Oog van de orkaan

Door het oogAfgelopen maandag ben ik begonnen aan mijn laatste volle week in de Observatie en Diagnostiekgroep (O&D), en ik heb in de afgelopen weken gemerkt dat ik de groepsbehandeling die ze hier aanbieden mij wel ligt. Hoewel de klachten waarmee mensen hierheen komen, verschillend zijn hebben we een ding gemeen; we zijn onbewust over onze grenzen gegaan. Langzaam wordt ik mij ook steeds bewuster van mijn eigen grenzen, hoewel ik daar in een onbewaakt ogenblik nog wel eens overheen kan gaan, en wordt dan weer teruggefloten door mijn lichaam in de vorm van een pseudo-epileptische aanval.

Tijdens een individuele sessie met de psycho somatisch fysiotherapeut, werd mijn conditie en uithouding gemeten. Ik wist dat mijn conditie in de afgelopen periode behoorlijk verminderd is, en zag hier dus wel enigzins tegenop. Terwijl we wat cardio- en krachtoefeningen deden in de oefenzaal, kreeg ik wel het inzicht dat ik (te) vaak doorga op wilskracht. In mijn beleving is/was opgeven geen optie. Dat ik daarmee vaak over mijn eigen grenzen heen ga, had ik nooit echt in de gaten. Door het heel goed observeren wat er in mijn lichaam gebeurd, kon ik voelen dat ik een hoop energie verlies door bv onbewust hoge spierspanning te geven.

Omdat ik niet onbekend ben met lichaamswerk, weet ik dat het belangrijk is om processen en patronen te ‘belichamen’. Het lichaam heeft een bepaalde cel-herinnering, waardoor het opgeslagen wordt, om het in het vervolg op een andere manier te kunnen doen. Helaas vind ik dat een beetje erg zwart-wit geschetst, omdat ik ook niet in 1 dag heb leren fietsen. En hoop ook dat ik de kans krijg om hier verder mee te oefenen, zodat deze oude patronen doorbroken kunnen worden en vervangen kunnen worden door nieuwe ervaringen.

De irreële en onzekere gedachten die ik in het begin van mijn O&D-fase had, beginnen langzaam weer terug te komen.Dit heeft mijn inziens te maken met de komst van 2 nieuwe medecliënten, mijn toekomstige evaluatie en ook speelt het sombere weer hierin mee. Ik ben van nature niet zo’n liefhebber van de herfst en winter. 

Afgelopen maandag kregen we bij beeldende therapie een vrije opdracht waarin we onder andere ons gevoel moesten tekenen met pastelkrijt. Hoe abstract kun je het krijgen? Ik dacht in eerste instantie, hoe kan ik mijn gevoel nu op papier krijgen? Nadat in gedachten naar binnen ben gegaan kwam ik een beeld tegen wat exact mijn gevoel weergaf. Ik nam een willekeurige pastelstift en maakte daarbij een steeds groter wordende cirkel naar buiten. Net zoals het buiten kan stormen in de herfst, zo stormt het ook wel eens in mij. Het voelt dan wel fijn als ik in het oog van de orkaan zit, maar ik weet (en daar zit misschien ook wel de onrust) dat ik vroeg of laat weer meegesleurd wordt door de orkaan.

Ik kijk naar dat moment uit dat de wind weer is gaan liggen, want het uitrusten in de oog van de orkaan vind ik heel spannend. Zijn met alles wat er is….

Blind spot

blind spotMijn eerste volle week zit er bijna op, en merk dat ik langzaam op dat de Rust, Reinheid en Regelmaat die hier gehanteerd wordt mij goed doet. Thuis probeerde ik ook wel deze 3 R’en in te bouwen, maar had niet de zelfdiscipline om dat vast te houden. Hier heb ik gelukkig de ondersteuning van de sociotherapeuten om mij daaraan te helpen herinneren. De verschillende therapieën heb ik nu aan de lijve ondervonden, waardoor ik een beeld heb gekregen van wat mij de komende weken nog te wachten staat.

