Corona-Grooming

Dat het Covid-19 virus, wat sinds het begin van 2020 door Nederland waait, al veel slachtoffers heeft gekost, zal ik zeker niet onderkennen. De eerste golf die door Nederland ging was gericht op ‘flatten the curve’ zodat de capaciteit van de Intensive Care gehandhaafd kon blijven. Wij hebben geklapt voor de zorgverleners die zich 24/7 hebben ingezet voor de zorg van patiënten met dit ‘onbekende’ virus. Diverse Nationale feestdagen zijn afgelast omdat er een te groot risico was op eventuele besmettingen. Onze koning heeft in zijn speech op Dodenherdenking de woorden uitgesproken: “Niet normaal maken wat niet normaal is”, refererend aan het ‘Nieuwe Normaal’, waarbij het  handenschudden en knuffelen uit den boze is, er nieuwe termen als anderhalve-meter-maatschappij in de Dikke van Dalen werden opgenomen en we van de Minister President Mark Rutte ineens massaal moesten gaan ‘thuiswerken’

Samen met zijn metgezel Hugo de Jonge, die de belangrijke taak heeft om voor onze gezondheid en welzijn in goede banen te leiden tijdens deze crisis; waarvan we momenteel midden in de zogenaamde 2e golf zitten, lijkt dit duo voorbij te gaan aan de werkelijke gezondheid en welzijn. Inmiddels weten we veel meer over het virus en hoe het zich verspreid. Daarnaast leerden we al in de biologie-boeken op de middelbare school zelfs dat virussen de neiging hebben om zich te muteren en veranderen. Dus zelfs als we straks een vaccin hebben, wil dat bij lange na niet zeggen dat het een werkzaam virus is. En tot die tijd moeten wij ons maar houden aan de maatregelen die het kabinet ons oplegt. Waarbij de juridische onderbouwing in een snel geschreven spoedwet wordt vastgelegd, zodat we als burger straks niets meer hebben te vertellen. En dat raakt mij.

En hier begint ook mijn eigen verhaal. Sinds de eerste golf van de pandemie, waarbij Nederland met een intelligente Lock-down ‘op slot’ ging,  probeerde ik mij bezig te houden met vrijwilligerswerk met het moderaten voor een chat-platform voor mensen met psychische klachten. Dit gaf mij structuur en een doel. Maar toen ook mijn sessies bij de therapeuten via videobellen voortgezet werden, voelde ik minder ruimte om mij echt te laten zien. Hiernaast of hierdoor namen mijn depressieve gedachten ook toe. Het toenemende aantal ‘persco’s’ zorgde er ook voor dat mijn angstige gedachten groter werden. Angst omdat stapje bij beetje onze vrijheid verder ingeperkt werd. Met de bedoeling om ‘het virus’ eronder te krijgen.

Dit stapsgewijs inperken van de vrijheid doet mij denken aan de periode dat ik als klein meisje in een groomingproces zat. Voor de mensen die de term grooming niet kennen: Grooming is een proces waarbij een dader het vertrouwen wint van een ander (het slachtoffer) met het doel om deze persoon seksueel te misbruiken, hetzij door aanranding, verkrachting, seksuele uitbuiting, het produceren van kinderporno, ontvoering en mensenhandel. De term wordt met name gebruikt om de werkwijze van pedofielen te beschrijven, maar kan ook betrekking hebben op misbruik binnen families (incestueus seksueel misbruik), tussen volwassenen en de werkwijze van loverboys. (bron: wikipedia)

Niet dat ik hiermee wil zeggen dat ik het duo Rutte en de Jong het doel hebben om seksuele handelingen te plegen.  – Wat overigens door andere personen wel in twijfel getrokken word. Zij beweren dat er bewijslast is over seksueel misbruik in de hoge politieke orde. Anderen vinden dat dit thuishoort onder het kopje ‘complotdenken’, maar ik ben van mening dat de waarheid zal overwinnen. (bron: https://frankruesink.nl/save-the-children) – Maar waar het duo zich wel schuldig aan maakt is het proces van het vertrouwen winnen van de ander, met het doel deze persoon (lees: de bevolking) te mis-/gebruiken voor hun eigen gedragsbeperkende maatregelen.

