Stilte voor de storm…de storm….en daarna

Het is al even geleden dat ik gebruik heb gemaakt van mijn ‘digitale dagboek’, zoals ik dit blog ook wel eens bestempel. Omdat ik gemerkt heb dat ik mijn gevoelens en emoties soms beter op papier kan verwoorden dan verbaal. Maar soms gebeurd er zo veel dat ik geen tijd, geen motivatie, energie of gewoon geen zin heb om te schrijven. Terwijl er eigenlijk van alles gaande is. Zo ook de afgelopen maanden.

Als ik teruglees dateert de laatste post al vanaf augustus vorig jaar. In de tussenliggende periode is er heel veel gebeurd, wat ik ook vaak sneller op facebook plaats dan hier op mijn blog. Maar om het voor mijzelf ook een beetje overzichtelijk te houden, heb ik besloten om deze berichten ook op deze blogpagina op te nemen.

Met terugwerkende kracht.

Je kunt dus met terugwerkende kracht de berichten lezen die je wellicht gemist hebt, en weet wat er momenteel in mijn leven speelt. Zelf zorgt het voor weer een beetje overzicht in mijn hoofd.

 

 

 

Advertenties

Overgave – Zou het dan eindelijk …?

Vanmorgen om 09.30u meldde ik mij voor de zoveelste keer bij de balie van de KNO-poli in het ziekenhuis. Naast dat ik een knipkaart heb bij mijn huisarts begin ik hier ook weer kind aan huis te worden.

In mijn kinderjaren had ik ook geregeld problemen met mijn oren en zijn er meerdere malen buisjes geplaatst in mijn trommelvlies. Ook kreeg ik steevast te horen dat ik kleine oortjes had, waardoor de arts met moeite in mijn oren kon kijken. Ergens in mijn systeem heb ik hier toch een trauma aan opgelopen, want op het moment dat ik op de speciale stoel mag gaan zitten voel ik mij in een split-second weer dat kleine bange meisje van 6 jaar.

Gelukkig was mijn moeder mee, want doordat ik nog steeds doof ben aan mijn rechteroor hoorde ik niet dat mij naam omgeroepen werd. De kno-arts was al ingelicht door mijn huisarts waardoor hij op de hoogte was van de reden van mijn komst.

Wat door mijn moeder als verontrustend bestempeld werd, bleek een gewoon korstje te zijn, waarmee de angst voor een vleesetende bacterie verdwenen was.

Waarschijnlijk was het het machteloze moedergevoel wat ervoor zorgde dat zij de arts bestookte met vragen waarom het zo lang duurt, waarom geen van de kuurtjes antibiotica aanslaan en waarom ik mij nog steeds zo ziek voel.

Een klein en bang 6 jarig meisje en durfde niets te zeggen.

Een begrijpelijke reactie van mijn moeder die een antwoord wilde hebben van de arts, want hij had er voor gestudeerd.
De arts reageerde quasi-professioneel dat zij aanvallend op hem overkwam. En ik….Ik zat als een klein en bang 6 jarig meisje in de stoel en durfde niets te zeggen.

Er werd met grote, enge instrumenten gekeken in mijn oren en neus en al snel kwam hij tot de conclusie die hij anderhalve week geleden ook al gemaakt had; mijn gehoorgang was ontstoken, er zat vocht achter het trommelvlies en ik heb een middenoorontsteking.

Geen andere keuze

De mogelijke oplossing voor de doofheid zou zijn om een gaatje te maken in het trommelvlies waardoor het vocht eruit kan lopen. Hiervoor zou mijn trommelvlies verdoofd worden en zou ik nog 20 minuten moeten wachten in de wachtkamer.

Omdat ik geen andere keuze had, werd mijn trommelvlies verdoofd met een in lidocaine gedrenkt watje en mocht ik weer plaatsnemen in de wachtkamer. Mijn moeder nam ondertussen een bak koffie, maar ik was al misselijk, laat staan bij de gedachte wat mij nog te wachten stond.

