Regisseur van je eigen leven

Om de aaDoor-je-te-ontdoen-van-al-je-moeten-ontmoet-je-jezelfndacht aan iets positiefs te geven ben ik vanochtend toch gaan werken, zodat ik niet constant zou nadenken aan het adviesgesprek wat ik vanmiddag had bij het COLK. Op de momenten dat ik er wel aan dacht, ging er een mengeling van emoties door mij heen, waarbij angst en opwinding elkaar versterkte. Ik voel dat de spierspanningen in mijn lichaam zich hebben vastgezet na de laatste aanval afgelopen maandag. Dat is nog maar 2 dagen geleden… “Logisch”, beredeneert een innerlijke stem in mij om mij te kunnen laten berusten in het feit dat mijn lichaam tijd nodig heeft om te herstellen. Helaas is er in mij ook een andere stem, die kritischer is en mij (iets) te vaak onderuit haalt, die zegt dat het ‘allemaal wel meevalt’ en dat ik ‘mij niet zo moet laten kennen’. Tja, en ik…Ik laveer er ergens tussen in, in de hoop een rechte koers te blijven varen.

Nadat ik in de wachtruimte plaats nam, gingen mijn gedachten er weer met mij aan de haal. Ik voelde alsof ik zat te wachten op de uitslag van een sollicitatiegesprek en een kleine innerlijke paniek brak uit. De ‘wat als…’ en ‘maar….’-theorieën schoten door mijn hoofd heen, en hoe ik ook mijn best deed om mijzelf kalmerend toe te spreken, het lukte moeizaam. Gelukkig werd ik losgerukt van mijn rampgedachten, die zich een steeds groter wordend web aan het spinnen waren, door de therapeut die ons kwam ophalen voor het gesprek. Hoewel ik achter haar aangelopen ben, ben ik, achteraf gezien, toch al weer een stukje kwijt. Ik was er even niet…Iets wat wel vaker voorkomt bij mij, omdat ik de neiging heb te dissociëren als het spannend wordt. Ik gaf aan toen ik ging zitten dat ik nog ‘ergens’ was, maar nog niet hier…Ik vermeed oogcontact en het voelde alsof ik met een dubbele tong aan het praten was. Zonder dat ik had gedronken, helaas. De therapeut vroeg aan mij of ik het spannend vond, maar mijn lichaam had het bevestigde antwoord al gegeven.

Om mij niet langer in spanning te houden, haalde ze zelf de hete aardappel uit het vuur, door aan te geven dat we het in dit gesprek konden hebben over de mogelijke richtingen. Aangezien ik in het vorige gesprek aangegeven had dat ik mijn toekomst erg belangrijk vind, stelden zij een traject voor bij Winnock. Die naam zei mij wel wat, omdat ik zo’n 10 jaar geleden ook een dergelijk traject heb gehad vanwege rugklachten, die later de lichamelijke uitingsvormen van een burnout bleken te zijn. Een diagnose die ik na het traject alsnog van een psycholoog van PsyQ Business kreeg.

Een andere optie was een klinische opname in de Observatie & Diagnostiek groep van 4 weken, waarbij ik in de weekenden thuis ben. Daaraan voegde ze er wel aan toe dat ze vragen zetten bij mijn belastbaarheid op het moment. Gemiddeld heb ik zo’n 2 a 3 aanvallen per week, waarbij mijn lichaam onwillekeurige heftige spastische bewegingen maakt, en ik in een andere staat van bewustzijn verkeer, kort gezegd PPEA’s. Door de blijkbaar onbewust opgebouwde spanning van de afgelopen weken heb ik een toename van klachten en bijna dagelijks wel een aanval, waarbij de vicieuze cirkel zichzelf in stand houd.

Die laatste boodschap denderde nog even na in mijn hoofd, als een heipaal die stuitert om nog wat dieper in de grond te zakken. Mijn belastbaarheid onvoldoende? Terwijl ik altijd doorga en opgeven geen optie is? Misschien is dat wel het probleem. Dat ik nog steeds aan het vechten ben tegen het vechten, waardoor ik zo moe wordt.

Aan de andere kant  legden ze de bal wel weer bij mij neer, omdat het MIJN beslissing is. En dat laatste vind ik eng. Dat ben ik niet gewend. Ik ben gewend dat de therapeut zegt wat ik moet doen, en verwachtte dat waarschijnlijk ook van hen. Natuurlijk is het uiteindelijke doel van de behandeling het weer toe-eigenen van de regie over je eigen leven. En dat ik zelf mijn EIGEN beslissingen mag maken. Dit is er één van, hoewel het wel zal betekenen dat ik bloot zal moeten geven.

Hulp durven aanvaarden is ook een thema in mijn leven wat ik lastig vind. Oké, op het moment dat ik een aanval heb gehad kan ik vaak ook niet anders, en laat de hulp vaak gewillig over mij heen komen. In de afgelopen 10 jaar van alle therapieën / cursussen en opleidingen op het gebied van zelfontplooiing is dit thema meermalen voorbij gekomen. En wellicht is het ook wel inherent aan de zorg. Voor ik ziek werd (ook weer zo’n woord waar ik niet aan kan wennen), werkte ik als verzorgende in de gehandicaptenzorg. Ik was er altijd voor een ander, behalve voor mijzelf. Maar om hulp vragen deed ik niet. Vaak wees ik het ook nog eens af, als het mij werd aangeboden. Dat kan ik toch zelf wel….dacht ik….

Gelukkig hoefde ik tijdens het gesprek niet direct een beslissing te maken, en kon ik er nog een weekendje over nadenken en het bespreken met mijn ouders en vriendin en vriend. Naast mijn innerlijke dialogen die zich constant in mijn hoofd aan het bekvechten zijn. Om de keuze van mijn beslissing te voorzien van een illustratief beeld, kreeg ik een rondleiding over de afdeling.

Ik werd opgevangen door één van de sociotherapeuten, die mij een setje papieren overhandigde met meer informatie over de gang van zaken bij het COLK etc. Omdat ze had gehoord dat ik erg gespannen was tijdens het adviesgesprek, stelde ze mij gerust met een kort praatje in een van de huiskamers. Hierna kreeg ik een rondleiding over het (gelukkig) kleinschalige gebouw. De leefgroepen zijn ook klein (5-9 personen) en is er per direct plaats voor een eventuele opname in de O&D-groep. Voor mij dus.

Sommige therapeuten, die ik in de afgelopen 10 jaar gehad heb, zijn van mening dat ik ook op eigen kracht mijn aanvallen onder controle kan houden. Dat ik hierin een keuze heb. Wellicht heb ik wel een keuze om de aanval op dat moment te couperen, maar helaas hebben de aanvallen een boemerang-effect, waardoor ze altijd weer terugkomen. En door het feit dat ik al 10 jaar deze klachten (in meer of mindere mate) heb, blijkt dat mijn onbewuste telkens weer een nieuwe uitweg te vinden, om de confrontatie niet aan te durven gaan. Dus wordt het tijd om mijzelf eens helemaal stil te leggen, voordat mijn lichaam het doet.

En hoe raar klinkt het om te zeggen dat je een ander nodig hebt, om zelf weer regisseur van je eigen leven te worden. Eigenlijk heeft mijn onbewuste de keuze al gemaakt om mij in mijn naaktheid te laten zien, zodat ik van daaruit zelf kan kiezen welke kleren ik aantrek!