En daar komt mijn groomingsangst weer naar boven. Vanaf maart is er stapje voor stapje gewerkt naar een maatschappij die door angst geregeerd wordt. Ik mag niet meer binnen anderhalve meter van een ander staan, ik mag niet meer knuffelen. Scholen en verpleeghuizen worden gesloten. Kinderen worden gescheiden van hun vriendjes en vriendinnetjes. Ouderen worden gescheiden van hun kinderen. Er wordt ons eerst stellig medegedeeld dat mondkapjes een vorm van schijnveiligheid bieden en “dat we dat met zijn allen echt niet moeten gaan doen,”, aldus Hugo de Jonge, om vervolgens te beslissen dat een mondkapje VERPLICHT is in het openbaar vervoer, omdat daar de anderhalve meter-regel niet gewaarborgd kan worden. Ik ben sinds maart niet meer met het openbaar vervoer geweest, omdat ik door het dragen van (niet werkend) mondkapje mijn PTSS getriggerd wordt en ik letterlijk ‘out’ ga. En omdat de anderhalve meter-maatregel er inmiddels ook behoorlijk ‘ingeburgerd’ is, weet ik ook niet of omstanders bereid zijn om mij te helpen en eventuele hulp te verlenen.

Mijn huidhonger kan niet gestild worden, omdat contactberoepen verboden worden. Hierdoor nemen mijn depressieve klachten toe. Ik durf niet meer naar mijn huisarts te bellen, omdat er in de media gezegd wordt dat zij het al zo druk hebben en langzaam wordt ik een zorgmijder. Uit angst dat ik te veel ben op deze wereld, loop ik met suïcidale gedachten rond en heb ik een aantal keer op het punt gestaan om een eind aan mijn leven te maken. Ik wil niet nog een keer de angst van het groomingsproces mee maken.

De machteloosheid voelen dat alle zekerheden en vrijheden je langzaam ontnomen worden. Dat is nog wel het ergste wat er gebeurt in dit proces. Omdat het stapsgewijs gaat, ga ik er in mee. Zij (de heren Rutte en de Jonge) zullen het wel weten. Ondersteund door een groep virologen die er ‘schijnbaar’ voor geleerd hebben voel ik mij veilig onder hun hoede. Oké, ik heb soms mijn twijfels over het beleid wat er gevoerd wordt, en uit dit soms ook. Ik wordt dan snel weggezet als ‘complotgekkie’ of ‘aluhoedje’. Achteraf voelt dit voor mij als een soort van ‘Victim Blaming’.
Vooral bij mensen die seksueel misbruikt zijn wordt deze term gebruikt om het slachtoffer schuldig te maken. Uitspraken als: “Als jij geen anderhalve meter-afstand houdt, wordt ik straks ook ziek” en “Je MOET een mondkapje op omdat je mij anders ook besmet” of het tekenen van een bewijs dat je een IC-bed afstaat omdat je je niet aan de vrijheidsbeperkende maatregelen houdt, heb ik al meerdere malen voorbij horen komen.

Door de zogenoemde spoedwet, die inmiddels ook is aangenomen met een meerderheid van de senatoren van de Eerste Kamer, is de weg vrijgemaakt voor het duo Rutte en de Jonge om de maatregelen die bedoeld zijn om het Covid-19 virus te elimineren, in te voeren. Althans, dat wordt er beweerd. Maar wat er eigenlijk aan de hand is, is dat we als bevolking geen zeggenschap meer hebben over ons eigen lichaam.