Na ongeveer een kwartier werd ik wederom bijeengeroepen en vertelde de arts vooraf dat ik een conversiestoornis heb en dat ik niet kan garanderen dat mijn lichaam niet ‘out’ zou gaan. Hierop anticipeerde hij begrijpelijk en zette de stoel naar achteren zodat ik (uit voorzorg) kon gaan liggen.

Wederom voelde ik mij weer het kleine bange meisje van 6, overgeleverd aan de grote ‘boze’ meneer die met allerlei enge instrumenten in mijn oor aan het peuteren was. Gelukkig vertelde hij wat hij ging doen. Aan de andere kant stond mijn moeder die mijn hand vasthield en mij er al pratende doorheen loodste. Al met al duurde de ingreep nog geen paar minuten, maar de angst en het gevoel van machteloosheid zorgde er wel voor dat mijn lichaam de overtollige spanningen eruit moesten werken in de vorm van een kleine aanval. Gelukkig zaten er toen geen instrumenten meer in mijn oor.

Rest-gehoorschade

Na afloop werd er gezegd dat het nu aanzienlijk beter zou gaan, maar dat heb ik de laatste tijd vaker gehoord. Eerst zien …eh…horen dan geloven. Want het zou ook nog best kunnen dat ik rest-gehoorschade hieraan overhoud.

Op de vraag van mijn moeder wat deze klachten nou veroorzaakt hebben, is dat het toch erysipilas (wondroos) is geweest die naar binnen is geslagen en daar een middenoor-ontsteking heeft veroorzaakt.
Iets wat wij 3 weken geleden zelf ook al hadden geconcludeerd!

Hoewel ik nog wel een kuurtje antibiotica moet afmaken hoop ik nu, met een slag om de arm, dat ik nu kan gaan herstellen.
Zodat ik over 3 weken kan genieten van een welverdiende vakantie.

Overgave….the story continues

Precies een week geleden werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. De heren (en dames) medici vonden dat ik inmiddels ‘genezen’ was verklaard.

Omdat ik nog niet op voldoende krachten was gekomen, alsmede het feit dat mijn oor de komende tijd nog extra zorg nodig had in de vorm druppels, kon ik terecht in zorghotel ‘pap en mam’

Hier was en ben ik nog steeds heel blij mee, want de hoop dat ik weer stereo zou kunnen horen na mijn poliklinische afspraak bij de Keel, Neus en Oogarts bleek helaas nog steeds te hoog gegrepen.

Inmiddels zijn we een week verder, maar echte vooruitgang zit er nog niet echt in. Ik blijf mij vermoeid voelen, en ook mijn oor en hals zijn nog regelmatig rood, warm en opgezet.

Rode vlaggen

Tijdens mijn opleiding doktersassistente zijn dat de rode vlaggen, waarvoor een consult noodzakelijk is. Mijn angst om de paasdagen in het ziekenhuis door te brengen, werd nog groter toen mijn lichaamstemperatuur boven de gewenste waarde bleek te zijn.

Door deze late complicaties merk ik dat de depressieve gedachten en angsten nog meer de kop op steken. Vandaar dat ik heel blij ben om in de veiligheid van het zorghotel te mogen verblijven.

De huisarts had inmiddels mijn ontslagbrief van het ziekenhuis binnen, dus was gelukkig op de hoogte van wat er vorige week zich heeft afgespeeld. Zij wierp een voorzichtige blik in mijn oor en zag dat de bacterie nog bezig was om met zijn laatste krachten nog bezig was eea te infecteren. De hoeveelheden antibiotica die mij toegediend zijn zou voor bijna elk organisme dodelijk zijn, behalve voor de bacteriën in mijn oor.

Om mijn oor nog makkelijker te voorzien van de oordruppels krijg ik een soort oortampon, en …. een hele ‘leuke’ bijwerking van het kuurtje antibiotica is dat het vaginale schimmelinfectie kan opleveren waarvoor ik een “eitje” gekregen heb welke ik moet inbrengen.

