Over ademen …en overlevingsstrategieën.

Als ademcoach begeleid ik regelmatig mensen door middel van ademsessies om ze vanuit hun hoofd in het lijf te krijgen. Ook assisteer ik regelmatig tijdens de 2-daagse workshops “de Kracht van Ademen” van Annette Weers, waar ik mij heerlijk in mijn comfort-zone kan baden. Want zorgen voor een ander is het liefste wat ik doe, en vind het bijzonder mooi om anderen te mogen ondersteunen in hun proces. Maar dat betekent dat ik ook aan mijn eigen proces(sen) moet blijven werken, om mijzelf in mijn ogen te kunnen kijken. Zonder oordeel, zonder masker. Om zodoende nog beter voor de ander te kunnen zijn!

Afgelopen weekend heb ik als deelnemer van deze ademworkshop zelf weer eens ervaren hoe destructief mijn ingesleten patronen en gedachten zijn, die ik in de jaren heb opgebouwd. Deze week is er iets voorgevallen wat een stuk ‘oud zeer’ bij mij raakte, waardoor ik mij afgewezen voel, gefrustreerd, boos en voel nog meer emoties, die ik eigenlijk ver weg gestopt had. Het voelt vreemd om de woorden die ik normaal gesproken tegen mijn cliënten zeg, binnen te laten komen en te laten resoneren in mij. Dat doet iets met mij, waardoor ik mij pijnlijk bewust wordt van het feit dat ik mij (te) vaak probeer aan te passen aan de maatstaven die de maatschappij hanteert. Ik loop zelf altijd te verkondigen dat ik mensen niet in een ‘hokje wil stoppen’, maar onbewust laat ik mijzelf wel in een hokje stoppen.

Als coach zijnde kan ik dit prima rationeel uitleggen aan anderen.

Dit aanpassen heb ik mij als kind aangeleerd om om te kunnen gaan met mijn grootste trauma’s, waardoor ik geweldige overlevingsmechanismen heb ontwikkeld. Als coach zijnde kan ik dit prima rationeel uitleggen aan anderen, en ook wel aan mijzelf. Maar het doorvoelen en er afscheid van nemen, is een ander verhaal. Hoe gemakkelijk het theoretisch ook klinkt. Hoe moeilijk is het om het daadwerkelijk te kunnen voelen. Het hele scala aan verdedigingsmechanismen heeft mij ‘beschermd’ om het maar niet te hoeven aangaan. Terwijl ik hier juist zo’n groot verlangen naar heb.

Tijdens de ademsessies kom ik erachter dat ik zelf eigenlijk helemaal niet goed in mijn bekken kan ademen, hoewel ik dat wel altijd dacht. Ik ben blij met de ondersteuning die ik krijg en wordt uitgenodigd om nog meer in mijn bekken te ademen. De controleur in mij probeert de stem te ontdekken van diegene die mij begeleid, maar kom er niet achter. Ik laat het los. De stem verdwijnt weer. Ik zie beelden van een klein meisje wat op de kant van een zwembad ligt, en hoor om heen een hoop geluiden en een ambulance. Ik adem niet en alles voelt stil en sereen. Totdat de stem weer zegt dat ik weer mag gaan ademen. Ik wil wel, maar het lukt niet. Ik raak in paniek. Mijn lichaam reageert door een diepe ademteug te nemen en door een ontlading in al mijn spieren. Hierna probeer ik het ademritme weer op te pakken, gestimuleerd door mijn begeleider. Achteraf zie ik hier de harde werker weer zijn plek innemen! Dit proces herhaalt zich een aantal keer totdat ik tot ver na de 3e fase behoorlijk wat tijd nodig heb om weer helemaal in mijn lichaam te zakken.

Een andere verdedigingsmechanismen is het afzetten naar alles en iedereen. Ik heb de negatieve overtuiging dat ik geen goede ademcoach ben, omdat ik zelf nog zoveel shit op te ruimen heb en voel mij gefrustreerd als ik hier door mijn eigen leermeesters op gewezen wordt. (Ik spreek liever van leermeesters dan therapeuten, maar daar in een volgend blog meer over!) Ik probeer de opstandigheid en frustratie er te laten zijn, wat eigenlijk nog meer weerstand oproept.

Door de afwijzingen in mijn leven, wijs ik mijzelf ook af.

‘s Avonds probeer ik deze opstandigheid te botvieren tijdens een spelletje “Kolonisten van Catan”, waarbij ik mijn medespelers behoorlijk kon dwarszitten (in plaats dat ik mijzelf dwarszat) waardoor er toch enige lucht en relativeringsvermogen in mijn hoofd komt. In de nacht kwam er het inzicht dat ik door de afwijzingen in mijn leven (hoe klein ook), ik hier eigenlijk niet goed boos om kon worden, want stel dat…..dus pas ik mij maar weer aan, en ik mijzelf eigenlijk keihard afwijs. Waardoor het cirkeltje weer rond is!

Helaas voor de assistenten en Annette is deze opstandigheid de volgende dag nog steeds niet verdwenen. Tijdens de deelronde houd ik lang mijn mond (aanpassing), en op het moment dat ze de dag wil doorspreken hoor ik mijzelf zeggen dat ik ook wat wil delen. Ik deel dat ik enorm in de weerstand zit en opstandig ben, en misschien reageer zoals ik eigenlijk helemaal niet wil. Eigenlijk biedt ik vooraf al mijn excuses aan voor mijn mogelijke gevolgen, en voor ik het weet ben ik weer voor de ander aan het zorgen! Ik vertel dat ik het liefst de ruimte uit wil lopen, omdat ik eigenlijk zo klaar mee ben. Ik hoor Annette de woorden zeggen die ik ook zo vaak gebruik: “ Hoe meer weerstand je voelt, hoe dichter je bij de kern bent”  En ergens weet ik dat ook wel, maar ik ben eigenlijk zo klaar mee!

Door het dansen kom ik gelukkig weer wat meer in mijn lijf en heb het gevoel dat ik mijn frustratie, wrok en woede eindelijk eens uiten. Af en toe wordt ik voorzichtig gedirigeerd naar een veiliger plek, omdat ik anders mijn mede-deelnemers deelgenoot maak van mijn expressieve dans.