Inmiddels zitten we volgens de ‘virologen’ in de 2e golf van de Corona-pandemie en gaan de PCR-testen als warme broodjes over de toonbank. Hier wordt overigens ook nog eens flink geld aan verdiend. Volgens Mijnheer van Dissel van het RIVM wordt er met een positieve PCR-test alleen maar aangetoond of er brokstukjes van een corona-virus aanwezig is. Even voor de leek: Het jaarlijkse griepvirus of een verkoudheidsvirus wordt ook onder de corona-virussen gerekend. Daarnaast kan ook niet aangetoond worden of er levende, dan wel oude brokstukjes RNA (het DNA van het corona-virus) aanwezig is. (bron: https://www.youtube.com/watch?v=Vilt1o_Ethw)

Daarnaast is er ook de zorg die de afgelopen jaren flink is wegbezuinigd (onder het toeziend oog van mijnheer Rutte en de Jonge), waardoor ze niet zozeer met een beddentekort zitten, maar meer met een personeelstekort. Want om heel eerlijk te zijn; voor hetzelfde (of wellicht meer) salaris kun je ook een fysiek minder zwaar beroep kiezen. Maar daar is een zorghart niet voor gemaakt. En ik spreek uit eigen ervaring, omdat ik jarenlang werkzaam ben geweest in de zorg en ik het gevoel had dat ik steeds meer (ook onnodige administratieve) taken moest uitvoeren in minder tijd en voor minder geld.

Nogmaals; ik onderken zeker niet dat mensen (behoorlijk) ziek kunnen worden van het COVID-19 virus, maar dat kan ook komen door een stevig influenza-virus wat door mens op mens wordt overgedragen. Door algemene hygiëne-regels in acht te nemen (handen wassen, niezen in de elleboog, gebruik maken van een wegwerpzakdoek etc.) welke voor deze hele Corona-crisis naar mijn idee al standaard waren kan er al een hoop leed voorkomen worden.
Ik vind het triest om te zien dat de politieke belangen boven de gezondheidsbelangen (en inmiddels ook landsbelangen) worden gezet, waardoor er een verdeel en heers-spel wordt gespeeld.

Daarnaast probeer ik ook het universele lange-termijn-plan voor ogen te houden, waarbij de politiek momenteel heel goed bezig om hun schaakstukken zo neer te zetten, waarbij ikzelf het gevoel hebben dat we schaak staan. Door de maatregelen wordt het mij lastiger gemaakt om mij vrij te voelen, mijn privacy gewaarborgd te zien en mijn zelfbeschikkingsrecht te behouden. Ik hoop dat wij aan het einde van het spel elkaar te hand kunnen schudden, hetzij met een remise, hetzij met het feit dat zij schaakmat staan. Gelukkig ergens diep in mijn hart voel ik dat de liefde alleen maar kan overwinnen.   

Vertragen

Vertraging. Een woord wat mij doet denken aan alles in slow-motion te doen, zonder daadwerkelijk te leven. Door alle tegenslagen die mij de afgelopen maanden heb meegemaakt, heb ik meerdere redenen gehad om het bijltje erbij neer te gooien. Tot een half jaar geleden had ik het gevoel dat het leven bestond uit ‘alles-of-niets’. Wit of zwart. Doorgaan of stoppen. Leven of sterven.

Het enige hokje waar ik in pas (en dat is vind ik soms ook nog claustrofobisch) zijn de pashokjes in de kledingwinkels.

Ik probeerde mijn hoofd boven water te houden, zodat ik niet verdronk. De afgelopen maanden voelde voor mij als een rollercoaster waar ik in belandde; waarin ik in zowel periodes heb ervaren van extreme fitheid en motivatie tot complete depressiviteitsgevoelens. Zonder dat er een eventuele psychiater de desbetreffende aankruishokjes zou tellen, zou ik heel dicht in de buurt kunnen komen van de bipolaire stoornis. Maar wat betekenen die hokjes nu eigenlijk. Het enige hokje waar ik in pas (en dat is vind ik soms ook nog claustrofobisch) zijn de pashokjes in de kledingwinkels.

Om ervoor te zorgen dat ik niet verdronk greep ik mij aan elke strohalm vast die ik langs de waterkant voorbij zag komen. Deze strohalmen bestonden voornamelijk uit de ‘gespecialiseerde’ instellingen waar ik via de huisarts een ingang kon vinden. En als ik dan een strohalm vasthad, kostte het mij nog vaak een half jaar om vast te houden alvorens ik überhaupt een eerste intakegesprek zou hebben.
Het is dat ze met ingang van 2020 begonnen zijn met de stormen een naam te geven anders had ik nu inmiddels al het halve alfabet gehad. (En probeer je dan nog maar eens vast te houden)

Terwijl ik al jaren mijn eigen huiswerk doe om te kijken waar ik het beste geholpen kan worden.