Goede verstopplek voor het ‘eitje’

Ach ja, het is tenslotte bijna Pasen en een betere verstopplek kan ik niet bedenken! Overigens moet ik dan niet de tampon met het eitje verwisselen…. Nu hoop ik dat je geen beelddenker bent….

Kortom…Ik had mij deze paasdagen anders voorgesteld, maar blijkbaar zal ik mij aan moeten passen aan het tempo van mijn lichaam…

Fijne paasdagen en succes met zoeken…

Overgave (deel 2)

Helaas waren de orale gevechtstroepen niet opgewassen tegen de oorlog die in mijn hoofd was losgebarsten. Op de pijnschaal van 0-10 scoorde ik een 11!

Efteling-toon

Dus toch maar een afspraak gemaakt bij de Huisartsenpost, waar we gisteravond om 18.45u terecht konden. Wij waren er keurig op tijd, totdat de baliemedewerkster ons op een ‘Efteling-toon’ vertelde dat de wachttijd vanaf hier 2 uur (!) was. En dat zonder animatie. Nou ja, ze hadden televisieschermen in de aanbieding, gillende kinderen en overgevende marathonrenners in de aanbieding.
Maar als je zo’n enorme hoofdpijn hebt dat je er misselijk van wordt, is dat niet erg bevorderlijk!

Na 2,5 uur mochten we verder naar het eerste “wacht-station”, de huisarts, waar het gelukkig een stuk rustiger was en mij de keuze voorgelegd werd wat ik eigenlijk wel verwacht en gek genoeg op gehoopt had: antibiotica via het infuus zodat er zwaardere troepen aan het front mogen aantreden.

Animatie-ruimte

Hierna werden we verwezen naar de volgende animatie-ruimte; de wachtkamer van de SEH, waar we gelukkig minder lang hoefden te wachten; althans…dat dachten we…bleek deze post in 2’en gedeeld te zijn. 1 gedeelte voor het bloed prikken en 1 gedeelte erna.

56462464_10214471457045467_199229496908316672_n
Na nog een aantal tussen-stations was het uiteindelijk dat ik rond 00.45u op een afdeling terecht kwam en eindelijk kon liggen! Gelukkig had ik op de SEH morfine toegediend, zodat ik enigszins pijnvrij was.

Inmiddels lig ik dus te wachten in een ziekenhuisbed op verder beleid, hopende dat de hoofdpijn zakt en ik mij wat beter voel.

Lessen in overgave…het wordt steeds duidelijker!

 

Overgave.

Ik heb dit altijd lastig gevonden. Ik dacht langzaam weer uit mijn depressie te klimmen, maar ben van de week weer keihard terug gefloten door mijn lichaam. Ergens in de buurt van mijn rechteroor heeft zich een klein beestje van het type streptokok/stafylokok genesteld. Alsof ik niet genoeg had aan mijzelf.

Dit veroorzaakt een mix van ziekmakende gevoelens zoals ernstige hoofdpijn (lijkend op clusterhoofdpijn), vermoeidheid, misselijkheid, oorpijn en heb moeite om mijn ogen open te houden.

De huisarts diagnosticeerde dit verschijnsel met iets wat alleen bij oudere mensen op benen voorkomt; erysipilas oftewel wondroos. Ik heb antibiotica gekregen en in combinatie met de inmiddels ingeburgerde antidepressiva voel ik mij langzaam een wandelende apotheek te worden.

En dat terwijl ik in mijn hoofd (voor zover het denken lukt) ik een hoop dingen wil doen, geeft mijn lichaam aan dat ik blijkbaar heel iets anders aan.

Dus tja…Blijkbaar heb ik nog wat lessen te gaan in overgave…

56775743_10214465351692837_4491920361457188864_n

 

Vanmiddag weer eens een ambulance van binnen gezien….

Nadat ik al een week last heb van vermoeidheid, hoofdpijn en een vaag voorgevoel wat ik niet thuis kan brengen, loop ik vanmiddag nietsvermoedend boodschappen te doen bij de supermarkt.