De ademsessie die volgt is er één waarbij ik met zachte en stevige hand wordt uitgenodigd om mijn eigen krachtige kwetsbaarheid te kunnen ervaren en voel voor het eerst hoe het is om te ademen in mijn bekken. Een plek waar ik jarenlang gedissocieerd van ben geweest, terwijl ik zo’n groot verlangen heb om hier ook te kunnen zijn. De liefdevolle woorden die mij ingefluisterd worden zorgen ervoor dat ik nog meer kan zakken en mij over kan geven, zonder het moeten! Ik mag de harde werker wat verzachten. Wat een verademing!

Ik verberg mij in mijn zelfgemaakte tentje en wil het liefst onzichtbaar zijn.

Meteen daarna komt er ook weer een andere angst naar boven. De angst voor de zachtheid. De harde werker ken ik maar al te goed en die heeft mij ook jarenlang goed gediend.  De zachte kant maakt mij onzeker en angstig. Tijdens de lunch sluit ik mij af en verberg mij in mijn zelfgemaakte tentje in de zon. Ondanks dat ik eigenlijk onzichtbaar wil zijn, ziet mijn begeleidster van de laatste ademsessie mij wel en vraagt of ze in mijn tentje mag komen zitten. Ik vind het fijn dat ze zich herkend in mijn verhaal en deelt haar ervaringen met mij, waardoor ik mij minder eenzaam voel en langzaam uit mijn tentje durf te komen en mijn krachtige kwetsbaarheid durf te laten zien.

Een kwetsbaarheid waar ook zachtheid in verscholen ligt. Een aantal oefeningen om deze zachtheid te kunnen voelen volgen, waarbij mijn lichaam zich eindelijk echt eens een keer echt aan kan overgeven, zonder in een angstig deel te schieten met de lichamelijke spiertrekkingen die ik normaal ervaar bij dit soort oefeningen.

Aan het einde van het weekend heb ik stapje kunnen zetten naar deze zachtheid door mijzelf in mijn ogen te kunnen kijken. Zonder oordeel, zonder masker. Om zodoende nog beter voor mijzelf te kunnen zijn!

 

 

Advertenties

Zachtheid

Zachtheid. Een thema wat als een rode draad door mijn leven loopt. Een verlangen waar ik eigenlijk heel bang voor ben. Want wat zou er kunnen gebeuren als ik hier aandacht aan besteed? In mijn vorige blog schreef ik over een ‘knuffelworkshop’ die meer indruk (fysiek en mentaal) indruk op mij heeft gemaakt dan ik verwacht had.

In mijn leven ben ik altijd bezig geweest om anderen te pleasen, ervoor zorgen dat een ander het goed heeft, tot in het extreme aan toe. De persoon die ik daarbij vaak vergat was ik zelf. Ik zette mijzelf altijd op de tweede plaats. Gelukkig niet op de derde of vierde, dat dan weer wel. Maar echt aandacht aan mijzelf geven, kwam niet in mij op.

Ongeveer een jaar of tien geleden brak dit mij letterlijk op, en belandde in een dubbele burnout. Een dubbele burnout?, vraag je je misschien af. Ja, ik was nog niet hersteld van de ene burnout, omdat er een behoorlijke criticus in mijn hoofd aan het woord was, die er een behoorlijk negatief oordeel had over het feit dat ik ‘ziek’ thuis zat. Daarbij had ik ook het pleasende ego wat er voor zorgde dat ik veel te snel weer ben gaan werken.

img_1857-300x282Vervolgens heb ik veel therapieën gevolgd, waarbij vaak de nadruk werd gelegd op het mentale stuk. Omdat ik zelf analytisch aangelegd ben, wilde ik weten waarom ik mij voelde zoals ik mij voelde. In mijn boekenkast staan ook diverse zelfhulpboeken, waardoor ik vaak in de cognitieve therapieën de therapeut vaak mentaal te slim af was. Want in mijn hoofd wist ik wel hoe het werkte, waar ik tegenaan liep is het hoe ik dat zou kunnen veranderen. Op een gegeven moment kwam ik in aanraking met lichaamswerk wat voor mij een geheel nieuwe kijk op mijn lichaam en leven gaf. Ik leerde dat ik de antwoorden niet in mijn hoofd kon vinden, maar in mijn lichaam.

Om terug te komen op het onderwerp zachtheid, kan ik mij één situatie nog heel goed herinneren. Misschien klinkt het zweverig wat ik nu ga vertellen, maar voor mij is dit misschien wel de doorbraak geweest waardoor ik meer voor mijzelf ben gaan zorgen. Tijdens een sessie met mijn lichaamsgericht therapeut, waar ik het thema ‘zorgen voor de ander’ naar voren bracht, vroeg zij mij om tegen haar aan te komen zitten op een matras. Een hele andere benadering dan de cognitieve therapieën die ik tot dan toe had gevolgd. Wel moet ik erbij vermelden dat ik toen al een langere periode bij haar onder behandeling was, waardoor er een vertrouwensband en therapeutische relatie was ontstaan.

download-2Zij zat achter mij, en ik mocht voor haar plaatsnemen op het matras. So far, so good. Vervolgens nodigde zij mij uit om tegen haar aan te leunen. Dat durfde ik dus niet, en prompt werd het pleasende gedrag heel duidelijk zichtbaar. De stemmetjes in mijn hoofd gingen tekeer: “Zit zij wel goed?, Mag ik dit wel?, ik neem kostbare tijd van haar in beslag, etcetera.” Dit was het gedrag wat ik altijd deed. Altijd zorgen voor de ander. Maar ik mocht nu eens voor mijzelf zorgen. Op het moment dat ik mijn hoofd ook mocht laten rusten, reageerde mijn lichaam terughoudend.

Angstig om daadwerkelijk te durven voelen dat er iemand voor mij is. Dat ik er mag zijn, dat ik het waard ben. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder, maar nog steeds is er een overlevingsstrategie in mijn lichaam merkbaar op het moment dat ik deze zachtheid mag ervaren. Gelukkig durf ik deze overlevingsstrategie bewust te voelen, hoewel ik het nog steeds spannend vind.

My body knows the answers.