Nadat ik begin januari wederom door een ‘gespecialiseerde’ GGZ-instelling terugverwezen werd naar een andere instelling waar ik al eerder zonder succes onder behandeling ben geweest, kreeg ik de indruk dat ze ‘hun’ huiswerk onvoldoende had gedaan. Terwijl ik al jaren mijn eigen huiswerk doe om te kijken waar ik het beste geholpen kan worden.

En ineens zat Charlotte Bouwman daar, in de hal van het Ministerie van WVS, al 8 jaar suïcidaal (inmiddels weet ik helaas ook hoe dat voelt) en zoekende naar een passende zorg. Niet alleen om haar, maar ook om al die andere mensen die door de angst, spanning en dissociatie hier niet durven te zitten en hun gezicht te laten zien. Een week lang was ze in het nieuws en heeft ze samen met Lijm de Zorg een petitie opgezet met een 10-tal punten die zij (en ik – en mede met ons) veranderd zien worden. Iets in mij had de behoefte om ook naar Den Haag te gaan, en mijn gezicht te laten zien. Zelf ben ik ook al 7 jaar op zoek ben naar passende hulp.

Passende hulp die niet meer mogelijk is omdat door de marktwerking in de zorg inmiddels compleet naar een faillissement is geholpen. Dank u wel, Mijnheer Rutte!

 

IMG-20200131-WA0003
Fragment begint bij 6:40

 

Vertraging. Inmiddels heeft dit voor mij ook een wrange bijsmaak gekregen van een lange adem. Uitademen om ervoor te zorgen dat ik niet in de frustratie en boosheid schiet. Maar ook hopende dat ik weer een inademingsprikkel krijg om door te gaan. Want inmiddels heb ik behoorlijk wat situaties meegemaakt waarbij ik het ‘bijltje erbij neer zou kunnen leggen’ De reden dat ik dat tot op heden niet gedaan heb, is dat persoonlijke ontwikkeling en wat in de ‘reguliere zorg’ als alternatief bestempeld wordt mij inmiddels meer geholpen heeft dan de failliete reguliere zorg.

Maar door Charlotte, die een gezicht heeft gegeven aan de duizenden mede-lotgenoten die in hetzelfde schuitje zitten voel ik wel weer een stukje vechtlust. Het zou mooi zijn als we met zijn allen het zinkende zorgschip weer vlot kunnen trekken, maar ik denk dat hier een taak ligt aan Mark Rutte, Hugo de Jonge en Paul Blokhuis.

Zelf heb ik tijdens de sit-in-actie welke georganiseerd werd gesproken met iemand van Ministerie van VWS om te kijken op welke manier ik het best geholpen kan worden. Inmiddels ben ik bij bijna alle expertisecentra van Nederland waar ik voor mijn ‘complexiteit’ van een gecombineerde (c)PTSS en FND / conversiestoornis afgewezen, en heb ik de hoop al opgegeven dat ik instellingsgericht geholpen kan worden. Waarbij bij mij de vraag omhoog komt of ze mij (overheidshalve) mij niet willen, kunnen of mogen behandelen.

En ondertussen heb ik die strijd al deels opgegeven en kies om de regie in eigen hand te houden met de therapieën/ trainingen waarvan ik weet dat ze mij kunnen helpen. Zo heb ik zelf meer baat bij adem coaching, Psycho somatische fysiotherapie, psycho motore therapie, rebalancing en andere methodieken die vaak niet (of onvoldoende) in de reguliere (instellings)zorg gegeven wordt. Omdat het niet wetenschappelijk onderbouwd is, of omdat de omgangsvormen die vaak samen gaan met deze methodieken wellicht (helaas inmiddels) in het #meetoo-categorie vallen. Naast dat er uiteraard een vertrouwensband opgebouwd moet worden tussen cliënt en behandelaar, zou ik het prettig vinden om een letterlijke schouder te kunnen hebben om uit te kunnen huilen, in plaats van ‘therapeut’ die met een plaatsvervangende schaamte een tissue aanreikt. Of een behandelaar die empathisch is door te laten voelen dat hij of zij alle tijd voor je heeft, in plaats van de ‘therapeut’ die klokkijkend op zijn horloge middels lichaamstaal laat weten dat hij nog meer cliënten op zijn lijstje heeft staan.