Ik merk gaandeweg dat ik vervreemd raak van mijzelf en de omgeving. Ik probeer mijn boodschappenbriefje te herinneren wat ik geschreven heb, maar er komt niets naar boven. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik al 5 minuten naar een schap heb staan staren, terwijl ik het zelf niet door heb. Ik voel me misselijk, terwijl ik voldoende gegeten heb.

De geluiden, kleuren, geuren, muziek en bewegingen komen ineens keihard ongefilterd en onaangekondigd mijn systeem binnen denderen.

Ik besluit bij de koffiecorner te gaan zitten en probeer mijn hoofd er bij krijgen. ‘FOCUS’, probeer ik mijzelf toe te spreken. Maar alle tips, trucs en oefeningen die ik geleerd had om in zo’n situatie toe te passen zijn verdwenen.
Ik zie de omgeving steeds waziger om mij heen worden en voel mij ook steeds wankeler op het krukje zitten….

Eindelijk rust

…Totdat in één klap alle spierspanning in mijn lichaam lijkt verdwenen en ik met een smak op de grond terecht kom.

Ik voel dat mijn lichaam de inmiddels opgebouwde spanning (van dagen? weken?) zich een weg naar buiten werkt door onophoudelijk te schudden en hoor vaag dat er mensen (winkelmedewerkers?) zich zorgen maken en 112 bellen. Reageren kan ik niet, want mijn systeem is tijdelijk uitgeschakeld. Overigens hoor ik wel alles, hoewel het niet allemaal even helder bij mij binnenkomt.
Eindelijk rust…ik hoef even niets meer…de winkelmedewerkers blijven bij mij, zodat ik mij verder niet kan bezeren.

Langzaam komt het besef dat ik op de grond lig en een aanval heb gehad. Op de achtergrond hoor ik van het personeel dat de ambulance er is.

Een vreemde mannenstem, naar wat later blijkt één van de ambulancebroeders, spreekt mij met een ferme stem toe dat ik mijn ogen open moet doen en mijn tong moet uitsteken. Het licht om mij heen doet pijn aan mijn ogen, naast dat mijn hoofd ook pijn doet.

Langzaam voer ik de opdrachten uit die mij gevraagd worden. Daarnaast moet ik ook nog op de brancard geholpen worden, wat lastig gaat omdat mijn rechterkant van mijn lichaam nog niet helemaal meewerkt.

Ooit wilde ik zelf op de ambulance werken

48379499_10213748933022818_4367438168971018240_n

Éénmaal in de ambulance begint mijn systeem zich weer stapsgewijs te resetten, waardoor mijn spraakfunctie langzaam terugkomt en ik mij steeds meer bewust wordt waar ik mij bevind en wat er zojuist gebeurd is.

Inmiddels heeft de ambulancebroeder mijn ‘noodprotocol’ gevonden in mijn tasje, waarin staat dat ik een Functioneel Neurologische Stoornis (FNS) /conversiestoornis heb.

Nadat ik onderworpen ben aan alle medische check-ups, waarbij wel bleek dat mijn bloeddruk aan de hoge kant is, hoefde ik gelukkig niet mee in deze gele taxi naar het ziekenhuis.

Ooit wilde ik zelf op de ambulance werken, helaas lig ik er vaker in als patiënt…

Het hoge bloeddruk verhaal gaat wellicht nog wel een staartje krijgen, maar dat is iets wat ik bij mijn eigen huisarts kan laten onderzoeken.

Daarnaast heb ik ook de papieren binnen gekregen voor een mogelijke behandeling bij het SEIN (epilepsie centrum), dus probeer ondanks alles hoop te houden….en rust…

Over ademen …en overlevingsstrategieën.

Als ademcoach begeleid ik regelmatig mensen door middel van ademsessies om ze vanuit hun hoofd in het lijf te krijgen. Ook assisteer ik regelmatig tijdens de 2-daagse workshops “de Kracht van Ademen” van Annette Weers, waar ik mij heerlijk in mijn comfort-zone kan baden. Want zorgen voor een ander is het liefste wat ik doe, en vind het bijzonder mooi om anderen te mogen ondersteunen in hun proces. Maar dat betekent dat ik ook aan mijn eigen proces(sen) moet blijven werken, om mijzelf in mijn ogen te kunnen kijken. Zonder oordeel, zonder masker. Om zodoende nog beter voor de ander te kunnen zijn!