Scherven brengen geluk

Een tijd geleden kwam tijdens een training van de Niki Stichting het idee om onze boosheid, woede en frustratie eens te uitten. In Rotterdam bleek er een zgn. Sloopkamer te bestaan, maar helaas is deze alleen voor mannen toegankelijk. Het idee voor het evenement “Scherven brengen geluk” was geboren.

Willeke Ozira Huijsmans bood ons de gelegenheid om onze opgekropte boosheid, woede en frustratie te uitten in de kelder van het voormalige schoolgebouw, waar zij haar holistische praktijk heeft.

Na wat lichaamsoefeningen om te voelen met welke ‘oude’ shit we wilden afrekenen, (onze NEE) om ruimte te maken voor hetgeen we ons verlangen naar uitging (onze JA), werd het tijd om onze veiligheidsbrillen op te zetten en onze munitie, in de vorm van serviesgoed in duizenden scherven kapot te gooien.
Voor de echte diehards onder ons mochten we ons ook uitleven op de kastjes, maar ook de monitor en televisie moesten er aan geloven.

Verschillende emoties zijn de revue gepasseerd, van frustratie naar opluchting, van vreugde tot verdriet. Alles kon en mocht er zijn.

Over één ding waren we het allemaal over eens: Dit moet een jaarlijks terugkerend evenement worden!

Nadat iedereen weer enigzins terug in het hier en nu was, hebben we buiten bij de vuurhaard een glas geheven op het nieuwe jaar!

2017 kan opgeruimd beginnen!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Stagiaire zkt. werkervaringsplaats.

Zoekend naar een stageplek voor mijn opleiding doktersassistente, heb ik inmiddels bijna alle huisartsenpraktijken in Rotterdam aan de telefoon gehad en ook in de diverse mailboxen van gezondheidscentra is mijn motivatiebrief en Curriculum Vitae beland. Tot op heden helaas nog zonder succes.

Volgens mij is er niets mis met mijn motivatiebrief en ook in mijn CV is te lezen dat ik inmiddels een behoorlijke brede en dynamische werkervaring heb opgedaan. Maar het lukt mij niet om een werkervaringsplaats te vinden. De voornaamste reden die ik te horen krijg is dat men geen tijd heeft om een stagiaire te begeleiden, maar als ik ga kijken naar de hoeveelheid vacatures voor doktersassistenten zou ik in principe per direct aan de slag kunnen.

Maar dan moet ik eerst ervaring kunnen opdoen, en die kans wordt mij niet gegeven. Gelukkig sta ik hierin niet alleen, want binnen mijn studiegroep zijn er nog maar weinigen die een stageplaats bemachtigd hebben. Hoewel het opleidingsinstituut wel ondersteuning biedt met het zoeken naar een stageplaats, blijkt in de praktijk het vinden van een werkervaringsplaats nog erg lastig. Soms lijkt het wel of we met zijn allen aan het vissen zijn in een te kleine vijver.

stage-tegeltje

Mocht voor het einde van het jaar nog geen stageplaats bemachtigd hebben, dan zal het opleidingsinstituut mij een stageplaats geven welke ik moet accepteren. Naast het feit dat ik dan een studie-achterstand op zal lopen, kan het ook betekenen dat ik een stageplaats aangeboden krijg aan de andere kant van het land.

Vanwege het digitale tijdperk waarin wij momenteel leven, zit ik soms wel eens te denken om mijn motivatiebrief een digitale look te geven. De jongere generatie heeft er minder moeite mee om zich voor de camera te presenteren, gezien de hoeveelheid vlogs die op het internet circuleren. Voor mij voelt het als een behoorlijke stap ‘out of my comfort-zone’, maar alles voor de kijkcijfers…eh stageplaats.

En als ik dan toch in de digitale wereld ben, waar ik diverse profielen aangemaakt heb op stage-, en vacaturebanken. Misschien dat ik dan ook een profiel aanmaak op een datingsite. Hoewel ik dan waarschijnlijk sneller een date heb dan een stageplaats!

 

 

 

Geen nieuws is meestal goed nieuws

Ik merkte net op dat het al 2 maanden geleden is dat ik een laatste blogbericht gepost heb. Niet dat er in die afgelopen maanden niets gebeurd is, in tegendeel. In mijn laatste blog vertelde ik over de emoties van mijn enkel. Gelukkig is mijn enkel inmiddels hersteld, en loop ook al weer (bijna als een kieviet)

Mocht je geen interesse hebben om mijn hele blog te lezen (wat ik mij niet kan voorstellen, omdat je hem nu toch aan het lezen bent), zal ik in vogelvlucht vertellen wat ik de afgelopen weken beleefd heb: Sinds september zit ik 2 jaar in de ziektewet, ben ik begonnen aan een nieuwe opleiding doktersassistente, heb ik stappen uit mijn comfort-zone gezet tijdens een acquisitie-challenge (waarbij ik een filmpje van mijzelf opgenomen heb, en daar een prijs mee gewonnen), ben ik samen met lotgenoten naar de dag van het misbruikte kind geweest, en heb ik helaas één van mijn poezenkinderen moeten laten inslapen. En, het belangrijkste: ik ben even heerlijk op vakantie geweest.

Ah, je bent er nog! Fijn. Blijkbaar ben je toch geïnteresseerd in mijn hele verhaal!

the_best_is_yet_to_come-280254

Sinds september zit ik 2 jaar in de ziektewet, wat normaal betekend dat ik een WIA-keuring zou moeten krijgen. Echter, deze is tot op heden nog niet geweest, omdat het UWV van mening is dat mijn huidige werkgever niet voldoende inspanning geleverd heeft om mij binnen het bedrijf te laten re-integreren. Praktisch betekent dat dat mijn werkgever een loonsanctie heeft gekregen voor maximaal 52 weken, en de WIA-keuring tot nader order uitgesteld is. Uiteraard heeft mijn werkgever bezwaar gemaakt op deze beslissing, en is het nu wachten een uitspraak daarover.