Dit brengt mij tot de vraag wat de definitie van de gezondheidszorg nu eigenlijk is; en ik heb het even opgezocht:

het geheel van zorgverleners (en ondersteunend personeel), instellingen, middelen en activiteiten dat direct gericht is op instandhouding en verbetering van de gezondheidstoestand en/of de mogelijkheid om zelf regie te voeren, en op het reduceren, opheffen, compenseren en voorkomen van tekorten daarin (bron: volksgezondheidszorg.info)

Dus daarom wil ik graag mijn eigen zorg regelen!

En een tip voor jou als lezer: Met name Mark, Hugo en Paul: Lees in vertraging nogmaals deze column. Misschien vallen er je dan andere dingen op! In plaats van er (te) snel overheen te lezen. Zoals normaal gesproken….

Stilte voor de storm…de storm….en daarna

Het is al even geleden dat ik gebruik heb gemaakt van mijn ‘digitale dagboek’, zoals ik dit blog ook wel eens bestempel. Omdat ik gemerkt heb dat ik mijn gevoelens en emoties soms beter op papier kan verwoorden dan verbaal. Maar soms gebeurd er zo veel dat ik geen tijd, geen motivatie, energie of gewoon geen zin heb om te schrijven. Terwijl er eigenlijk van alles gaande is. Zo ook de afgelopen maanden.

Als ik teruglees dateert de laatste post al vanaf augustus vorig jaar. In de tussenliggende periode is er heel veel gebeurd, wat ik ook vaak sneller op facebook plaats dan hier op mijn blog. Maar om het voor mijzelf ook een beetje overzichtelijk te houden, heb ik besloten om deze berichten ook op deze blogpagina op te nemen.

Met terugwerkende kracht.

Je kunt dus met terugwerkende kracht de berichten lezen die je wellicht gemist hebt, en weet wat er momenteel in mijn leven speelt. Zelf zorgt het voor weer een beetje overzicht in mijn hoofd.

 

 

 

Overgave – Zou het dan eindelijk …?

Vanmorgen om 09.30u meldde ik mij voor de zoveelste keer bij de balie van de KNO-poli in het ziekenhuis. Naast dat ik een knipkaart heb bij mijn huisarts begin ik hier ook weer kind aan huis te worden.

In mijn kinderjaren had ik ook geregeld problemen met mijn oren en zijn er meerdere malen buisjes geplaatst in mijn trommelvlies. Ook kreeg ik steevast te horen dat ik kleine oortjes had, waardoor de arts met moeite in mijn oren kon kijken. Ergens in mijn systeem heb ik hier toch een trauma aan opgelopen, want op het moment dat ik op de speciale stoel mag gaan zitten voel ik mij in een split-second weer dat kleine bange meisje van 6 jaar.

Gelukkig was mijn moeder mee, want doordat ik nog steeds doof ben aan mijn rechteroor hoorde ik niet dat mij naam omgeroepen werd. De kno-arts was al ingelicht door mijn huisarts waardoor hij op de hoogte was van de reden van mijn komst.

Wat door mijn moeder als verontrustend bestempeld werd, bleek een gewoon korstje te zijn, waarmee de angst voor een vleesetende bacterie verdwenen was.

Waarschijnlijk was het het machteloze moedergevoel wat ervoor zorgde dat zij de arts bestookte met vragen waarom het zo lang duurt, waarom geen van de kuurtjes antibiotica aanslaan en waarom ik mij nog steeds zo ziek voel.

Een klein en bang 6 jarig meisje en durfde niets te zeggen.

Een begrijpelijke reactie van mijn moeder die een antwoord wilde hebben van de arts, want hij had er voor gestudeerd.
De arts reageerde quasi-professioneel dat zij aanvallend op hem overkwam. En ik….Ik zat als een klein en bang 6 jarig meisje in de stoel en durfde niets te zeggen.