Afgelopen weekend heb ik als deelnemer van deze ademworkshop zelf weer eens ervaren hoe destructief mijn ingesleten patronen en gedachten zijn, die ik in de jaren heb opgebouwd. Deze week is er iets voorgevallen wat een stuk ‘oud zeer’ bij mij raakte, waardoor ik mij afgewezen voel, gefrustreerd, boos en voel nog meer emoties, die ik eigenlijk ver weg gestopt had. Het voelt vreemd om de woorden die ik normaal gesproken tegen mijn cliënten zeg, binnen te laten komen en te laten resoneren in mij. Dat doet iets met mij, waardoor ik mij pijnlijk bewust wordt van het feit dat ik mij (te) vaak probeer aan te passen aan de maatstaven die de maatschappij hanteert. Ik loop zelf altijd te verkondigen dat ik mensen niet in een ‘hokje wil stoppen’, maar onbewust laat ik mijzelf wel in een hokje stoppen.

Als coach zijnde kan ik dit prima rationeel uitleggen aan anderen.

Dit aanpassen heb ik mij als kind aangeleerd om om te kunnen gaan met mijn grootste trauma’s, waardoor ik geweldige overlevingsmechanismen heb ontwikkeld. Als coach zijnde kan ik dit prima rationeel uitleggen aan anderen, en ook wel aan mijzelf. Maar het doorvoelen en er afscheid van nemen, is een ander verhaal. Hoe gemakkelijk het theoretisch ook klinkt. Hoe moeilijk is het om het daadwerkelijk te kunnen voelen. Het hele scala aan verdedigingsmechanismen heeft mij ‘beschermd’ om het maar niet te hoeven aangaan. Terwijl ik hier juist zo’n groot verlangen naar heb.

Tijdens de ademsessies kom ik erachter dat ik zelf eigenlijk helemaal niet goed in mijn bekken kan ademen, hoewel ik dat wel altijd dacht. Ik ben blij met de ondersteuning die ik krijg en wordt uitgenodigd om nog meer in mijn bekken te ademen. De controleur in mij probeert de stem te ontdekken van diegene die mij begeleid, maar kom er niet achter. Ik laat het los. De stem verdwijnt weer. Ik zie beelden van een klein meisje wat op de kant van een zwembad ligt, en hoor om heen een hoop geluiden en een ambulance. Ik adem niet en alles voelt stil en sereen. Totdat de stem weer zegt dat ik weer mag gaan ademen. Ik wil wel, maar het lukt niet. Ik raak in paniek. Mijn lichaam reageert door een diepe ademteug te nemen en door een ontlading in al mijn spieren. Hierna probeer ik het ademritme weer op te pakken, gestimuleerd door mijn begeleider. Achteraf zie ik hier de harde werker weer zijn plek innemen! Dit proces herhaalt zich een aantal keer totdat ik tot ver na de 3e fase behoorlijk wat tijd nodig heb om weer helemaal in mijn lichaam te zakken.

Een andere verdedigingsmechanismen is het afzetten naar alles en iedereen. Ik heb de negatieve overtuiging dat ik geen goede ademcoach ben, omdat ik zelf nog zoveel shit op te ruimen heb en voel mij gefrustreerd als ik hier door mijn eigen leermeesters op gewezen wordt. (Ik spreek liever van leermeesters dan therapeuten, maar daar in een volgend blog meer over!) Ik probeer de opstandigheid en frustratie er te laten zijn, wat eigenlijk nog meer weerstand oproept.

Door de afwijzingen in mijn leven, wijs ik mijzelf ook af.