largeDat betekent niet dat ik achterover geleund aan het wachten ben, want ik ben inmiddels begonnen aan mijn nieuwe opleiding doktersassistente. Helaas heb ik ook gemerkt dat ik nog niet geheel aanvalsvrij ben. Want de eerste lesdag op school kreeg ik door alle prikkels, nieuwe informatie en het feit dat ik (na 20 jaar) weer een hele dag in de schoolbanken moest zitten, een behoorlijk heftige pseudo-epileptisch insult. (PPEA) Gelukkig voelde ik hem aankomen, en heb mij tijdig in veiligheid kunnen brengen door naar de gang te lopen.Maar blijkbaar heb toch nog de nodige onbewuste signalen van mijn lichaam niet opgemerkt, waardoor ik de aanval niet heb kunnen uitstellen tot ik thuis was. Je kunt je voorstellen dat het zien van een klasgenoot, die eerst nog rustig naast je in de schoolbanken zat, even later op de grond aan het schudden is (wat lijkt op een epileptisch insult) behoorlijke impact maakte op mijn overige klasgenoten. Dus nadat ik weer een beetje bijgekomen was, heb ik mijn klasgenoten toch maar uitgelegd dat ik lijd aan een conversiestoornis en wat ze in het vervolg het beste kunnen doen. Omdat mijn klasgenoten begrijpelijk bezorgd waren hoe ik thuis zou komen, heb ik toch maar mijn ouders opgebeld met de vraag of ze mij konden komen ophalen (wat ze gelukkig ook gedaan hebben)

download-2Ook heb ik stappen uit mijn comfort-zone gezet, tijdens een acquisitie-challenge op facebook. Zoals wellicht sommige lezers weten, heb ik een eigen praktijk voor lichaamsgerichte bewustwording, waar ik massages en meditaties verzorg voor mensen met stress en spanningsgerelateerde klachten. Door mijn eigen ervaringsdeskundigheid in te kunnen zetten, weet ik als geen ander waar deze mensen behoefte aan kunnen hebben. Helaas is de bedrijvigheid van mijn praktijk door mijn eigen klachten momenteel een beetje op de achtergrond geraakt, en zag op facebook een mooie kans voorbij komen om in een veilige setting te werken aan het opnieuw in de markt zetten van mijn praktijk. Eén van de opdrachten was het opnemen van een video; iets wat een behoorlijke stap uit mijn comfort-zone is. Maar ik heb het toch gedaan. (nee, ik ga de video niet openbaar maken!) En het heeft mij een mooi boek opgeleverd: Playing Big van Tara Mohr! Nu nog tijd zien vrij te maken om het te lezen en de stappen die zij in het boek beschrijft om mijn zelfkritiek het zwijgen op te leggen en mijn praktijk weer op te pakken.

Daarnaast ben ik op 24 september jongstleden naar het ‘dag van het misbruikte kind’ geweest in Driebergen. Ik heb gemerkt heb dat mijn klachten deels te maken hebben met het misbruikverleden wat ik met mij meedraag, wil ik daar niet meer voor weglopen. Dat heb ik jarenlang gedaan! Tijdens dit symposium was er in de ochtend een lezing over ‘Traumaseksualiteit’ en in de middag kon er gekozen worden voor diverse workshops, zoals biodanza, zelfverdediging, theatersport en ‘over de streep’. Aangezien ik zelf ook volwassen begeleider ben bij de Challenge Days, koos ik dus voor deze laatste workshop. Ondanks dat ik wist dat het allemaal lotgenoten waren, vond ik het fijn om te merken dat ik niet de enige ben met gedachten en gevoelens die ik eigenlijk niet hardop uit durf te spreken. Dat zorgde bij mij voor nog meer bevestiging dat mijn gedachten niet vreemd zijn!

img-20160611-wa0000Helaas heb ik de afgelopen periode ook afscheid moeten nemen van één van mijn poezenkinderen, Louche. Mijn Noorse Boskat die ik, bijna 16 jaar geleden als kitten geboren heb zien worden bij mijn ouders. We hebben haar destijds de naam Louche (wat je gewoon uitspreekt als Loesje) gegeven, omdat zij altijd een beetje ondeugend was. De laatste periode kwam ze mij niet meer enthousiast begroeten, en leek zij steeds benauwder te worden. Omdat ik het niet vertrouwde heb ik op een vrijdag de dierenarts gebeld en mochten langskomen. Echter was mijn eigen dierenarts helaas niet aanwezig en de vervangende dierenarts wilde uitzoeken wat er aan de hand was, dus moest er bloed geprikt worden. Helaas was Louche net zo moeilijk te prikken als ik (zo poezenmoeder, zo poezenkind), dus ging dat niet zo makkelijk. Het weekend wat daarop volgde was heel dubbel. Ik wist dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn lieve Louche, omdat ik haar zo niet wilde laten lijden. Ze was niet meer de poes die ik kende, liep verdwaasd door het huis rond en had al dagen niet geslapen. Uit het bloedonderzoek kwam niets bijzonders, behalve dat het kaliumgehalte erg hoog was, maar aangezien ze ook een respectabele leeftijd had (omgerekend in mensenjaren was ze bijna 80!) besloten we om geen levensreddende handelingen meer te doen en haar een handje te helpen om over de regenboog te gaan.
Het was een mooie warme dinsdagochtend toen ik, samen met mijn moeder, voor de laatste keer met haar naar de dierenarts ging. Gelukkig nam de dierenarts alle tijd voor ons en kon ik op mijn gemak afscheid nemen van mijn kleine Louche, welke bijna 16 jaar een deel van mijn leven is geweest. Gek genoeg vond ik het heel fijn dat ze nu eindelijk mocht gaan slapen…en langzaam over de regenboog stapte.
Mijn vader bood aan om haar bij hun achter in de tuin te begraven en, ondanks dat ik haar nog steeds mis in mijn huis, weet ik dat ze thuis is en kan haar regelmatig bezoeken! Dat voelt wel heel erg fijn!