Er werd met grote, enge instrumenten gekeken in mijn oren en neus en al snel kwam hij tot de conclusie die hij anderhalve week geleden ook al gemaakt had; mijn gehoorgang was ontstoken, er zat vocht achter het trommelvlies en ik heb een middenoorontsteking.

Geen andere keuze

De mogelijke oplossing voor de doofheid zou zijn om een gaatje te maken in het trommelvlies waardoor het vocht eruit kan lopen. Hiervoor zou mijn trommelvlies verdoofd worden en zou ik nog 20 minuten moeten wachten in de wachtkamer.

Omdat ik geen andere keuze had, werd mijn trommelvlies verdoofd met een in lidocaine gedrenkt watje en mocht ik weer plaatsnemen in de wachtkamer. Mijn moeder nam ondertussen een bak koffie, maar ik was al misselijk, laat staan bij de gedachte wat mij nog te wachten stond.

Na ongeveer een kwartier werd ik wederom bijeengeroepen en vertelde de arts vooraf dat ik een conversiestoornis heb en dat ik niet kan garanderen dat mijn lichaam niet ‘out’ zou gaan. Hierop anticipeerde hij begrijpelijk en zette de stoel naar achteren zodat ik (uit voorzorg) kon gaan liggen.

Wederom voelde ik mij weer het kleine bange meisje van 6, overgeleverd aan de grote ‘boze’ meneer die met allerlei enge instrumenten in mijn oor aan het peuteren was. Gelukkig vertelde hij wat hij ging doen. Aan de andere kant stond mijn moeder die mijn hand vasthield en mij er al pratende doorheen loodste. Al met al duurde de ingreep nog geen paar minuten, maar de angst en het gevoel van machteloosheid zorgde er wel voor dat mijn lichaam de overtollige spanningen eruit moesten werken in de vorm van een kleine aanval. Gelukkig zaten er toen geen instrumenten meer in mijn oor.

Rest-gehoorschade

Na afloop werd er gezegd dat het nu aanzienlijk beter zou gaan, maar dat heb ik de laatste tijd vaker gehoord. Eerst zien …eh…horen dan geloven. Want het zou ook nog best kunnen dat ik rest-gehoorschade hieraan overhoud.

Op de vraag van mijn moeder wat deze klachten nou veroorzaakt hebben, is dat het toch erysipilas (wondroos) is geweest die naar binnen is geslagen en daar een middenoor-ontsteking heeft veroorzaakt.
Iets wat wij 3 weken geleden zelf ook al hadden geconcludeerd!

Hoewel ik nog wel een kuurtje antibiotica moet afmaken hoop ik nu, met een slag om de arm, dat ik nu kan gaan herstellen.
Zodat ik over 3 weken kan genieten van een welverdiende vakantie.

Overgave….the story continues

Precies een week geleden werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. De heren (en dames) medici vonden dat ik inmiddels ‘genezen’ was verklaard.

Omdat ik nog niet op voldoende krachten was gekomen, alsmede het feit dat mijn oor de komende tijd nog extra zorg nodig had in de vorm druppels, kon ik terecht in zorghotel ‘pap en mam’

Hier was en ben ik nog steeds heel blij mee, want de hoop dat ik weer stereo zou kunnen horen na mijn poliklinische afspraak bij de Keel, Neus en Oogarts bleek helaas nog steeds te hoog gegrepen.

Inmiddels zijn we een week verder, maar echte vooruitgang zit er nog niet echt in. Ik blijf mij vermoeid voelen, en ook mijn oor en hals zijn nog regelmatig rood, warm en opgezet.

Rode vlaggen

Tijdens mijn opleiding doktersassistente zijn dat de rode vlaggen, waarvoor een consult noodzakelijk is. Mijn angst om de paasdagen in het ziekenhuis door te brengen, werd nog groter toen mijn lichaamstemperatuur boven de gewenste waarde bleek te zijn.

Door deze late complicaties merk ik dat de depressieve gedachten en angsten nog meer de kop op steken. Vandaar dat ik heel blij ben om in de veiligheid van het zorghotel te mogen verblijven.