‘s Avonds probeer ik deze opstandigheid te botvieren tijdens een spelletje “Kolonisten van Catan”, waarbij ik mijn medespelers behoorlijk kon dwarszitten (in plaats dat ik mijzelf dwarszat) waardoor er toch enige lucht en relativeringsvermogen in mijn hoofd komt. In de nacht kwam er het inzicht dat ik door de afwijzingen in mijn leven (hoe klein ook), ik hier eigenlijk niet goed boos om kon worden, want stel dat…..dus pas ik mij maar weer aan, en ik mijzelf eigenlijk keihard afwijs. Waardoor het cirkeltje weer rond is!

Helaas voor de assistenten en Annette is deze opstandigheid de volgende dag nog steeds niet verdwenen. Tijdens de deelronde houd ik lang mijn mond (aanpassing), en op het moment dat ze de dag wil doorspreken hoor ik mijzelf zeggen dat ik ook wat wil delen. Ik deel dat ik enorm in de weerstand zit en opstandig ben, en misschien reageer zoals ik eigenlijk helemaal niet wil. Eigenlijk biedt ik vooraf al mijn excuses aan voor mijn mogelijke gevolgen, en voor ik het weet ben ik weer voor de ander aan het zorgen! Ik vertel dat ik het liefst de ruimte uit wil lopen, omdat ik eigenlijk zo klaar mee ben. Ik hoor Annette de woorden zeggen die ik ook zo vaak gebruik: “ Hoe meer weerstand je voelt, hoe dichter je bij de kern bent”  En ergens weet ik dat ook wel, maar ik ben eigenlijk zo klaar mee!

Door het dansen kom ik gelukkig weer wat meer in mijn lijf en heb het gevoel dat ik mijn frustratie, wrok en woede eindelijk eens uiten. Af en toe wordt ik voorzichtig gedirigeerd naar een veiliger plek, omdat ik anders mijn mede-deelnemers deelgenoot maak van mijn expressieve dans.

De ademsessie die volgt is er één waarbij ik met zachte en stevige hand wordt uitgenodigd om mijn eigen krachtige kwetsbaarheid te kunnen ervaren en voel voor het eerst hoe het is om te ademen in mijn bekken. Een plek waar ik jarenlang gedissocieerd van ben geweest, terwijl ik zo’n groot verlangen heb om hier ook te kunnen zijn. De liefdevolle woorden die mij ingefluisterd worden zorgen ervoor dat ik nog meer kan zakken en mij over kan geven, zonder het moeten! Ik mag de harde werker wat verzachten. Wat een verademing!

Ik verberg mij in mijn zelfgemaakte tentje en wil het liefst onzichtbaar zijn.

Meteen daarna komt er ook weer een andere angst naar boven. De angst voor de zachtheid. De harde werker ken ik maar al te goed en die heeft mij ook jarenlang goed gediend.  De zachte kant maakt mij onzeker en angstig. Tijdens de lunch sluit ik mij af en verberg mij in mijn zelfgemaakte tentje in de zon. Ondanks dat ik eigenlijk onzichtbaar wil zijn, ziet mijn begeleidster van de laatste ademsessie mij wel en vraagt of ze in mijn tentje mag komen zitten. Ik vind het fijn dat ze zich herkend in mijn verhaal en deelt haar ervaringen met mij, waardoor ik mij minder eenzaam voel en langzaam uit mijn tentje durf te komen en mijn krachtige kwetsbaarheid durf te laten zien.

Een kwetsbaarheid waar ook zachtheid in verscholen ligt. Een aantal oefeningen om deze zachtheid te kunnen voelen volgen, waarbij mijn lichaam zich eindelijk echt eens een keer echt aan kan overgeven, zonder in een angstig deel te schieten met de lichamelijke spiertrekkingen die ik normaal ervaar bij dit soort oefeningen.

Aan het einde van het weekend heb ik stapje kunnen zetten naar deze zachtheid door mijzelf in mijn ogen te kunnen kijken. Zonder oordeel, zonder masker. Om zodoende nog beter voor mijzelf te kunnen zijn!