En ‘last but not least’, de afgelopen weken ben ik heerlijk even op vakantie geweest. Even twee weekjes helemaal niets. Afgezien van mijn online webinairs voor de generieke (Nederlands, Engels en rekenen) vakken van mijn opleiding. Ik had gehoopt dat mijn lichaam ook even kon bijtanken, maar heb gemerkt dat de spanningen die ik van de afgelopen periode onbewust in mijn lichaam opgeslagen heb, er tijdens deze vakantie regelmatig zijn uitgekomen. Helaas in de vormvan pseudo-epileptische aanvallen. Maar als ik kijk naar de duur van de aanvallen en mijn hersteltijd heb ik al een behoorlijke vooruitgang gemaakt. Ik weet dat ik er nog niet ben, maar er zit in ieder geval een stijgende lijn in. En dan is het soms ook goed om even achterom te kijken, om te zien waar ik vandaan kom.

download-3

De emoties van mijn enkel

20160811_123938Het is nu inmiddels 2 weken geleden dat ik mijn enkel gebroken heb door een ongelukkige val op het Open UP festival en ben aan mijn 2e gipsvoetje bezig. Nadat ik een weekje noodgedwongen in ‘Hotel Mamma’  gelogeerd had, waarin ik mijn voet/enkel niet mocht belasten, mocht ik, nadat deze voorzien was van een kunststof -gips mij weer redden in mijn eigen huisje. Helaas heb ik een aantal afspraken moeten afzeggen, wat ik erg lastig vind.

Langzaam komt ook het besef dat ik voorlopig nog even aan mijn ge-immobiliseerde voetje vastzit. In ieder geval de komende 2 weken. Daarna zal er een periode komen van training en oefening om mijn enkel de stevigheid en stabiliteit te geven als daarvoor. Gelukkig mag ik inmiddels wel belasten, wat mij enigszins het gevoel van vrijheid terug geeft, maar autorijden is vooralsnog geen optie.

Hoewel het iedereen had kunnen overkomen, overkwam het mij, en omdat ik in het verleden ook vaak door ‘simpele’ ongelukjes in het ziekenhuis terechtkwam, heb ik de afgelopen weken vaak de reactie gehoord: “Dat heb jij weer” Op zich een natuurlijke reactie, maar hierdoor kwam soms wel de irreële gedachte in mij op dat ik wellicht voor het ongeluk geboren ben. Zoals het gezegde luidt dat een maandagmorgen-product vaak verborgen gebreken heeft, zo werd ik ook vaak gezien (Ik ben inderdaad op een maandagmorgen geboren)

Inmiddels probeer ik mij erbij neer te leggen dat ik de komende periode in het kader van herstel van mijn enkel zal staan, en wellicht ook wel in het herstel van mijzelf. Noodgedwongen een pas op de plaats maken, want ook al mag ik volledig belasten, het lopen gaat niet zo snel als daarvoor. Misschien is dat wel de les die ik hieruit nog meer mag gaan leren.In de vertraging gaan, even pas op de plaats maken, keuzes maken.

Uitbreken

Soms wordt er wel eens gezegd dat het universum je de juiste lessen geeft om aan te werken. Misschien wil ik wel te snel en te veel. Waardoor ik nu letterlijk even afstand moet nemen om te reflecteren op mijzelf. Wat wil mijn gebroken enkel mij zeggen?  Christiane Beerlandt beschrijft in het boek ‘De Sleutel tot Zelf-Bevrijding’ dat botbreuken wijzen op een gevoel van verstikking, alsof je wil losbreken. De energie naar buiten laten komen in alle zelfvertrouwen is hierbij dan ook de boodschap. De uitdrukking ‘break a leg’ zegt hier wel heel erg veel.

Het losbreken herken ik wel. Ik merk dat ik nog veel woede, frustratie, boosheid en verdriet uit het verleden, in mij heb wat ik graag naar buiten zou willen brengen, maar uit angst voor wat er dan naar boven komt, durf ik dat niet. Hopelijk kan ik daar met hulp van mijn psycho-somatisch fysiotherapeut hier binnenkort aan werken, waardoor ook mijn conversieklachten af zouden kunnen nemen.

Als ik een conversie-aanval heb implodeer ik als het ware, terwijl deze woede, frustratie, boosheid en verdriet zich een weg naar buiten mag maken. Maar dan wel in een veilige omgeving, en in samenspraak met mijn therapeut(en).

 

A new story

download “A New Story”, dat was het thema van het Open UP festival waar ik afgelopen dagen ben geweest. Een festival met workshops, muziek, co-creatie en meer. Aangezien ik langzaam mijn eigen nieuwe verhaal aan het schrijven ben, had ik het gevoel dat ik hier bij moest zijn. Ik heb in het verleden wel meerdere festivals bezocht, zoals het Open Spirit Festival in de Humaniversity in Egmond aan Zee, het Healing Festival op Venwoude (bij Lage Vuursche) en vorig jaar het vrouwenfestival Lorelei, maar omdat ik goede verhalen hoorde over het Open UP festival, wilde ik dat zelf ook eens ervaren.

Omdat ik nog steeds last heb van mijn conversiestoornis, en voor mijzelf de (achteraf goede) inschatting had gemaakt dat ik door de transformatieve werking van het festival en de mogelijke overprikkeling die dat met zich mee zou brengen, heb ik dat van te voren aangegeven. Zodoende kreeg ik een soort ‘buddy’, waar ik op terug kon vallen, omdat ik er alleen naar toe ging. Ik kende wel wat mensen van gezicht, maar ik was voor de rest op mijzelf aangewezen. Via de carpool-oproep-facebook-pagina van het festival had ik iemand gevonden met wie ik mee kon rijden. Dat was wel heel fijn, want naast het feit dat mijn auto met een kapotte uitlaat bij de garage stond, ben ik nog niet geheel aanvalsvrij.

Daar aangekomen kon ik merken dat er al een veilige bedding gecreëerd was door de co-creators die al een aantal dagen bezig waren om het kasteel om te toveren tot festivalterrein. Ook sprak ik voor het eerst met mijn ‘buddy’ die ik van te voren alleen even kort telefonisch had gesproken. Dat ik haar de dag erna hard nodig had, had ik op dat moment nog niet voor kunnen stellen. We bespraken hoe men met mij om zou gaan, op het moment dat ik een aanval zou hebben. Inmiddels kan ik zelf ook heel goed duidelijk maken wat voor mij helpend is, maar helaas uitten mijn conversieklachten zich de laatste tijd ook in uitval van mijn spraak en verminderd bewustzijn.