De huisarts had inmiddels mijn ontslagbrief van het ziekenhuis binnen, dus was gelukkig op de hoogte van wat er vorige week zich heeft afgespeeld. Zij wierp een voorzichtige blik in mijn oor en zag dat de bacterie nog bezig was om met zijn laatste krachten nog bezig was eea te infecteren. De hoeveelheden antibiotica die mij toegediend zijn zou voor bijna elk organisme dodelijk zijn, behalve voor de bacteriën in mijn oor.

Om mijn oor nog makkelijker te voorzien van de oordruppels krijg ik een soort oortampon, en …. een hele ‘leuke’ bijwerking van het kuurtje antibiotica is dat het vaginale schimmelinfectie kan opleveren waarvoor ik een “eitje” gekregen heb welke ik moet inbrengen.

Goede verstopplek voor het ‘eitje’

Ach ja, het is tenslotte bijna Pasen en een betere verstopplek kan ik niet bedenken! Overigens moet ik dan niet de tampon met het eitje verwisselen…. Nu hoop ik dat je geen beelddenker bent….

Kortom…Ik had mij deze paasdagen anders voorgesteld, maar blijkbaar zal ik mij aan moeten passen aan het tempo van mijn lichaam…

Fijne paasdagen en succes met zoeken…

Overgave (deel 2)

Helaas waren de orale gevechtstroepen niet opgewassen tegen de oorlog die in mijn hoofd was losgebarsten. Op de pijnschaal van 0-10 scoorde ik een 11!

Efteling-toon

Dus toch maar een afspraak gemaakt bij de Huisartsenpost, waar we gisteravond om 18.45u terecht konden. Wij waren er keurig op tijd, totdat de baliemedewerkster ons op een ‘Efteling-toon’ vertelde dat de wachttijd vanaf hier 2 uur (!) was. En dat zonder animatie. Nou ja, ze hadden televisieschermen in de aanbieding, gillende kinderen en overgevende marathonrenners in de aanbieding.
Maar als je zo’n enorme hoofdpijn hebt dat je er misselijk van wordt, is dat niet erg bevorderlijk!

Na 2,5 uur mochten we verder naar het eerste “wacht-station”, de huisarts, waar het gelukkig een stuk rustiger was en mij de keuze voorgelegd werd wat ik eigenlijk wel verwacht en gek genoeg op gehoopt had: antibiotica via het infuus zodat er zwaardere troepen aan het front mogen aantreden.

Animatie-ruimte

Hierna werden we verwezen naar de volgende animatie-ruimte; de wachtkamer van de SEH, waar we gelukkig minder lang hoefden te wachten; althans…dat dachten we…bleek deze post in 2’en gedeeld te zijn. 1 gedeelte voor het bloed prikken en 1 gedeelte erna.

56462464_10214471457045467_199229496908316672_n
Na nog een aantal tussen-stations was het uiteindelijk dat ik rond 00.45u op een afdeling terecht kwam en eindelijk kon liggen! Gelukkig had ik op de SEH morfine toegediend, zodat ik enigszins pijnvrij was.

Inmiddels lig ik dus te wachten in een ziekenhuisbed op verder beleid, hopende dat de hoofdpijn zakt en ik mij wat beter voel.

Lessen in overgave…het wordt steeds duidelijker!

 

Overgave.

Ik heb dit altijd lastig gevonden. Ik dacht langzaam weer uit mijn depressie te klimmen, maar ben van de week weer keihard terug gefloten door mijn lichaam. Ergens in de buurt van mijn rechteroor heeft zich een klein beestje van het type streptokok/stafylokok genesteld. Alsof ik niet genoeg had aan mijzelf.

Dit veroorzaakt een mix van ziekmakende gevoelens zoals ernstige hoofdpijn (lijkend op clusterhoofdpijn), vermoeidheid, misselijkheid, oorpijn en heb moeite om mijn ogen open te houden.

De huisarts diagnosticeerde dit verschijnsel met iets wat alleen bij oudere mensen op benen voorkomt; erysipilas oftewel wondroos. Ik heb antibiotica gekregen en in combinatie met de inmiddels ingeburgerde antidepressiva voel ik mij langzaam een wandelende apotheek te worden.

En dat terwijl ik in mijn hoofd (voor zover het denken lukt) ik een hoop dingen wil doen, geeft mijn lichaam aan dat ik blijkbaar heel iets anders aan.

