendelijk meedelen dat hij af en toe zich op de achtergrond mag houden. Op die manier wil ik ruimte geven aan mijn innerlijke kleine meisje en haar de troost bieden die zij destijds onvoldoende heeft gehad.