Om een beetje ontspanning te vinden (en mijzelf te verwennen) heb ik mij de eerste avond getrakteerd op een heerlijke lomi-lomi massage, waarna ik wilde gaan dansen op de muziek van Kareem Raihani, een bekende DJ in de alternatieve muziekscene. Met nadruk wilde, want ik stond nog geen 5 minuten op de dansvloer of ik glij uit over wat water wat er op de vloer ligt en ga behoorlijk door mijn enkel. Nu heb ik toch al zwakke enkels, dus voelde meteen dat het niet goed zat. Ik ben met hulp naar de EHBO gestrompeld, waarna ik op een stoel ben gaan zitten.

Nadat mijn enkel zo goed als het kwaad gekoeld werd met natte theedoeken, werd mijn vermoeden door de aanwezige arts en verpleegkundigen van de EHBO ook uitgesproken dat er wellicht een scheurtje in mijn enkel zat. Inmiddels was ik boven mijn pijngrens van 10 uitgestegen, en merkte dat ik misselijk werd van de pijn en mijn spraak uitviel. Omdat het ’s avonds laat was, had het geen zin om meteen naar het ziekenhuis te gaan. Met een dosis pijnstillers en het vervoer in de kruiwagen ben ik naar mijn kamer gebracht. Gelukkig sliep ik in een kasteelkamer en niet in een tentje!

De volgende ochtend hebben de “Flying Angels” mij een ontbijt op bed gebracht, waarna de huisarts in de buurt ook haar vermoeden uitsprak dat mijn enkel waarschijnlijk gebroken was. Dus op richting het ziekenhuis in Venlo om een röntgenfoto te laten maken om de definitieve bevestiging te krijgen. Gelukkig ging mijn buddy met mijn mee om mij te ondersteunen. Ruim 4 uur later waren we in het bezit van een rolstoel, krukken en een voordeelverpakking paracetamol en de diagnose van een gebroken enkel.

Hulp durven vragen en hulp kunnen ontvangen ligt niet in mijn aard, dus was het een mooie les van het universum om hiermee te kunnen oefenen. Hoewel er voldoende mensen om mij heen waren die hulp wilde bieden, wilde ik het allemaal zelf doen. Ik was gelukkig redelijk mobiel door middel van de rolstoel, en heb het festival meteen kunnen testen op rolstoelvriendelijkheid.

Ik vond het lastig om telkens uit te moeten leggen hoe het met mij ging en sommigen hadden niet eens door dat het door een ongelukkige val hier op het festival de reden was dat ik in de rolstoel zat. Ondanks alles probeerde ik door mijn zichtbare (gebroken enkel) en onzichtbare beperking (conversiestoornis) niet te laten weerhouden om niet aan workshops mee te doen, hoewel mijn programma er anders uitzag dan dat ik van te voren had gepland.

Het vertragen, leren loslaten en aanvaarden wat er is, vond en vind ik erg confronterend. Het liefst had ik willen schreeuwen, schoppen, gooien etc, maar dat ging niet. Door het feit dat ik fysiek en emotioneel erg hard aan het werken was,  en ik niet bij het verdriet van de onmacht kon komen merkte ik dat mijn lichaam zich een aantal keer op een andere manier ontlaadde; namelijk door een pseudo-epileptische aanvallen. Doordat er gelukkig meerdere mensen waren, welke op de hoogte hiervan waren, kon ik mijn aanvallen in een veilige omgeving de vrije loop laten, zonder dat er meteen een hoop goedbedoelde healers om mij heen zouden staan.

imagesHulp vragen om mij richting het ontbijt te rijden deed ik niet, wat mij zere schouders en een pijnlijke nek opleverde, omdat ik met mijn rolstoel achterover viel. Ik merkte dat als ik achteruit reed sneller ging, maar had niet in de gaten dat het pad afliep. Uiteraard waren er wederom weer een hoop mensen om mij heen om te kijken of het goed met mij ging. Nadat ik van de eerste schrik bekomen was, en de festival-arts naar mn nek gekeken had, werd er alsnog een ontbijtje voor mij geregeld.

Elk nadeel heeft zijn voordeel, want door mijn conversie heb ik soms zelf niet goed in de gaten heb hoe het met mij gaat. Ook voelde ik de eerste dagen weinig pijn, blijkbaar had ik deze onbewust ge-blocked. Mijn buddy zag dat ik er erg moe uitzag en dat het wellicht niet verstandig was om een workshop te gaan volgen, maar mijn rust te pakken. Ik wilde de workshop gaan doen van ‘Over de Streep’, maar in plaats daarvan heb ik mijzelf gesetteld op het Balance & Healingveld, waar ik een Reconnective Healing heb mogen ontvangen.

De dagen daarna heb ik het noodgedwongen nog rustiger aan gedaan, omdat ik mijn toenemende vermoeidheid begon te voelen. Hierdoor ging het hulp vragen wel steeds makkelijker, hoewel mijn mind en ego daar van alles van vond. Door de krachtige energie van de ademsessie die we met 80(!) man/vrouw deden kon ik door dat gevoel heen ademen en het loslaten. Dat voelde heel bevrijdend! Door het feit dat ik meer ging voelen, voelde ik ook meer pijn.

Maar dat heeft mij er niet van weerhouden om toch te genieten van de sfeer, de markt met verschillende foodtrucks en standjes met kleding, accessoires, de  muziek, goede gesprekken, liefdevolle mensen en de soms confronterende inzichten die ik gekregen heb in deze afgelopen dagen.

Op de laatste dag kwamen mijn ouders mij ophalen, en was ik nieuwsgierig hoe mijn vader dit ‘zweef-festival’ zou ervaren. Nadat mijn spullen waren ingeladen en we onderweg naar huis reden, vertelde hij dat hij het best een gezellig sfeertje vond hebben, en ook mijn moeder had het gevoel dat ze weer even midden in de flower-power-periode was beland. Het heeft inderdaad een beetje weg van een Ibiza-achtig-hippie-festival.

“A New Story” was het thema van het festival, en ik ben dankbaar dat ik mijn eigen verhaal nog meer mag gaan schrijven, hoewel ik dat al doe door middel van mijn blogs, maar mijn wens om mijn gedichtenbundel uit te geven is nog groter geworden.

“Liefde kunnen geven is een gift.