Langzaam komt ook het besef dat ik hier waarschijnlijk niet met de 4 weken Observatie & Diagnostiek klaar ben, en vind het confronterend om te merken dat mijn lichaam nog steeds heel heftig reageert op ogenschijnlijk ‘simpele’ gespreksonderwerpen en oefeningen. Een simpel voorbeeld is dat mijn benen ‘uitvielen’ tijdens het invullen van diverse vragenlijsten in verband met het psychologisch onderzoek. Na afloop had ik geen kracht meer in mijn benen en kon dus niet opstaan. Gelukkig kon ik nog wel aangeven wat ik nodig had, waardoor ik wederom weer (met een schuldgevoel) met de rolstoel naar mijn kamer gereden.

Ook zijn er inmiddels 2 groepsgenoten die een Prikkelarm Programma (PAP) hebben, wat betekend dat alle overtollige prikkels zoveel mogelijk weggenomen worden. Bij de therapieën zit ik dus alleen met de 2 overgebleven mannelijke groepsgenoten. Ik voel mij hierdoor heel erg onveilig, waardoor ik vaak de steun zoek bij de (socio)therapeuten. Ook heb ik gemerkt dat ik mij vaker dan anders afzonder of afsluit door op mijn kamer te gaan zitten of muziek te luisteren op mijn Ipod. Ergens is er ook wel een verlangen om dat niet meer te hoeven doen, maar heb ook gemerkt dat mannen in het algemeen mijn vertrouwen moeten winnen. En daar is tijd voor nodig.

Gelukkig kwamen er deze week geen nieuwe opnames, waardoor de groepssamenstelling hetzelfde bleef, waardoor ik mijzelf ook de tijd kan gunnen om te wennen aan de huidige groepsdynamiek. Hierdoor is ook het wantrouwen wat minder geworden naar de groep en de (socio)therapeuten, waardoor ik langzaam wat meer durf te delen.

Verstandelijk kan ik veel patronen wel benaderen. Hoewel er een wereld van verschil zit tussen het denken en het doen. En als ik het dan doe, dan mis ik de zelfdiscipline weer. Omdat er opgemerkt wordt dat ik deze inzichten wel heb, en mij daardoor prijzen omdat ik grote stappen maak, heb ik de (socio)therpeuten wel gewezen op het feit dat dit heel wisselend is. De ene dag kan ik wel goed mijn grenzen aangeven, terwijl ik de volgende dag ze niet opmerk of negeer, waardoor de klap alsnog komt. Door eerdere lichaamsgerichte therapieën heb ik ook gemerkt dat het druppelsgewijs reguleren en kleine stapjes voor mij juist effectiever zijn dan de grote stappen.

Dat ik dat nog niet helemaal door heb, bleek vanmiddag bij Psycho Motorische Therapie (PMT); ik voelde mij gefrustreerd, onmachtig en boos en wilde hier graag vanaf. Nadat we een oefening hadden gedaan om je veilige plek te creëren, waarbij ik voor mijzelf een soort van bunker had gebouwd waarin mij helemaal kan verschuilen, mochten we de laatste 5 minuten een eigen gekozen oefening doen. De vorige keer had ik bij binnenkomst al een boksbal zien hangen, en had nu enorm de behoefte om mijn frustratie, woede en boosheid op af te reageren, dus ging ik boksen. Ik was mij op dat moment niet meer bewust van mijn lichaam en mij werd met regelmaat gevraagd of ik mijn lichaam nog wel voelde. Dat was en is een ‘blind spot’ voor mij.

Dat is ook te merken in het feit ik soms nog te vaak onbewust de positie van begeleider op mij neem, waardoor ik anderen graag wil voor anderen wil zorgen, zodat ik niet geconfronteerd word met mijn eigen onbewuste gedrag. Ik weet wel dat dit een aangeleerd gedrag is en een patroon wat ik al jaren doe, dus dan is het niet zo makkelijk afgeleerd.

Deze eerste volle week is behoorlijk prikkelrijk geweest voor mij, en omdat ik ook nog veel last heb van mijn rugklachten, heb ik besloten om dit weekend voor mijzelf een cadeautje te geven en heb een massage voor mijzelf geregeld bij een goede vriendin!