Dus tja…Blijkbaar heb ik nog wat lessen te gaan in overgave…

56775743_10214465351692837_4491920361457188864_n

 

Vanmiddag weer eens een ambulance van binnen gezien….

Nadat ik al een week last heb van vermoeidheid, hoofdpijn en een vaag voorgevoel wat ik niet thuis kan brengen, loop ik vanmiddag nietsvermoedend boodschappen te doen bij de supermarkt.

Ik merk gaandeweg dat ik vervreemd raak van mijzelf en de omgeving. Ik probeer mijn boodschappenbriefje te herinneren wat ik geschreven heb, maar er komt niets naar boven. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik al 5 minuten naar een schap heb staan staren, terwijl ik het zelf niet door heb. Ik voel me misselijk, terwijl ik voldoende gegeten heb.

De geluiden, kleuren, geuren, muziek en bewegingen komen ineens keihard ongefilterd en onaangekondigd mijn systeem binnen denderen.

Ik besluit bij de koffiecorner te gaan zitten en probeer mijn hoofd er bij krijgen. ‘FOCUS’, probeer ik mijzelf toe te spreken. Maar alle tips, trucs en oefeningen die ik geleerd had om in zo’n situatie toe te passen zijn verdwenen.
Ik zie de omgeving steeds waziger om mij heen worden en voel mij ook steeds wankeler op het krukje zitten….

Eindelijk rust

…Totdat in één klap alle spierspanning in mijn lichaam lijkt verdwenen en ik met een smak op de grond terecht kom.

Ik voel dat mijn lichaam de inmiddels opgebouwde spanning (van dagen? weken?) zich een weg naar buiten werkt door onophoudelijk te schudden en hoor vaag dat er mensen (winkelmedewerkers?) zich zorgen maken en 112 bellen. Reageren kan ik niet, want mijn systeem is tijdelijk uitgeschakeld. Overigens hoor ik wel alles, hoewel het niet allemaal even helder bij mij binnenkomt.
Eindelijk rust…ik hoef even niets meer…de winkelmedewerkers blijven bij mij, zodat ik mij verder niet kan bezeren.

Langzaam komt het besef dat ik op de grond lig en een aanval heb gehad. Op de achtergrond hoor ik van het personeel dat de ambulance er is.

Een vreemde mannenstem, naar wat later blijkt één van de ambulancebroeders, spreekt mij met een ferme stem toe dat ik mijn ogen open moet doen en mijn tong moet uitsteken. Het licht om mij heen doet pijn aan mijn ogen, naast dat mijn hoofd ook pijn doet.

Langzaam voer ik de opdrachten uit die mij gevraagd worden. Daarnaast moet ik ook nog op de brancard geholpen worden, wat lastig gaat omdat mijn rechterkant van mijn lichaam nog niet helemaal meewerkt.

Ooit wilde ik zelf op de ambulance werken

48379499_10213748933022818_4367438168971018240_n

Éénmaal in de ambulance begint mijn systeem zich weer stapsgewijs te resetten, waardoor mijn spraakfunctie langzaam terugkomt en ik mij steeds meer bewust wordt waar ik mij bevind en wat er zojuist gebeurd is.

Inmiddels heeft de ambulancebroeder mijn ‘noodprotocol’ gevonden in mijn tasje, waarin staat dat ik een Functioneel Neurologische Stoornis (FNS) /conversiestoornis heb.

Nadat ik onderworpen ben aan alle medische check-ups, waarbij wel bleek dat mijn bloeddruk aan de hoge kant is, hoefde ik gelukkig niet mee in deze gele taxi naar het ziekenhuis.

Ooit wilde ik zelf op de ambulance werken, helaas lig ik er vaker in als patiënt…

Het hoge bloeddruk verhaal gaat wellicht nog wel een staartje krijgen, maar dat is iets wat ik bij mijn eigen huisarts kan laten onderzoeken.

Daarnaast heb ik ook de papieren binnen gekregen voor een mogelijke behandeling bij het SEIN (epilepsie centrum), dus probeer ondanks alles hoop te houden….en rust…