Liefde kunnen ontvangen is een gave”

 

 

 

Het leven begint bij 40

40 YearsVandaag ben ik jarig. Vroeger vond ik het een feest om jarig te zijn en vond ik het lang duren voordat ik weer jarig was. Ik hield ervan om cadeautjes te krijgen en vierde ik mijn verjaardag uitbundig met vrienden en familie. Nu voelt het als een dag als alle andere en heb ervoor gekozen om mijn verjaardag niet uitbundig te vieren. Hoewel dit wel mijn ‘magische’ 40e geboortedag is. Niet dat ik nu sentimenteel wil doen, maar als ik terugkijk op mijn leven tot nu toe, hoop ik dat het waar is wat men zegt over de uitdrukking ‘Het leven begint bij 40’

In de afgelopen 20 jaar heeft het jarenlange werken als verzorgende een behoorlijke impact op mij gehad, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik ben ik getrouwd geweest, en ook gescheiden en zijn er gebeurtenissen uit mijn eerste twintig levensjaren naar boven gekomen welke ik ver weggestopt had.

Gelukkig zijn er ook positieve dingen gebeurd in de afgelopen 20 jaar; ik heb mijn zielsliefde gevonden en ben meer gaan doen wat ik leuk vind. Heb mijn eigen praktijk opgezet waar ik met liefde en aandacht mensen (ook mijzelf) bewuster laat worden welk verhaal hun lichaam wil vertellen.

Als ik naar de toekomst kijk wil ik genieten van de dagelijkse cadeautjes; complimenten die ik mag ontvangen, uitdagingen waar ik kan voelen dat ik sterk genoeg ben om deze aan te kunnen, de onvoorwaardelijke liefde voelen voor mijn lichaam, gedachten en gevoelens.

En ik ben ontzettend dankbaar dat jij, als lezer, vriend(in), familie(lid) in mijn leven bent gekomen en de tijd heb genomen om mij te leren kennen zodat ik samen met jou het leven kan vieren! Want dat begint tenslotte bij 40!

Energetische APK

Door een goede vriendin van mij werd ik getipt over een dag met lichaamswerk. Ze emotioneel_lichaamswerknoemde het een Energetische APK. Een Algemene Periodieke Keuring kon ik wel gebruiken, dus ging ik graag op dit aanbod in. Omdat ik niemand kende van de groep, en inmiddels weet dat deze spanning en onzekerheid triggers kunnen zijn voor een pseudo-epileptische aanval, had ik van te voren een mailtje gestuurd naar de trainster. Gelukkig was zij er bekend mee en voor mijn eigen veiligheid alsmede voor de overige groepsgenoten heb ik aan het begin van de dag eveneens gemeld dat ik bekend ben met een conversiestoornis, wat zich bij mij kan uiten in verlies van mijn stem en uitval van mijn benen.

Tijdens de dag, waar veel bekende en onbekende lichaamsvormen voorbijkwamen, merkte ik dat ik het heerlijk vond om weer met mijn lichaam bezig te zijn, nieuwsgierig als een klein kind te mogen ontdekken wat mijn lijf mij wil vertellen. Wel merkte ik dat mijn fysieke lichaam snel vermoeid was, wat weer de nodige negatieve stemmetjes in mijn hoofd te weeg bracht.

Tijdens mijn sessie met de PSF’er (Psycho Somatisch Fysiotherapeut) eerder deze week, heb ik ook aangegeven dat ik het soms niet begrijp waarom ik mij fysiek zo vermoeid voel, hoewel ik (voor mijn gevoel) weinig doe. Door zijn antwoord waarbij voor mij de bekende begrippen als sympathicus en parasympaticus voorbijkwamen begreep ik waardoor ik mij zo vermoeid voel.

Om enige verduidelijking te geven; het lidownload (1)chaam kun je vergelijken met een auto; waarbij het parasympatisch systeem werkt als acculader of rem, en de sympathicus als gaspedaal. Het sympathisch systeem zorgt ervoor dat het stresssysteem in actie komt, hartslag en bloeddruk gaan omhoog, de ademhaling gaat omhoog, buik en blaasspieren trekken samen, arm en beenspieren spannen zich aan; kortom klaar om in actie over te gaan. Het parasymatisch systeem zorgt ervoor dat het herstelsysteem in actie komt, hartslag en bloeddruk gaan omlaag, de ademhaling normaliseert zich weer, het voedsel wordt weer verteerd, de spierspanning daalt; kortom de fase van herstel.

In een normale situatie zijn deze systemen goed op elkaar afgestemd, helaas blijkt dat mijn systeem ontregeld is, door negatieve ervaringen uit het verleden, waardoor ik vaak nog steeds met één voet op het gaspedaal en één voet op het rempedaal sta. Zodoende ervaar ik mijn extreme vermoeidheid terwijl ik ogenschijnlijk weinig doe. Maar binnen in mijn systeem is er een constante strijd aan de gang om deze twee systemen weer in balans te krijgen.

Door regelmatig mijn lichaam af te scannen kon ik duidelijk de gefragmenteerdheid voelen, en merkte dat ik op sommige plaatsen van mijn lichaam nog steeds niet bewust kan ervaren.

Zo voelt mijn bekkengebied nog steeds niet als een deel van mij. Ik weet dat het er is, ik kan het fysiek voelen en weet verstandelijk dat het bij mijn lichaam hoort, anders zou ik de normaalste dingen zoals staan, lopen en zitten niet kunnen doen. Maar ik durf nog steeds niet echt mijn bekkengebied waar te nemen. Dit heeft mede te maken met het seksueel trauma wat ik als kind opgelopen heb.

bekken-bodem-training-rotterdamOp het moment dat er een oefening met het bekkengebied uitgelegd werd, waarbij we uitgenodigd werden om daarbij ook geluid te maken, leek het alsof bij mij onbewust alle alarmsignalen afgingen waardoor ik geen geluid kon maken en ook moeite had om de rest van mijn lichaam te voelen. Mijn bekkengebied voel ik al jaren niet. Hoewel het verlangen er wel is om in mijn bekken te kunnen zijn, protesteerde de rest van mijn lichaam en wilde mij het liefst zo klein mogelijk maken. Dus ging ik zitten op de vloer, waarbij ik het risico had om te verdwijnen in mijn overlevingsmechanisme.

Door de uitleg van de trainster die aangaf dat het bekkengebied in relatie staat met het keelgebied kreeg ik het inzicht waarom ik, tijdens en na een conversie-aanval, tijdelijk ook stemverlies heb. En dat het waarschijnlijk niet alleen te maken heeft met het bijna-verdrinkingsongeval wat ik in mijn derde levensjaar heb meegemaakt.