 

 

Zachtheid

Zachtheid. Een thema wat als een rode draad door mijn leven loopt. Een verlangen waar ik eigenlijk heel bang voor ben. Want wat zou er kunnen gebeuren als ik hier aandacht aan besteed? In mijn vorige blog schreef ik over een ‘knuffelworkshop’ die meer indruk (fysiek en mentaal) indruk op mij heeft gemaakt dan ik verwacht had.

In mijn leven ben ik altijd bezig geweest om anderen te pleasen, ervoor zorgen dat een ander het goed heeft, tot in het extreme aan toe. De persoon die ik daarbij vaak vergat was ik zelf. Ik zette mijzelf altijd op de tweede plaats. Gelukkig niet op de derde of vierde, dat dan weer wel. Maar echt aandacht aan mijzelf geven, kwam niet in mij op.

Ongeveer een jaar of tien geleden brak dit mij letterlijk op, en belandde in een dubbele burnout. Een dubbele burnout?, vraag je je misschien af. Ja, ik was nog niet hersteld van de ene burnout, omdat er een behoorlijke criticus in mijn hoofd aan het woord was, die er een behoorlijk negatief oordeel had over het feit dat ik ‘ziek’ thuis zat. Daarbij had ik ook het pleasende ego wat er voor zorgde dat ik veel te snel weer ben gaan werken.

img_1857-300x282Vervolgens heb ik veel therapieën gevolgd, waarbij vaak de nadruk werd gelegd op het mentale stuk. Omdat ik zelf analytisch aangelegd ben, wilde ik weten waarom ik mij voelde zoals ik mij voelde. In mijn boekenkast staan ook diverse zelfhulpboeken, waardoor ik vaak in de cognitieve therapieën de therapeut vaak mentaal te slim af was. Want in mijn hoofd wist ik wel hoe het werkte, waar ik tegenaan liep is het hoe ik dat zou kunnen veranderen. Op een gegeven moment kwam ik in aanraking met lichaamswerk wat voor mij een geheel nieuwe kijk op mijn lichaam en leven gaf. Ik leerde dat ik de antwoorden niet in mijn hoofd kon vinden, maar in mijn lichaam.

Om terug te komen op het onderwerp zachtheid, kan ik mij één situatie nog heel goed herinneren. Misschien klinkt het zweverig wat ik nu ga vertellen, maar voor mij is dit misschien wel de doorbraak geweest waardoor ik meer voor mijzelf ben gaan zorgen. Tijdens een sessie met mijn lichaamsgericht therapeut, waar ik het thema ‘zorgen voor de ander’ naar voren bracht, vroeg zij mij om tegen haar aan te komen zitten op een matras. Een hele andere benadering dan de cognitieve therapieën die ik tot dan toe had gevolgd. Wel moet ik erbij vermelden dat ik toen al een langere periode bij haar onder behandeling was, waardoor er een vertrouwensband en therapeutische relatie was ontstaan.

download-2Zij zat achter mij, en ik mocht voor haar plaatsnemen op het matras. So far, so good. Vervolgens nodigde zij mij uit om tegen haar aan te leunen. Dat durfde ik dus niet, en prompt werd het pleasende gedrag heel duidelijk zichtbaar. De stemmetjes in mijn hoofd gingen tekeer: “Zit zij wel goed?, Mag ik dit wel?, ik neem kostbare tijd van haar in beslag, etcetera.” Dit was het gedrag wat ik altijd deed. Altijd zorgen voor de ander. Maar ik mocht nu eens voor mijzelf zorgen. Op het moment dat ik mijn hoofd ook mocht laten rusten, reageerde mijn lichaam terughoudend.

Angstig om daadwerkelijk te durven voelen dat er iemand voor mij is. Dat ik er mag zijn, dat ik het waard ben. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder, maar nog steeds is er een overlevingsstrategie in mijn lichaam merkbaar op het moment dat ik deze zachtheid mag ervaren. Gelukkig durf ik deze overlevingsstrategie bewust te voelen, hoewel ik het nog steeds spannend vind.

My body knows the answers.