Een mooie ontdekking deed ik toen ik mijn kracht mocht inzetten vanuit mijn bekken, waarbij een groepsgenoot achter mij stond om tegenkracht te geven. Ik kon mijn kracht voelen en naar buiten brengen via mijn bekken, een plek waar ik normaal gesproken niet durf te zijn.

In tweetallen deden we de voor-en achteroverboog; waarbij de ene persoon voorovergebogen staat zodat de ander met zijn of haar rug zich volledig over kon geven aan dat wat er vrij wilde komen. Een oefening die ik uit mijn jaar van BodyMind herkende. Het vooroverbuigen ging mij (misschien) iets te makkelijk af, omdat ik het gevoel had dat ik ‘alles’ wel kon dragen. Bij het achteroverbuigen, en daarbij de overgave te kunnen voelen, kwam de angst en paniek weer terug in mijn lichaam waardoor ik de tijd en ruimte nodig had om mijn lijf weer stevig op de grond te kunnen voelen.

IK-innerlijke-kracht-Claudia-Hermsen-www.ikinnerlijkekracht.nl_-300x211Het innemen van mijn eigen ruimte vind ik toch al lastig, omdat er ergens diep van binnen nog steeds de irrationele negatieve overtuiging zit geworteld dat mijn ik er niet mag zijn. Tijdens een oefening, waarbij we bij het uitspreken van het woord ‘ik’ de ruimte in mochten nemen, kwam er in mijn hoofd meteen een stemmetje erachteraan die zei dat ‘ik….het niet kon’, ‘ik…het niet waard was’, ‘ik….er niet mocht zijn’ Dat stemmetje kon ‘ik’ niet uitzetten, waarna het net leek alsof mijn lichaam begon te praten.

Ik voelde mijn lichaam oncontroleerbare bewegingen maken, en had af en toe de neiging om daaraan te ontsnappen door te dissociëren in mijn hoofd, om op deze manier mijn lichaam niet hoefde te voelen. Ik gaf aan dat ik de neiging had om te gaan liggen om op deze manier de spanning in mijn benen de vrije loop te kunnen laten, wetend dat ik daarbij in een conversie-aanval zou kunnen schieten. Helaas werd deze ontsnappingsmogelijkheid onmogelijk gemaakt doordat er iemand tegenover mij werd gezet en die ik aan moest kijken, zodat ik weer in het hier en nu kwam, en kon voelen dat ik deze enorme levensenergie kon dragen.

Het was een mooie dag, met bijzondere mensen en een hoop nieuwe inzichten waarbij ik heb gemerkt dat het voor mij heel belangrijk is om actief met mijn lichaam bezig te zijn om mij daardoor ook te kunnen behoeden voor een aanval. In september is er een training van 5 dinsdagavonden waar ik mij graag mijn nieuwsgierige kleine meisje laat ervaren wat mijn lichaam mij nog meer wil laten vertellen.

dankbaarheid_1.jpg

 

 

Voor-gevoel

Hoewel ik in mijn vorige blog schreef dat ik al 2 weken aanvalsvrij was geweest, heb ik de afgelopen weken een terugval gehad. Blijkbaar heb ik onbewust toch spanning opgebouwd, die zich op enig moment uit door een aanval. Zoals ik al eerder schreef, heb ik momenteel een nieuwe functie op mijn werk, het verwerken van de roostermutaties. Met mijn collega had ik afgesproken dat ik dit deels thuis doe (met behulp van mijn thuiswerkplek) en deels naar een locatie kom.

Het thuiswerken gaat goed; kan mijn eigen tempo bepalen en voel mij op mijn gemak. Echter, als ik naar een locatie toe moet, dan heb ik vaak het gevoel dat ik het goed moet doen, en komt mijn faalangst om de hoek kijken. Hierdoor heb ik het idee dat ik op mijn tenen moet lopen, hoewel dat waarschijnlijk helemaal niet waar is. Maar waar komt dat gevoel dan vandaan?

Gelukkig begin ik mijn aanvallen wel steeds beter te voelen aankomen.’Echte’ epilepsie-patiënten krijgen soms kort voor zij een aanval krijgen een voorgevoedownload (42)l. Bijvoorbeeld een vreemd gevoel in hun maag, of het zien van lichtflitsen of het horen van vreemde geluiden. Dit wordt een aura genoemd. Soms zijn er al dagen van te voren aanwijzingen dat er een aanval ‘op komst’ is. Ik heb gemerkt dat ik mij dan anders voel dan anders. Hoewel ik hiermee niet de aanval kan blocken, kan ik wel voorzorgsmaatregelen nemen om ervoor te zorgen dat ik veilig ben.

Helaas zit ik ook nog steeds te wachten op het vervolgtraject van het COLK. Omdat ze nog geen hoofdbehandelaar hebben kan het ambulante vervolgtraject niet van start gaan. Ik vind dat erg vervelend, want de afgelopen weken heb ik wel weer een toename van mijn aanvallen gehad. Ik heb van de week maar weer gebeld en gevraagd of het anders zinvoller is, om in mijn woonplaats te starten met de PFS (Psycho Somatische Fysiotherapie)

Tijdens mijn opname werd er ook aangegeven dat ik wel over mijn trauma’s mocht praten, maar dat ze liever hadden dat ik dat binnen de muren van het COLK deed, in plaats van bij een lotgenotengroep. De reden daarvan was dat ik niet overspoeld zou worden. Nu ik nog steeds op mijn na-traject zit  te wachten, merk ik dat de behoefte om mijn trauma’s binnen een lotgenotengroep te delen steeds groter wordt.

De komende weken zal het na-traject waarschijnlijk toch nog niet van start gaan, omdat ik volgende week geopereerd wordt aan mijn galblaas. Eigenlijk zou ik hier al aan geopereerd zijn, maar het zelfstandig centrum waar ik mij in eerste instantie voor had aangemeld durfde mij niet te opereren, vanwege mijn conversiestoornis. Nu wordt ik dus volgende week in een regulier ziekenhuis geholpen. Ik leef met de dag, dus ben er nog niet echt mee bezig.